Fifka
Popatrzcie, jak się wystroiła! Normalni ludzie rano idą do pracy, jak przystało, a ona?! Po naszym błocie w białych spodniach?!
Bo ona nie chodzi pieszo! Zawsze tym swoim autem! Autobus cały!
I powinniśmy się jeszcze cieszyć, iż w ogóle jest ubrana! Widzieliście, co ma na szyi?
Nie, a co?
Tatuaż! Wyobrażacie sobie? Kto robi takie rzeczy?! Jak po odsiadce, naprawdę! Młoda, a już taka potatuowana! Co by matka powiedziała, gdyby to zobaczyła?! Eh, nie ma nad nią oka zaginiona dusza
Ławka przed klatką rozbrzmiała szemraniem, patrząc za Julią.
A czemu nie pogadać, skoro torby z zakupami już stoją przy nogach, a do domu nie chce się iść, bo tam czeka tylko rutyna? Chociaż tu można odetchnąć bo cały czas to samo… Dzieci, większe czy mniejsze, gotowanie, sprzątanie… I żadnej radości, poza okazjonalnymi świętami, bo skąd tu wziąć tę radość? Przeciętnemu człowiekowi kilka jej przypada. Więcej zmartwień niż przyjemności, myśli, jak dzieci nakarmić i pomóc, jeżeli trzeba. Przywieźć wnukom jakiś smakołyk i wycałować ciepłe główki. I tylko w tym szczęście w tych małych istotkach A i to nie każdy ma. Ot, Grzegorzewnej dzieci oświadczyły, żeby na wnuki nie czekała, bo teraz modnie zwiedzać kurorty, a nie rodzić czy się kimś opiekować. Skąd im się to bierze?! Pewnie są takie jak ta Julka, córka Natalii.
A była przecież normalną dziewczyną! Chodziła do szkoły, uczyła się dobrze, z każdym grzecznie się witała. A teraz co? Odkąd matki nie ma, zupełnie o siebie przestała dbać. Błąka się gdzieś całymi dniami. Nie pracuje. Może chociażby się uczyła, ale gdzie tam! Córka Iwanowej mówiła, iż Julka zajęła się czymś całkiem niestosownym! Robi tatuaże! Podobno własny salon otworzyła. Do czego to doszło!
Kiedy parę lat temu pojawił się ojciec Julki, wszyscy myśleli, iż dziewczynę naprowadzi na dobrą drogę. Pokaże jej, jak żyć. A jak wyszło? Kupił jej tę swoją bestię, która pół podwórka zajmuje, i zostawił dziewczynę samą sobie. A ona młodziutka, ledwo dwadzieścia lat miała. Jak można taką dziewczynę zostawić? Jeszcze kogoś do mieszkania przyprowadzi i będzie po wszystkim i po mieszkaniu, które zostało po matce, i po tej przeklętej maszynie, co spać innym nie daje.
O! Pojechała! Gdzie? Po co? Kto wie! choćby się nie obejrzała. Fifka! Prawdziwa fifka! W białych spodniach
Julii nie było w głowie przejmować się zarzutami sąsiadek ani obcych domysłami. Miała własne problemy. Plan dnia zapchany do granic możliwości. Tyle spraw, iż przydałyby się dwie godziny więcej do każdej doby! Mama zawsze powtarzała, iż Julia nie potrafi dobrze rozporządzać czasem, ale koniecznie musi się tego nauczyć.
Julka, od tego wszystko zależy! Ktoś biega, miota się, narzeka, ale nic nie robi. Zazdrości tym, którym się udaje. A przepis na sukces jest prosty. Ten, kto z czasem się zaprzyjaźni, zrobi bardzo dużo, jeżeli nie wszystko.
Ale jak zaprzyjaźnić się z czasem, mamo?
Nie obrażaj go. Nie trać go niepotrzebnie. Zdecyduj, co dla ciebie ważne w życiu, i poświęć temu tyle czasu, ile trzeba. Zostaw coś na odpoczynek, na rozrywki to też ważne. Nikt nie jest maszyną. Czasem trzeba się wyłączyć, pośmiać. jeżeli tego zabraknie, prędzej czy później będzie ci źle.
Dlaczego?
