10 marca 2008, poniedziałek
Wciąż słyszę w głowie krzyk teściowej z sali komunijnej w Urzędzie Stanu Cywilnego: Dlaczego nie chcesz przyjąć naszego nazwiska? Trochę mnie to bawi, choć wtedy… miałam ochotę zapaść się pod ziemię.
Nigdy nie planowałam wychodzić za mąż w wieku dziewiętnastu lat. Ale życie z Małgorzatą lubi płatać figle już trzy lata spotykałam się z kolegą z liceum, kiedy zaszłam w ciążę. Sama nie wiem, czy bym zdecydowała się na ślub, gdybym nie bała się, iż moje dziecko wychowa się bez ojca. Rodzice powtarzali: Pomóż sobie, Małgosiu, ale też dziecku. Ojciec mojego dziecka, Krzysztof, mimo iż był o dwa lata starszy, zachowywał się często jak duży chłopiec przywiązany do matki, zawsze czekający na jej decyzje, ale nie uciekł przed odpowiedzialnością. Przyjął fakt ojcostwa, poprosił mnie o rękę, obiecał, iż postara się być dobrym mężem. Zaczęliśmy przygotowania do ślubu.
Dla mnie wystarczyłby cichy, skromny ślub tylko z najbliższymi. Ale rodzina stwierdziła, iż to nie wypada Ma być tradycyjne, Małgorzato! Goście, orkiestra, sala, jedzenie, wesele do białego rana! Nie rozumieli, dlaczego nie chcę wydawać tysięcy złotych tylko po to, żeby ludziom dogodzić. Przecież te pieniądze moglibyśmy wydać na wózek, łóżeczko, podstawowe pieluchy dla dziecka… Ale nikt nie słuchał moich argumentów. Matka Krzyśka i moja własna siostra o wszystkim decydowały za mnie. choćby restaurację i suknię wybrały same byłam tylko dodatkiem do ich wizji.
Kiedy przyszło do przymiarki sukni, nie chciałam tam iść. Czułam, iż wymarzyły sobie coś okropnego, może koronkowego potworka z mnóstwem błyszczących cekinów i falban… Znałam ich gust. Kiedy powiedziałam, iż nie wybieram się na przymiarkę, dowiedziałam się, iż jestem niewdzięczną egoistką. Ale czy to naprawdę takie ważne? Martwiło mnie tylko jedno: czy zdam maturę, czy zdam egzaminy, czy podołam przygotowaniom na przyjęcie dziecka.
Na ślub przyszłam w prostej, skromnej, białej sukience z galerii w centrum Warszawy. Było mi w niej dobrze, wygodnie, czułam, iż to mój wybór.
Aż w Urzędzie Stanu Cywilnego zaczął się teatr. Krewni Krzyśka nie wiedzieli, iż postanowiłam pozostać Małgorzatą Król, nie Małgorzatą Nowak. Krzysiek o tym wiedział i nie miał nic przeciwko temu. Ale jego matka, pani Nowakowa, zgotowała mi scenę jak z taniej opery. Krzyczała podniesionym głosem Co ludzie powiedzą! a ja… tylko się uśmiechnęłam i wycofałam pod ścianę. Wiedziałam już wtedy: jutro wesele na wsi pod Ostrołęką, wszyscy krewni, cała rodzina Krzyśka, jeszcze tyle stresów mnie czeka, iż muszę oszczędzać nerwy.
Małżeństwo nie potrwało długo. Krzysiek wciąż był bardziej synem swojej matki niż moim mężem. Każdy piątek, każda sobota on przed komputerem, do późnej nocy granie w gry, zero rozmów, zero pomocy, zero zainteresowania swoim synem. W końcu wyczerpała się moja cierpliwość. Spakowałam siebie i Sebastiana i wróciłam do rodziców.
Teściowa miała mi za złe. Ale ja poczułam coś, czego nie czułam od bardzo dawna ogromną ulgę i świeże powietrze. Wreszcie byłam wolna. Wreszcie nie musiałam udawać kogoś, kim nie jestem. Patrzę dziś w lustro i widzę Małgorzatę Król siebie, nareszcie szczęśliwą, choć zaczynam wszystko od nowa.
