14 lutego 2023
Dziś znów długo siedziałam przy oknie, patrząc na zimowy krajobraz Warszawy. Zastanawiałam się, co się ze mną dzieje i czemu życie zapędziło mnie w tak ciasny zakątek samotności.
Ostatnio mój mąż, Andrzej, już piąty rok z rzędu wyjeżdża na saksy. Najpierw pracował na samochodzie ciężarowym w Niemczech, później na budowach w Gdańsku i Poznaniu. Wszystko przez brak pieniędzy mamy dwóch synów, zawsze chcieliśmy dla nich jak najlepiej. Wiedzieliśmy z Andrzejem doskonale, iż tu, w Polsce, bez oszczędności i poświęceń choćby mieszkania dziecku nie kupimy.
Miał szczęście, bo co miesiąc przysyłał nam paczki kasze, olej, ciasta, konserwy. Na konto przelewał mi złotówki i polecał odłożyć coś na lokacie w banku. Udało się kupiliśmy Piotrkowi kawalerkę w stolicy. I myślałam, iż w końcu żyjemy w miarę spokojnie.
Kilka miesięcy temu zauważyłam, iż coś jest ze mną nie tak. Początkowo podejrzewałam menopauzę, ale objawy były inne: tyłam, chodziłam ciągle senna, jadłam za dwoje i huśtawka nastrojów męczyła niemiłosiernie. Sprawdziłam wszystko w Internecie, diagnoza była jedna ciąża. Ale jak to ciąża, skoro mam 45 lat? Niedowierzając, zrobiłam test i zobaczyłam dwie wyraźne czerwone kreski.
Nie powiedziałam ani synom, ani synowym. Po co? Żeby dzieci wyśmiały mnie? Żeby plotkowały, iż ich matka zwariowała na stare lata? Postanowiłam ukrywać brzuch zimowe kurtki i obszerne swetry skutecznie zakrywały zmiany. Ale w myślach ciągle pojawiała się ta niechciana myśl nie chcę rodzić kolejnego dziecka. Pewnie wielu uzna mnie za wyrodną matkę, ale jestem już starsza. Mam własne plany, wnuki, do których chcę mieć siły, a nie przewijać pieluchy i czuwać po nocach. A nasz budżet nie udźwignie trzeciego dziecka Andrzej musiałby znowu wyjechać, a ja nie chciałam tego.
Lekarz powiedział, iż już za późno na zabieg za duże ryzyko. Próbowałam oszukać samą siebie, pocieszać się, iż może Andrzej się ucieszy, gdy usłyszy o dziecku. W końcu zebrałam się na rozmowę zadzwoniłam do niego na Skype, bez kamerki, tylko dźwięk.
Cześć, Andrzej
To nie Andrzej, tu Zosia.
Zosia? A kim pani jest?
Proszę pani, to raczej ja powinnam zapytać kim pani jest. Jestem dziewczyną Andrzeja. Chciała pani czegoś? Andrzeja nie ma, pracuje do późna.
Ręce mi się roztrzęsły, rzuciłam słuchawką o biurko i rozpłakałam się. Widać, choćby za granicą mąż może zdradzić, a naiwność nie zna granic. Miałam od razu pisać pozew o rozwód, spakować jego rzeczy i zapomnieć o Andrzeju.
Ale wciąż gdzieś na dnie duszy miałam nadzieję, iż wróci do nas. Wiedziałam, iż w lutym przyjeżdża na urodziny synów, dostał wolne w pracy. choćby śniło mi się, iż idziemy razem przy ogrodzie Saskim Andrzej trzyma za rękę córeczkę, ja za drugą.
W Walentynki przygotowałam romantyczną kolację, świece na stole, muzyka i chwila spokoju. Czułam się, jakbyśmy znów byli młodzi.
Andrzej, mam dla ciebie niespodziankę. Jestem w ciąży. Podobno będzie dziewczynka.
Co ty wygadujesz, kobieto?! krzyknął, aż poczerwieniał. Przewrócił talerze, walił pięścią w stół.
Całe życie, jak wołu tyrałem, a ty w łóżku z obcym facetem?! Chcesz mi podrzucić bękarta?!
Andrzej wszystko ci wyjaśnię
Odejdź! Nie chcę cię widzieć! pchnął mnie tak, iż uderzyłam brzuchem o kant stołu i upadłam.
Andrzej wyszedł, zabierając swoje rzeczy, trzaskał drzwiami. Ja zaczęłam krwawić, nogi się pode mną uginały z bólu. Ledwo sięgnęłam po telefon, zadzwoniłam na pogotowie. Czułam, iż zaraz urodzę i rzeczywiście, gdy przyjechali lekarze, trzymałam już w ramionach córeczkę. Spała spokojnie, choćby nie płakała.
Pani Anno, jedziemy teraz do szpitala?
Nie. Proszę zabrać dziecko, ja go nie chcę.
Nie może tak pani mówić
Proszę. Ta dziewczynka rozbiła mi rodzinę. Może spotka kogoś, kto ją pokocha, ale to nie będę ja. Proszę zabrać ją. Nie chcę na nią patrzeć!
Bez wyrzutów sumienia oddałam maleńką lekarce. Zrobili mi badanie na miejscu, wszystko było w porządku. Po ich wyjściu wysprzątałam dom, poszłam pod prysznic i spać.
Dzieci nie wiedzą, iż oddałam siostrę. Codziennie chodzę do kościoła, modląc się, żeby córka wyrosła zdrowa, żeby znalazła prawdziwą rodzinę. Wiem, iż nie mam już siły na macierzyństwo. Najbardziej pragnę tylko jednego żeby Andrzej wrócił do domu. Ale znów wyjechał do Niemiec i kontaktuje się tylko z synami.
Możecie uważać mnie za wyrodną kobietę, ale wybrałam męża, nie dziecko. Bóg mi sądzi.
