Jak Ania przyszła odebrać syna z przedszkola, Mały Tomek rzucił się jej na szyję.
Gorączkowo wyszeptał do ucha:
– Mamo, mamo, a może zabierzemy babcię Kuby do siebie?
– Co? Jaką babcię? – Ania nie zrozumiała syna.
– Ubieraj się szybciutko, tata czeka w samochodzie.
– Tamtą babcię! – Tomek pokazał palcem na starszą panią.
Kobieta prowadziła chłopca do wyjścia z przedszkola.
– Kuby! No mówię ci!
– Nie gadaj głupot, to nie nasza babcia.
– No i co z tego? – zaczął marudzić Tomek.
– Poproś ją, niech będzie też moją babcią.
– Przecież masz swoje babcie. Dwie!
– Moje babcie są jakieś… nieprawdziwe – westchnął Tomek.
– A Kuba ma taką prawdziwą. Babciowatą.
– Dlaczego uważasz, iż twoje babcie są nieprawdziwe?
– Urodziły mnie, to prawda – odparł syn. – Ale babciami to one chyba nie zostały.
– Jak to nie zostały?
– Chcę, żeby były PRAWDZIWE – uparł się Tomek.
– To znaczy jakie?
– Taka jak babcia Kuby.
– A czym ona się różni?
– Pozwala wołać na siebie głośno „babciu” – zaczął tłumaczyć syn.
– A ja muszę mówić „Jadwiga”. Druga babcia krzyczy, żebym nie wołał „babciu” przez balkon.
– Serio tak mówi?
– Serio. Mówi, iż nie jest żadną babcią.
– A babcia Kuby mówi, iż on jest jej największym skarbem.
– Też bym chciał być czyimś skarbem…
Ania spojrzała zasmucona na syna.
– Ubieraj się szybciej. A babcia Jadzia gani cię, jak wołasz „babciu”?
– Nie, po prostu nie reaguje.
– A dlaczego moje babcie nie gotują takich fajnych rzeczy?
– Jesteś głodny u babć? – spytała zdumiona Ania.
– No… troszeczkę.
– Przecież mają dla ciebie najlepsze rzeczy!
– Kiełbasa, pierogi z torebki, sałatki… Czy to jest najlepsze?
– A co byś chciał jeść?
– Racuszki. Albo naleśniki!
– Racuszki? – dopytała zaskoczona mama.
– Babcia Kuby dziś usmaży mu racuchy z serem i dżemem.
– Latem razem robili dżem. My nigdy nie robiliśmy.
– Kupię dżem, zrobimy herbatkę wieczorem – zaproponowała mama.
– Ze sklepu to nie to samo.
– Prosiłeś, żeby upiekły racuchy?
– Mówią, iż nie mają czasu.
– Babcia Kuby mówi, iż racuchy prosto z patelni to najlepsze na świecie.
– Też pamiętam, jak moja babcia takie smażyła…
Gdy doszli do samochodu, Ania zadzwoniła do przyjaciółki.
– Cześć, Sylwia, jesteś w domu? – zapytała nieśmiało.
– Jestem – odpowiedziała Sylwia.
– Mówiłaś, iż twoje racuszki to hit. Podasz mi przepis?
– Lepiej przyjedź, pokażę wszystko od ręki!
– Przyprowadź rodzinę, Kuba się ucieszy – dodała Sylwia i się rozłączyła.
Następnego dnia Ania wzięła wolne z pracy.
Pojechała do mamy i nauczyła ją smażyć racuchy.
Mama trochę się boczyła, burczała o „nowoczesnym życiu babć”.
– Mamo, jeżeli ci przeszkadzamy, to nigdy nie przyprowadzę Tomka! – powiedziała stanowczo Ania.
– Wiesz, czym różni się prawdziwa babcia od tej „nieprawdziwej”?
– Czemu nigdy nie robisz z nim dżemu latem?
– Przecież masz już wnuka!
Babcia chciała odpowiedzieć ostro.
Zobaczyła jednak zdecydowaną minę córki.
Wolała się nie odzywać.
Tak na wszelki wypadek.
Zamieszały razem ciasto.
Tomek z wypiekami na policzkach patrzył na babcię.
Pierwszy raz od dawna dała się namówić na takie zamieszanie w kuchni.
Pachniało wanilią i smażonym jabłkiem.
Pierwszy racuch wylądował na talerzu.
Babcia pierwsza go spróbowała.
Zamilkła, a potem spojrzała na Tomka.
Jej oczy były wilgotne.
Powiedziała tylko jedno słowo.
– Smakuje jak u mojej babci.
Tomek klaskał w ręce.
– To teraz jesteś prawdziwa babcia!
Babcia przytuliła wnuka mocno.
I usmażyła jeszcze dziesięć racuszków.
Babcia stała się prawdziwa, bo chciała spróbować.
