Telefon od mojej synowej kompletnie zmienił moje plany dotyczące pomocy młodemu małżeństwu w znalezieniu mieszkania
Mieszkam samotnie w ładnej kawalerce w centrum Warszawy. Pięć lat temu zmarł mój mąż, a po mojej ciotce odziedziczyłem jeszcze jedno, dwupokojowe mieszkanie w innej, nieco mniej prestiżowej dzielnicy, ale również zadbane i ładnie urządzone. Wynająłem je młodej, bardzo porządnej parze, która co miesiąc przychodziła zapłacić czynsz w złotówkach i obejrzeć mieszkanie. Przez dwa lata nie miałem żadnych zastrzeżeń.
Kiedy mój syn się ożenił, razem z synową postanowili, iż zaczną samodzielne życie wynajęli mieszkanie i zaczęli odkładać pieniądze na wkład własny do kredytu hipotecznego. Nie miałem nic przeciwko temu, choć na dłuższą metę planowałem przekazać im mieszkanie po cioci, by mogli z nim zrobić, co uznają za słuszne: sprzedać, wyremontować albo urządzić po swojemu.
Rok po ślubie urodził im się syn, a wraz z pojawieniem się wnuka byłem jeszcze bardziej przekonany, iż chciałbym przekazać to mieszkanie synowi. Decyzję ostatecznie zmieniłem dopiero tydzień temu.
Stało się to po moich sześćdziesiątych urodzinach. Postanowiłem zorganizować dla siebie ładne przyjęcie zarezerwowałem stolik w restauracji i zaprosiłem wielu przyjaciół oraz znajomych, oczywiście także syna i synową.
Mam z synową niezłą relację, choć bywa wybuchowa, czasami potrafi powiedzieć coś niemiłego choćby do mnie, ale zawsze tłumaczyłem to sobie jej młodym wiekiem i niewielkim doświadczeniem życiowym. Jednak to, co zrobiła w obecności wszystkich gości, zmieniło mój stosunek do niej bardzo radykalnie.
Syn z synową przyszli do restauracji razem z dzieckiem. Wiadomo, iż hałas i gwar nie są dobre dla niemowlaka, więc synowa od razu uprzedziła, iż prawdopodobnie po godzinie będą musieli wyjść w pełni to rozumiałem.
Gdy zaczęli się zbierać, synowa nie mogła znaleźć swojego telefonu. Ruszyłem za nią, szukaliśmy razem w końcu postanowiłem do niej zadzwonić, żeby szybciej go namierzyć.
Zauważyłem, iż goście przyglądali się nam zaciekawieni, atmosfera lekko zgęstniała, wszyscy się wyciszyli aż tu nagle z parapetu rozległo się przeraźliwe warczenie, szczekanie i wycie psa! Wszyscy goście natychmiast spojrzeli w stronę hałasu, a synowa, cała czerwona jak burak, pobiegła do okna, chwyciła telefon i zatrzymała połączenie.
Znajomi raz patrzyli na nią, raz na mnie. Mój brat zachował zimną krew włączył muzykę i wygłosił toast za moje zdrowie, ale jak to się mówi coś w powietrzu zostało.
Resztę wieczoru widziałem, jak goście szepczą między sobą i dyskutują głównie o oryginalnym dzwonku przypisanym do mojego numeru przez synową. Następnego dnia poprosiłem syna o wyjaśnienia. prawdopodobnie nieraz słyszał ten psi jazgot, ale uznał, iż to błahostka.
Od tamtej pory ograniczyłem z nimi kontakty, a sprawę przekazania mieszkania odłożyłem na czas, kiedy może nasze relacje się poprawią. Przynajmniej zwykłych przeprosin chciałbym się od nich doczekać. jeżeli dla nich jestem jak pies ich sprawa.