Bo nie jesteś z żelaza! Zamęczysz się i co potem? Komu to posłuży? Tobie? Nie. Zmęczona, zła, rozdrażniona A tak właśnie bywa, córeczko. Bez odpoczynku człowiek zaczyna wariować. I bzdurą jest twierdzenie, iż trzeba myśleć tylko o pracy! Prac nigdy nie zabraknie. Zrobisz te zaraz pojawią się kolejne. Ale bezustanny odpoczynek też nie jest dobry. Posiedzisz za długo, to zatracisz siebie. Dlatego zaplanuj czas na wszystko odpowiednio i nie przekraczaj go. Zobaczysz, jak to poprawi ci życie I mnie lżej będzie
Julka doskonale pamiętała rady mamy, ale z wdrożeniem miała problemy. choćby gdy prowadziła kalendarz, i tak wszystkiego nie ogarniała. No bo jak wybierać między sprawami, które wszystkie są ważne i pilne? Dziś miała trzy wykłady, a wyrobi się tylko na jeden, bo dwóch klientów zamówiło się na dziś do niej, a do Kasi trzeba wpaść. Gdzie Kasia, tam i Szymon A potem jeszcze do Arka zaglądnąć i pomóc z rzeczami I z nowymi dziećmi pogadać za tydzień wyjazd, a imion jeszcze nie zna. Oby ze wszystkim zdążyła…
Korek, w którym utknęła Julia, powoli się rozładowywał, więc dodawała gazu samochód odpowiedział miękko, jakby ją dodawał otuchy. Spokojnie, wszystko zdążymy! Przecież po to od ojca dostałaś auto, by cenić swój czas.
Julia pogładziła kierownicę.
Dziękuję ci, tato!
Jeszcze dwa lata temu zapłakałaby się ze śmiechu na myśl, iż dziękuje swojemu tacie. Przez całe życie go nienawidziła.
Mama nigdy źle o nim nie mówiła wręcz przeciwnie, chwaliła go na prawo i lewo, powtarzając, iż cały jej charakter po ojcu. Ale Julia nie mogła zrozumieć, jak inteligentny człowiek zostawia niemowlę i znika bez słowa, bez powrotu.
Lata gromadziła żal do kogoś, kto miał ją chronić, a tylko truł jej duszę.
W przedszkolu siedziała Julia sama w kącie sali podczas balu, zła na dziewczyny kręcące się z tatusiami. Nie płakała tylko patrzyła, nie pozwalając sobie ani na łzę, ani na odwrócenie głowy.
W szkole, gdy ją krzywdzono, zaciskała zęby i oddawała ciosy, z zazdrością patrząc na dziewczyny, które straszakiem wołały: Mój tata ci pokaże!
Przed maturą ostro pokłóciła się z najlepszą przyjaciółką Anią, gdy ta mimochodem rzuciła:
Tata mi powiedział, iż mogę studiować gdzie chcę. Jak nie zdam, to mi opłaci. A jak zdam, to kasę dostanę na auto.
Z Anią przyjaźniła się od trzeciego roku życia, ale wtedy poczuła, iż to koniec. Nie przez zawiść, co innego bolała ją okrutnie świadomość. Anka doskonale wiedziała, jak Julia marzy o ojcu i zawsze umiała to niewinnie wykorzystać.
Zazdrościć Julia nie potrafiła. Z mamą żyło im się nie gorzej niż innym. Poza Polską były na wakacjach, modne ciuchy, na szesnaste urodziny dostała nowoczesny telefon.
Lecz najważniejszy prezent zjawił się tuż po tym, jak wpatrywała się w eleganckie pudełko na łóżku marzenie spełniło się, gdy na progu pokoju pojawił się on ojciec.
Rozpętała aferę, krzyczała, płakała, nie zwracając uwagi na matkę. Odrzucała jej ręce, plując słowami:
Zdradziłaś mnie! Po co on tu jest?! Ja go nie chcę!
Nie wiedziała, iż mama po badaniach już znała wyrok i zaraz ich życie zatrzyma się w jakimś ostrym, wysokim punkcie a potem stoczy się w przepaść, wciągając w dół wszystko, co dotąd wydawało się stałe i pewne. Spód ich rzeczywistości okaże się lepki jak dziecięcy kisiel, którego Julia nie znosiła. I ta breja długo będzie po nich spływać, póki matka nie chwyci jej za dłoń, każąc wysłuchać.
To ja jestem winna, Julia! Temu, iż z ojcem się rozstaliśmy, iż nie pozwalałam ci się z nim kontaktować Ja. Mnie obwiniaj!
Ale dlaczego?! matczyne palce były zimne i sztywne, ale Julia nie miała siły ich wyrwać, czując, iż zaraz usłyszy prawdę, o którą całe życie się domagała.
