Halo? Pańska żona urodziła bliźnięta!
Ale mam 52 lata i nie mam żony!
Nie wiem Proszę przyjechać, twierdzi, iż to pańskie
Kiedy usłyszałem te słowa, byłem przekonany, iż ktoś pomylił numer. Mam przecież 52 lata jakie dzieci, o czym oni mówią? Ciekawość jednak zwyciężyła. Wsiadłem do samochodu i pojechałem do szpitala.
Gdy wszedłem na salę, prawie mnie zamurowało. Na łóżku leżała moja była żona. A obok niej, po obu stronach, spały spokojnie dwa małe cudowne zawiniątka.
Elwira, skąd te dzieci? Czyje one są?
Twoje odpowiedziała bez emocji.
Stałem w milczeniu, przetwarzając jej słowa.
Masz przecież 49 lat. Rozwiedliśmy się dawno temu
Tak, siedem miesięcy temu. Ale wtedy jeszcze nie wiedziałam, iż jestem w ciąży.
Jak to w ogóle możliwe?
Myślałam, iż to już menopauza. Kto by pomyślał, iż nasze ostatnie pożegnanie zakończy się czymś takim. Niczego nie oczekuję, po prostu musiałam ci powiedzieć.
Dwójka na raz Przecież tyle lat próbowaliśmy i nic z tego nie wychodziło
Szczerze? Sama byłam w szoku. choćby nie podejrzewałam, iż jestem w ciąży aż do piątego miesiąca. Myślałam, iż wariuję od tych ruchów wewnątrz
Szczerze mówiąc, choćby mnie to za bardzo nie zdziwiło. Elwira zawsze była solidnie zbudowaną kobietą, więc żaden znajomy nie zauważył żadnych zmian w jej wyglądzie.
Kiedy się poznaliśmy, była już tęższa i bardzo mi się to podobało. Nigdy nie przepadałem za chudymi kobietami. Dobrze się nam żyło, ale marzyliśmy o dzieciach. Elwira leczyła się, przeżywała to wszystko, ale bezskutecznie.
W końcu uznaliśmy, iż trzeba żyć dla siebie. Pracowaliśmy dużo, ale i korzystaliśmy z życia morze, góry, wszystkie stolice Europy. Ostatnie pięć lat jednak coś się między nami popsuło. Chyba już się pogodziliśmy, iż nie będziemy mieć dzieci. Wraz z wiekiem pojawiło się też uczucie samotności; pomyślałem nieraz, iż nikt choćby nie przyjdzie na mój grób.
Zaczęliśmy się kłócić. Elwira przytyła jeszcze 15 kilogramów. W końcu pewnego dnia powiedziała:
Męczymy się ze sobą. Myślę, iż powinniśmy się rozstać. Może jeszcze zostaniesz ojcem.
Prawda jest taka, iż tego nie chciałem. Ale Elwira już podjęła decyzję. Strasznie bolało. Mimo wszystko odszedłem.
Dopiero później wyznała mi, iż przez długi czas bała się powiedzieć o ciąży. Nie wiedziała, czy donosi, czy dzieci będą zdrowe. No i taki los nam zgotował niespodziankę.
Jeszcze tego samego dnia poszedłem do jubilera, kupiłem pierścionek i ogromny bukiet kwiatów. Wróciłem do szpitala i poprosiłem ją o rękę. Minęły dwa lata. Jesteśmy razem. Dzieci zdrowo rosną, a my choć wiekowi jesteśmy szczęśliwi, młodzi sercem.
A czy wy zdecydowalibyście się na dzieci w takim wieku? Czy naprawdę szczęście ma datę ważności?
