Gdy mój ojciec nas opuścił, macocha wyrwała mnie z piekła domu dziecka.
Kiedy byłam mała, moje życie przypominało bajkę szczęśliwą rodzinę, pełną miłości, w naszym starym domku nad Wisłą, niedaleko Kazimierza Dolnego. Byliśmy we trójkę: ja, mama i tata. Zapach świeżo pieczonych drożdżówek unosił się w powietrzu, a wieczorami tata opowiadał o swoich przygodach na rzece. Ale los bywa okrutny. Pewnego dnia mama zachorowała jej śmiech ucichł, dłonie zaczęły drżeć, aż w końcu trafiła do szpitala w Warszawie. Odchodziła powoli, zostawiając nas w morzu bólu. Tata utopił żal w taniej wódce, a nasz dom zamienił się w ruinę, pełną potłuczonego szkła i niemego rozpaczy.
Szafki w kuchni świeciły pustkami. Chodziłam do szkoły w Kazimierzu w brudnych ubraniach, z burczącym z głodu brzuchem. Nauczyciele krzyczeli o niezadanych lekcjach, ale jak miałam się uczyć, gdy myślałam tylko o tym, jak przeżyć dzień? Przyjaciele odwrócili się plecami, a ich szepty raniły bardziej niż noże. Sąsiedzi patrzyli ze współczuciem, aż w końcu ktoś zadzwonił do opieki społecznej. Urzędnicy wpadli do naszego domu, gotowi wyrwać mnie z drżących rąk ojca. Załamał się przed nimi, błagając o ostatnią szansę. Dali mu miesiąc kruchy promyk nadziei nad przepaścią.
Ta wizyta otrzeźwiła tatę. Poszedł do sklepu, przyniósł jedzenie, a my razem wymyliśmy dom, aż zajaśniał słabym blaskiem dawnego ciepła. Przestał pić, a w jego oczach pojawił się ślad człowieka, którego znałam. Zaczęłam wierzyć, iż wszystko się ułoży. Pewnej burzowej nocy, gdy wiatr tłukł w okiennice, powiedział, iż chce mi kogoś przedstawić. Serce zamarło mi w piersi czy już zapomniał o mamie? Zapewnił, iż nikt jej nie zastąpi, ale ta osoba miała nas uratować przed urzędnikami.
Tak poznałam ciocię Kasię.
Pojechaliśmy do jej małego domu w Sandomierzu, stojącego nad Wisłą, otoczonego starymi dębami. Kasia była jak żywioł ciepła, ale pełna energii, jej głos dodawał otuchy, a spojrzenie rozjaśniało mrok. Miała syna, Karola, dwa lata młodszego ode mnie, chudzielca, którego śmiech rozgrzewał choćby w najzimniejsze dni. Od razu się zaprzyjaźniliśmy biegaliśmy po uliczkach, bawiliśmy się nad rzeką, aż brakowało nam tchu. W drodze powrotnej powiedziałam tacie, iż Kasia jest jak promień słońca, a on tylko skinął głową. Kilka tygodni później spakowaliśmy życie nad Wisłą, wynajęliśmy dom obcym i osiedliliśmy się w Sandomierzu desperacka próba nowego początku.
Życie powoli się układało. Kasia otoczyła mnie miłością, która goiła rany cerowała rozdarte spodnie, gotowała sycące bigosy, a wieczorami siedzieliśmy razem, gdy żarty Karola rozświetlały ciszę. Stał się moim bratem nie przez krew, ale przez wspólne cierpienie. Kłóciliśmy się, marzyliśmy, godziliśmy bez słów. Jednak szczęście jest ulotne. Pewnego mroźnego poranka tata nie wrócił do domu. Telefon przeciął ciszę zginął, rozjechany przez ciężarówkę na oblodzonej drodze. Ból pożerał mnie jak dzikie zwierzę. Opieka społeczna wróciła, zimna i nieugięta. Bez prawnego opiekuna wyrwali mnie z objęć Kasi i zawieźli do domu dziecka w Radomiu.
To miejsce było więzieniem beznadziei szare ściany, zimne łóżka, pełne westchnień samotnych dzieci. Czas wlókł się, każda minuta bolała jak uderzenie. Czuli