Byłam urażona
O co? Mamo, powiedz! Za co odbiera się dziecku ojca?
Posłuchaj. Nie przerywaj. Ciężko mi mówić…
I Julia słuchała.
I o tym, jak rodzice pobrali się młodo i niemądrze, jak mama nosiła ją pod sercem, słysząc ciągłe wyrzuty ze wszystkich stron. Nikt dziecka nie chciał. Była problemem, na który nikt nie był gotów. Ojciec przerwał studia, by utrzymać rodzinę. Matka nie wróciła na uczelnię po macierzyńskim nowy powód do pretensji. Wzajemne żale, urazy, rozczarowanie, a największym zawodem okazało się narodzenie córki, nie syna. Wtedy matka Julii poprosiła o pomoc ciotkę i wyjechała, zabierając dziecko, a ojciec choćby nie wiedział, iż więcej jej nie zobaczy.
Szukał cię. Pisał do mnie, dzwonił Ale powiedziałam, iż nie jesteś jego dzieckiem
Boże, mamo! Po co?!
Tak mi to wmawiano, aż uwierzyłam. Chcieli tego, mieli to!
Kto wmawiał? Kto chciał?!
Wszyscy Julia, przepraszam Więcej nie mogę Wiem, jak to brzmi teraz, ale wtedy wydawało mi się, iż to dla ciebie najlepiej. Nie chciałam, byś kiedykolwiek musiała wysłuchiwać tego, co ja Dziecko nie powinno dorastać w nienawiści! Chroniłam cię jak umiałam Teraz wiem, iż źle postępowałam, ale wtedy
Julia w końcu wyrwała dłoń, odeszła do okna i uderzyła pięścią w parapet. Jedyna doniczka z jej kaktusem, prezent od Ani, podskoczyła. Czerniejące grudki ziemi rozprysły się na biel parapetu i każda z nich wydawała się słowem wypowiedzianym przez matkę Łup! I trzeba sprzątać I tę brudną smugę trudno zetrzeć będzie schodzić powoli, zostawiając ślady, trzeba się napracować.
Julia przyniosła szmatkę. Zmiotła ziemię, a kiedy podeszła do łóżka mamy, usiadła jak dziecko z suchymi oczami. Rozkazała twardo:
Opowiadaj mi wszystko. Bez kłamstw. Rozumiesz?
Obiecuję
Wtedy właśnie poznała prawdę. Pytania jej zostały, odpowiedzi nie wszystkie, ale zrozumiała, iż życie jest nieprzewidywalne dziś sądzisz, iż masz jasność, wszystko jest poukładane, a jutro jakiś nowy fragment łamie ci twój misterny domek. I trzeba sobie radzić. Jak? Odpowiedzi musisz udzielić już sama
Do dziś Julia nie wiedziała, czy wybaczyła matce, choć pewnie tak Ale pewna być nie mogła.
Jedno wiedziała na pewno: iż jest mamie wdzięczna, iż ta jednak nie zamilkła i wszystko wyznała. Może nie wszystko Julia czuła, iż najważniejsze pozostało zamknięte za drzwiami, podczas cichych nocnych czuwań, w rękach ojca, gdy trzymał kruchą dłoń mamy, kiedy środki przeciwbólowe przestawały działać, w jego powściągliwych łzach, które widziała czasem, choć starał się ją chronić.
O tym, co się działo tam, bez niej, Julka nigdy nie pytała ojca. Nie chciała rozdrapywać.
Zresztą, nie miała czasu. Musieli nauczyć się żyć razem, bo ojciec nie chciał oddać jej pod opiekę ciotki.
Wyjadę, jeżeli tylko powiesz. Ale dopiero, gdy skończysz osiemnaście lat. Na razie będę dyskretny.
Nie ma mowy! Nie było cię tyle lat! Teraz bądź obecny bardzo cię potrzebuję! Tato
Natalia, matka Julii, wytrzymała niemal dwa lata, choć dawano jej tylko kilka miesięcy. Był to najtrudniejszy, ale i najszczęśliwszy czas w życiu Julii. Do łez bolało ją, iż czas, taki bezlitosny i surowy, dał im tak niewiele
Właśnie wtedy zaczęła rysować.
Czemu wcześniej tego nie robiła sama nie wiedziała czasem coś bazgrała, ale poważnie nigdy.
Popatrz, masz talent! ojciec był pod wrażeniem, widząc jej szkice.
