Halo, dzwonię ze szpitala, pana żona urodziła bliźnięta!
Ale… mam 52 lata… i nie mam żony!
Nie wiem, proszę przyjechać, twierdzi, iż to pana dzieci…
Kiedy usłyszałem te słowa, byłem pewien, iż ktoś się pomylił. Mam 52 lata jakie dzieci, o czym tu mowa? A jednak ciekawość wygrała. Wsiadłem w samochód i pojechałem.
Wchodząc do sali, niemal zaniemówiłem z wrażenia. Przede mną leżała moja była żona. A obok niej, po obu stronach, smacznie spały dwa małe, śliczne zawiniątka szczęścia.
Urszula, czyje to dzieci? Skąd one?
Twoje odpowiedziała ze spokojem.
Nie mogłem wydobyć z siebie słowa. Próbowałem pojąć sens tych słów.
W końcu masz 49 lat. I rozstaliśmy się dawno temu…
Tak, siedem miesięcy temu. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, iż jestem w ciąży.
Jak to w ogóle możliwe?
Myślałam, iż mam menopauzę. Kto by przypuszczał, iż nasze ostatnie, namiętne pożegnanie skończy się tak. Ale ja nie chcę niczego od ciebie. Po prostu musiałam ci powiedzieć.
I to od razu dwoje… Tyle lat próbowaliśmy, bez skutku.
Sama jeszcze w to nie wierzę. choćby nie podejrzewałam ciąży aż do piątego miesiąca. Myślałam, iż coś mi się roi od tych wszystkich ruchów w brzuchu…
Szczerze mówiąc, nie byłem specjalnie zdziwiony. Urszula od zawsze była krąglejsza, więc nikt ze znajomych choćby nie zauważył zmian.
Gdy się poznaliśmy, była już pulchną dziewczyną i bardzo mi się to podobało. Nigdy nie przepadałem za szczupłymi. Żyliśmy spokojnie, marząc o dzieciach. Urszula się leczyła, stresowała, ale nic nie wychodziło.
Z czasem postanowiliśmy żyć dla siebie. Pracowaliśmy sporo, ale też często podróżowaliśmy morze, góry, niemal wszystkie europejskie stolice. Ostatnie pięć lat coś jednak się zmieniło. Chyba pogodziliśmy się, iż dzieci mieć nie będziemy. A z wiekiem przychodzi uczucie samotności człowiek czasem myśli, kto mu świeczkę zapali.
Zaczęliśmy się kłócić. Urszula przytyła jeszcze piętnaście kilo. W końcu powiedziała:
My się tylko męczymy. Myślę, iż powinniśmy się rozstać. Może jeszcze zostaniesz ojcem.
Prawdę mówiąc, nie chciałem tego. Ale Urszula już podjęła decyzję. Bolało bardzo. Ale odszedłem.
Dopiero później wyznała mi, iż długo nie potrafiła mi powiedzieć o ciąży. Bała się, iż może nie donosi, albo dzieci nie będą zdrowe. I tak… taka niespodzianka.
Tego samego dnia wszedłem do jubilera, kupiłem pierścionek i ogromny bukiet kwiatów. Wróciłem do szpitala i poprosiłem ją o ponowne małżeństwo. Minęły dwa lata. Jesteśmy razem. Dzieci rosną zdrowo, a my jesteśmy szczęśliwi, choć rodzicami młodymi tylko w sercu.
A wy? Zdecydowalibyście się na dziecko w takim wieku? Czy uważacie, iż szczęście ma termin ważności?
