Renata dorastała w zamożnej rodzinie. Ojciec spełniał każdą jej zachciankę, kupując jej wszystko, czego tylko zapragnęła. Pomimo dostatku, spędzał z córką bardzo mało czasu. Prowadził własną firmę i niemal nieustannie pracował. Kiedy już pojawiał się w domu, to głównie po to, żeby odwiedzić swoje kochanki. Krążyły pogłoski, iż spotykał się z kobietą starszą od Renaty o kilka lat. Renata dostała się na pedagogikę, chociaż ojciec marzył, by została dentystką. Ale ona uparła się i postawiła na swoim.
Dorastając, coraz rzadziej przyjmowała od ojca pieniądze i żyła tylko ze stypendium. W wakacje wyjeżdżała na praktyki do kolonii letnich, mimo iż ojciec oferował jej egzotyczne wyjazdy za granicę. Odmawiała, bo kochała dzieci. Pewnego wieczoru, gdy autobus z dziećmi z domu dziecka podjechał pod ośrodek, wszyscy mali podopieczni pospiesznie zajęli swoje miejsca, tylko jedna dziewczynka zeszła na końcu. Była drobna, bardzo chuda, a jej oczy wydawały się zbyt dojrzałe jak na dziecko. niedługo potem inne dzieci zaczęły narzekać na dziwny zapach w domku.
Okazało się, iż to właśnie przez tę dziewczynkę. Renata weszła do pokoju, by sprawdzić, co się dzieje. Odkryła, iż dziewczynka ukrywała kotlety pod poduszką po kolacji. Mięso zaczęło się już psuć.
Dziewczynka spojrzała na Renatę z poczuciem winy i cicho powiedziała:
To dla mojego brata.
A gdzie jest twój brat? zapytała Renata.
W domu dziecka.
Po tych słowach, Renata natychmiast zadzwoniła do ojca i poprosiła go o pieniądze.
W końcu moja córka zwróciła się do mnie o pomoc, już myślałem, iż się na mnie obraziła pomyślał ojciec z dziwnym uczuciem.
Córciu, do czego potrzebujesz tyle złotych? Chcesz sobie kupić samochód? zapytał.
Nie, tato. Chcę kupić jak najwięcej jedzenia dla dzieci z domu dziecka.
Jesteś taka dobra, Renatko powiedział ojciec z uśmiechem, jakby przez mgłę w śnie, który zaplątał się w zapach kotletów i dźwięki letniej nocy.