Zsunął koszulkę, a Julia aż się wzdrygnęła na jego plecach widniał kolorowy tatuaż o niesamowitej urodzie.
Przyjaciel mi robił. Chcesz, żebym załatwił, żeby rzucił okiem na twoje prace? Może nauczy cię fachu.
Bardzo chcę!
Nikt choćby nie zauważył, gdy Julia wyjechała. Rok spędziła z ojcem w Warszawie, ucząc się zawodu, ale potem wróciła do rodzinnego miasta.
Tato, chcę wracać, do domu…
Ojciec zaskakująco dobrze ją zrozumiał, nie namawiał, by zostawała. Poprosił tylko o kilka tygodni, po czym wrócił i pomógł w przeprowadzce. Zostawił kluczyki od samochodu i teczkę z dokumentami.
Masz, teraz to twoje. I jeszcze to
Co to, tato?
Twój salon w centrum. Mały, ale własny. Sprzedałem mieszkanie, kupiłem lokal i razem z Leszkiem, twoim nauczycielem, zamówiliśmy sprzęt. Pracuj i ucz się zawód masz, ale dyplom ci się przyda. Liceum to za mało, rozumiesz?
Julia patrzyła osłupiała, nie mogąc uwierzyć, iż jej życie naprawdę się układa.
Ojciec dopilnował remontu i reklamy, aż w końcu spakował walizki.
Dokąd jedziesz?
Do rodziców, do Opola. Teraz tam jestem potrzebny, ale pamiętasz: zawsze jestem przy tobie, Julka.
Wiem Nie chcę, żebyś jechał, tato
Muszę, kochanie
Po odjeździe ojca Julia zanurzyła się w pracy i nauce. Klientów miała na pęczki, musiała od razu zatrudnić dwie asystentki, żeby ze wszystkim nadążyć.
W szale codzienności poznała Kasię.
Elegancka, ale wyraźnie zmęczona kobieta przyszła wieczorem, kiedy Julia rzucała już nerwowe spojrzenia na zegarek.
Przepraszam Czy mogę z kimś porozmawiać?
Ze mną, proszę bardzo. Jestem właścicielką i wykonawcą.
Dziewczynko, proszę, nie żartuj! Czy możesz zawołać dorosłych?
Julia, wyraźnie rozbawiona, nie obraziła się. Zajrzała do półki z albumami i podała własny.
To moje prace. jeżeli coś się spodoba, proszę powiedzieć, co pani chce zrobić.
Imię Tutaj
Kobieta podciągnęła rękaw swetra i pokazała przedramię.
Tak, żebym widziała je cały czas
Tu opanowanie ją opuściło. Julia widząc, jak obca kobieta zaciska usta, by nie zapłakać bez słowa przekręciła zamek w drzwiach. Właśnie podjeżdżał spóźniony klient.
Proszę siadać. Będzie gotowe.
Boli? Wiem.
Kobieta zasiadła w fotelu.
Szymon wyszeptała.
Julia nie dopytywała. Prawdy o Szymonie dowiedziała się dwa dni później, gdy przypadkiem spotkała Kasię pod szpitalem wojewódzkim, gdzie odwiedzała ciocię.
To pani?!
Tak. Dziękuję
Nie ma za co. Ładny, prawda?
Bardzo Szymon byłby zadowolony.
To
To moja córka. Szymona.
Patrząc ciepło, kobieta wyciągnęła rękę.
Kasia.
Julia.
Chce pani poznać Szymę?
Julia nie zawahała się ani sekundy. Nie zdawała sobie sprawy, jak ta znajomość zmieni jej życie.
Bardzo chcę!
Mała dziewczynka w zbyt dużych okularach, z jednym szkiełkiem zaklejonym plastrem, natychmiast urzekła Julię. Chwyciła ją za rękę i poważnie zagadnęła:
Masz orzeszki? Albo pestki? Nic? To czym będziesz karmić wiewiórki?
Jakie wiewiórki?
Z parku! Z ogonkami! Codziennie je szukamy z mamą! Karmię je, a mama mówi, iż tak utyją, iż będą z gałęzi spadać!
Nic im nie będzie, ciągle biegają nie utyją.
Na pewno? dziewczynka spojrzała z powątpiewaniem, po czym się roześmiała. Jesteś mądra!
Niezbyt.
Czemu?
Bo ciągle się uczę.
Aha, rozumiem. O, zapomniałam!
Poważna, podała Julii rączkę.
