Dawid to czterdziestoletni kawaler z Warszawy. Kilka lat temu był obiektem westchnień każdej szanującej się panny na dzielni. Wysoki, przystojny, spora sumka na koncie w złotówkach. Dzisiaj z tego pakietu zostało mu tylko konto o ile można mówić, iż trafiają tam jeszcze jakieś przelewy poza odsetkami. Młodość już nie ta, włosy przerzedzone, za to brzuch rośnie szybciej niż ceny paliwa. Dawid zdawał sobie z tego sprawę, więc w końcu pierwszy raz w życiu naprawdę pomyślał o ślubie. Ale miał wątpliwości czy znajdzie żonę? Jego charakter do łatwych nie należy: bywa burkliwy, sztywny i wiecznie niezadowolony. Oczywiście wszyscy wokół wiedzieli, co to za typ, więc koleżanki ostrzegały na wstępie każdą, która odważyła się puścić do niego oczko. Dawid zrozumiał, iż jego szanse topnieją jak śnieg w kwietniu. Na szczęście poskarżył się kumplom, a ci, po kilku kuflach piwa, uradzili strategię. Ta strategia, o dziwo, zapewniła mu ślub kilka miesięcy później.
Nazajutrz po weselu Dawid postanowił ustalić z żoną swoje zasady:
Będziesz mieszkała w moim apartamencie. To dla ciebie wielki zaszczyt. Musi tu zawsze panować idealny porządek wiesz o co chodzi? zdziwiła się i promiennie uśmiechnęła Helena.
Już ci wyjaśniam raz i jasno, odparł Dawid z wymuszoną miną. Musisz mieć świadomość, iż tę układankę możesz stracić w każdej chwili. Jestem wymagający, zimny typ, więc musisz się dostosować. A, i ręczniki zawsze suche i wiszą na swoim miejscu. Liczy się czystość, rozumiesz?”
Helena kiwnęła głową i patrzyła na niego z uwagą. Poszli do kuchni, gdzie Dawid kontynuował instruktaż.
Dobrze, kochanie uśmiechnęła się Helena, A o której wracasz?”
Po co ci ta wiedza?
Żeby wiedzieć, kiedy podgrzać kotlety.
Nieważne, i tak nigdy nie wiesz, kiedy się zjawię, ale obiad ma być na czas. A jak mi nie posmakuje nie gniewaj się, leci do kosza i czekają cię konsekwencje.
Spokojnie, moja miłości, wszystko będzie jak trzeba, Helena odparła, uśmiechając się promiennie. Ten jej słodki uśmiech chodził za nim przez cały dzień.
Wieczorem, zanim wrócił do domu, wybrał się do restauracji. Dawid miał plan przetestować żonę. Przez tydzień zamierzał nie kosztować choćby kęsa domowego obiadu za każdym razem miał stwierdzić, iż jest niejadalny. Ot, taki domowy minitest, polska szkoła mężowska.
Dawid wraca do mieszkania. Cisza.
Jest tu kto? Wróciłem!
To ty? Helena odpowiedziała beznamiętnie Oglądałam serial i przysnęłam.
Obiad gotowy?
Obiad? Ach tak, chodź zobacz.
Dawid już szykował swoją reprymendę. Tymczasem Helena postawiła przed nim talerz z chłodną, niesoloną kaszą gryczaną i oznajmiła:
Siadaj. Kasza zimna, bez smaku. Jak nie zjesz, twój problem. Ja idę, a ciebie więcej nie zobaczę Żartuję, zobaczysz mnie, ale pewnie już z kimś innym za rękę. Poza tym, wiem iż byłeś dzisiaj w restauracji. Pewnie aż boli jeść ten paskudny grysik po takiej uczcie, co?
Dawid zatkał się z wrażenia.
Chcesz wiedzieć, dlaczego jestem taka twarda? Pamiętaj: tak będzie zawsze, jeżeli tylko nie odpowiesz mi na pytanie.
A teraz jesz tę kaszę! Do ostatniego ziarenka. Im szybciej zaczniesz, tym szybciej skończysz.
Helena została uprzedzona o szczególnych cechach swojego męża. Ale nie uciekła.
Facet nie rodzi się dobrym i tkliwym. To się go wyuczy żelazną ręką żony, mawiała Helena. I miała rację. Dawid wciągnął kaszę w trzy minuty:
W końcu trafiłem na ideał. Takiej żony szukałem całe życie…Ale Helena tylko uśmiechnęła się szeroko i popukała palcem w blat stołu:
Kochanie, wiesz co? Ideały istnieją tylko w bajkach i na zdjęciach profilowych sprzed pięciu lat. W prawdziwym życiu trzeba umieć zjeść trochę zimnej kaszy i od czasu do czasu przestać sprawdzać, kto pierwszy mrugnie.
Spojrzał na nią, a potem na pusty talerz pod swoim nosem. Po raz pierwszy od dawna Dawid nie miał już poczucia, iż zarządza czymkolwiek i po raz pierwszy poczuł, iż w tym właśnie jest jakaś porządna, ciepła codzienność. Odetchnął, wzruszył ramionami i, choć żołądek mu ciążył, poczuł się lekko.
Helena podeszła, rozczochrała mu włosy i szepnęła:
Zostawmy kaszę, chodź, pokażę ci coś lepszego niż regulaminy.
Naprawdę nie wiedział, kto tu kogo wyuczy, ale po raz pierwszy był na to gotów.
