Halo, Pana żona urodziła bliźniaki! Ale… mam 52 lata… i nie mam żony! Nie wiem… Proszę przyjechać, twierdzi, iż są pańskie…
Słysząc te słowa, pierwsze co pomyślałem, to pomyłka telefoniczna. 52 lata jakie jeszcze dzieci? O co w ogóle chodzi? Jednak ciekawość zwyciężyła. Wsiadłem do samochodu i pojechałem do szpitala.
Wchodząc do sali, prawie upadłem z wrażenia. Przede mną leżała moja była żona. Obok niej, po obu stronach, spały spokojnie dwa maleńkie kłębuszki szczęścia.
Zosiu, czyje to dzieci? zapytałem zszokowany.
Twoje odpowiedziała spokojnie.
Zamilkłem, próbując pojąć sens jej słów.
Masz przecież 49 lat, a poza tym rozstaliśmy się już dawno…
Tak, siedem miesięcy temu. Ale wtedy jeszcze nie wiedziałam, iż jestem w ciąży.
Jak to w ogóle możliwe?
Myślałam, iż to już menopauza. Kto by pomyślał, iż pożegnanie okaże się tak brzemienne w skutki. Ale niczego od ciebie nie wymagam. Po prostu musiałam cię poinformować.
I od razu dwójka… Przecież tyle lat próbowaliśmy i nic z tego nie wychodziło.
Szczerze mówiąc, sama byłam w szoku. O ciąży dowiedziałam się dopiero w piątym miesiącu. Wydawało mi się, iż zwariowałam od dziwnych ruchów w brzuchu…
Prawdę mówiąc, nie byłem tym aż tak zaskoczony. Zofia zawsze była kobietą o pełniejszych kształtach, więc nikt z naszych znajomych nie zauważył żadnych zmian.
Kiedy się poznaliśmy, była już pulchną dziewczyną i właśnie to mi się w niej podobało. Nigdy nie lubiłem chudych kobiet. Żyło nam się dobrze, ale marzyliśmy o dzieciach. Zosia leczyła się, stresowała, ale wszystko na próżno.
W końcu zdecydowaliśmy się żyć dla siebie. Pracowaliśmy dużo, ale też nie żałowaliśmy sobie odpoczynku. Morze Bałtyckie, Tatry, wszystkie europejskie stolice. Ale przez ostatnie pięć lat coś zaczęło się zmieniać. Pewnie pogodziliśmy się z myślą, iż dzieci nie będzie. A z wiekiem człowiek odczuwa coraz trudniej samotność, myśli: kto przyjdzie na mój grób?
Zaczęły się kłótnie. Zosia przytyła jeszcze piętnaście kilogramów. Aż pewnego dnia powiedziała:
Dręczymy się nawzajem. Myślę, iż powinniśmy się rozwieść. Może jeszcze zostaniesz ojcem.
Prawdę mówiąc, nie chciałem tego. Ale Zosia podjęła decyzję za nas. Bolało, ale odszedłem.
Dopiero później powiedziała mi, iż bardzo długo bała się powiedzieć o ciąży. Nie wiedziała, czy donosi, czy dzieci będą zdrowe. A tu… taka niespodzianka.
Jeszcze tego samego dnia poszedłem do jubilera, kupiłem pierścionek i wielki bukiet kwiatów. Wróciłem do jej sali i oświadczyłem się. Minęły dwa lata. Jesteśmy razem. Dzieci rosną zdrowo, a my jesteśmy szczęśliwi choć młodymi rodzicami już tylko w sercu.
A Wy? Zdecydowalibyście się na dziecko w takim wieku? Czy szczęście ma swój termin ważności?