Szyma Kasiańska.
Piękne imię Julia ostrożnie ścisnęła jej dłoń, uważając na przyklejonego motylka. Julia Andrzejewska.
Teraz jesteśmy już znajome!
Dziecięcy rechot rozbrzmiał wśród sosen szpitalnego ogrodu, a Julia zobaczyła, iż twarz Kasi na chwilę rozbłysła światłem.
Następnym razem Julia miała przy sobie pełne kieszenie orzechów
Na temat leczenia Szymy Kasia opowiedziała Julii dopiero z czasem. Ich znajomość była jak wejście na cienki lód ostrożnie, powoli, krok po kroku, żeby nie zniszczyć delikatnego zaufania.
Da się coś zrobić?
Tak. To już nie wyrok. Kasia grzała ręce herbatą w kawiarence obok salonu. Kiedy przyszłam do ciebie tamtego wieczoru, mówiono, iż szans nie ma.
Rozumiem
Potem przyjechał nowy chirurg dr Artur i powiedział, iż jest nadzieja
No to czemu płaczesz, Kasiu? Julia denerwowała się, widząc łzy. Przecież to dobrze!
Wczoraj Szyma miała operację. Jest na intensywnej Wyprosili mnie, kazali przyjść jutro Boję się, Julia. Nigdy tak się nie bałam I nie mam z kim
Jesteś sama? A ojciec Szymy?
Zostawił nas, zanim się urodziła. To nie była miłość, sama wybrałam go na ojca dla niej. Wiedział, czego chcę, i dlatego nie ma go w naszym życiu Rozumiesz?
Niezupełnie, ale to nieistotne. Ważna jest Szyma.
Tak, ona
Przestań! Jest i będzie! Nie wolno ci się poddawać! Julia niemal krzyczała Patrz na dłoń! Dobrze ją widzisz? Specjalnie tak dobrałam kolory, żebyś nie zapomniała. Julia chwyciła Kasię za nadgarstek. Masz nie, musisz zrobić wszystko, żeby imię twojego dziecka nie pozostało tylko wspomnieniem, jasne?!
Nie krzycz Ja słyszę
To przestań się użalać! Trzeba działać!
Kasia płakała jak dziecko, aa Julia pilnowała, by nikt im nie przeszkodził, zamawiając tylko wodę.
Tej nocy rozmawiały, milczały, płakały i śmiały się na zmianę. Nad ranem Julia wsadziła przyjaciółkę do samochodu i odwiozła ją pod szpital.
Idę z tobą.
Znajdziesz czas?
Kasiu, jesteś niemożliwa Julia westchnęła, podając grzebień Weź, uczesz się. Dziecko się ciebie przestraszy.
Z Szymą się udało. Ręce Artura, już po miesiącu nazywanego po prostu po imieniu, uczyniły cud.
Kiedy zobaczę wiewiórki? marudziła Szyma w szpitalnej sali.
Wkrótce, jak cię wypiszą, pojedziemy z Julią do Warszawy. Tam mają ich pod dostatkiem!
A po co do Warszawy?
Zrobiono ci operację, ale teraz musisz nauczyć oczy widzieć jak trzeba. Tam najlepsza rehabilitacja. Leszek, przyjaciel Julii, już wszystko załatwił.
Reha co? E, nie tłumacz! Julia mi potem wyjaśni!
Już się nie chciało słuchać mamie, bo wiadomo, iż z Julią będzie wesoło, cokolwiek, byleby nie ta pewna szara sala i deszczowe drzewa za oknem bez żadnej wiewiórki.
Mamo!
A?
Artur jedzie z nami?
Nie, ma dużo pracy! I, Szyma, mówiłam ci, dorosłych po imieniu nie wypada nazywać!
Ale mnie wolno!
Dlaczego?
Bo on kocha moją Julię! roześmiała się Szyma, aż Kasia otworzyła ze zdumienia buzię.
Gaduła! Skąd to wiesz?!
Przecież widać! Mamo, ty nic nie rozumiesz. Julka też nie! Mówię jej, a ona nie wierzy! Szyma pokręciła poważnie głową, a Kasia już choćby nie próbowała się dziwić, ile dzieci potrafią zrozumieć i zauważyć.
Miłość Artura do Julii wszyscy widzieli oprócz nich samych. Ceremonialnie witali się i rozmawiali ogólnie, po czym każde szło w swoją stronę, nie mając odwagi zrobić pierwszego kroku.
Kontaktowali się dalej, choćby po wyjeździe Kasi i Szymy. Julia, wysyłając je do Warszawy, wpadła na pomysł, żeby pomagać też innym dzieciom. Leszek zapalił się do idei, i już niedługo Artur żegnał się z kolejnymi pacjentami, patrząc jak w dużym czarnym aucie chuda dziewczyna w delikatnym tatuażu na szyi zabiera dzieci w świat.
Często to nie pociąg, a właśnie auto Julii stawał się domem na czas podróży: były mokre chusteczki, tablet, bajki dla dzieci.
Artur podziwiał Julię, choć nigdy nie odważył się wyznać uczuć. Julia podobnie. Pierwszy krok nie nastąpił.
Ciekawe, czy wydarzyłoby się to kiedykolwiek, gdyby nie Szyma, która po powrocie z rehabilitacji przekonała mamę, by pojechać do szpitala.
Po co, dziecko?
Muszę Arturowi coś powiedzieć.
Co?!
Mamo, nie rozumiesz?! Chcę mu powiedzieć!
A mi?
Tobie potem!
Artur potraktował Szymę poważnie.
Dobrze, mów.
Kasia patrzyła na córkę, zgadując, co wywołało taką burzę. Odpowiedź była prosta.
Czemu nie powiesz jej?
Komu, co?
Julii. Że ci się podoba.
To skomplikowane
Wcale nie! Dorośli są dziwaczni. Ty też się jej podobasz!
Wiem.
To czemu milczysz?
Szyma, jak ci to wytłumaczyć Nie mam mieszkania, żyję w wynajętym pokoju. Julia ma wszystko pod kontrolą. Chłopak powinien coś zaoferować
Miłość to za mało? dopytywała Szyma.
Czasem tak
Szyma już więcej nie słuchała szarpnęła Artura za fartuch i coś mu szepnęła. Ten parsknął śmiechem.
Dziewczyny! Do Julii!
Ale ona pracuje!
Nic nie szkodzi! Ucieszy się, jak mnie zobaczy!
Kasia roześmiana zamówiła taksówkę.
Z Julią Szyma też poważnie porozmawiała i efekt przyszedł niebawem.
Julia, zamykając salon, była zdecydowana: skoro choćby dziecko widzi to, czego ona unikała, czas nie marnować życia.
Artura zauważyła dopiero, gdy znajoma sylwetka podeszła bliżej:
Hej!
Kilka miesięcy później ławka na podwórku znowu szeptała.
Z chłopakiem zamieszkała! Kto zacz? Niewiadomo! Przywoził rzeczy, a my nic nie wiemy! Dziewczyna sama, jeszcze ktoś ją oszuka!
Przynajmniej wygląda przyzwoicie!
To się wydaje, Gospodarczykowa. Twoje dzieci też wyglądały porządnie, a narobiły bałaganu. Sama mówiłaś!
Trzeba by zadzwonić do ojca Julii! Niech wraca i przypilnuje!
Ale on już tutaj!
Co? Kiedy?
Widziałam go kilka dni temu! Coś się wydarzy!
Co?
Zobaczymy!
Zobaczyli wszystko.
Julię w białej, cudownej sukni, pozwalającej pierwszy raz zobaczyć jej tatuaż na plecach, który wprawił w podziw choćby zawsze wszystkowiedzącą Gospodarczykową.
Artura, prowadzącego ją do ślubu i grożącego śmiejącej się Szymie palcem, bo właśnie sprzedała mu Julię i była z siebie dumna.
Kasię, zalewającą się łzami szczęścia i poprawiającą welon przyjaciółki, szepczącą każdemu:
To nie łzy smutku, a radości
I obcych ludzi z bukietami, ściskających Julię tak, jak krewną.
Nikt nie dowiedział się, kim byli.
Nikt nie zrozumiał, dlaczego Julia zaraz przed wejściem do auta podciągnęła suknię, zrzuciła szpilki i włożyła trampki, tłumacząc, iż w butach dla panien młodych nie da się prowadzić. Ani czemu Artur bez słowa uklęknął, by zawiązać jej sznurówki przyniesione przez przezorną Kasię.
Wiecie, tak to już z naszą Julką mruczała ławka, patrząc na odjeżdżające auta.
Taka już z niej fifka!
Ano, prawda! Prawdziwa fifka!
Bo szczęście w życiu przychodzi wtedy, gdy odważysz się być sobą bez względu na to, co o tobie mówią ludzie z ławki.
