Jestem jedynakiem.
Rodzice zawsze mówili, iż bardzo mnie chcieli.
Mimo to nigdy nie czułam się kochana.
Miałam 23 lata, mój mąż też.
Byłam w piątym miesiącu ciąży.
Wtedy zaczęły się we mnie kłębić dziwne myśli.
Czy jestem biologiczną córką swoich rodziców?
Moi rodzice są już po siedemdziesiątce.
Od lat żyją w bardzo trudnej sytuacji finansowej.
My też nie mamy lekko.
Mieszkamy w wynajętym mieszkaniu w Łodzi.
Pieniędzy ledwo starcza na życie.
Oboje studiujemy i dorabiamy.
To wciąż za mało.
Dwa razy groziła nam eksmisja.
Pożyczaliśmy od znajomych, żeby przetrwać.
Wpadliśmy w długi.
Czasem brakuje choćby na chleb.
Martwimy się o pieniądze bez przerwy.
Rodzice czasem przynoszą nam jedzenie.
Tylko wtedy, gdy naprawdę nie mamy wyjścia.
Bardzo chcieli, żebyśmy się pobrali.
Rok temu poszliśmy do urzędu w Łodzi.
Wzięliśmy ślub cywilny bez wahania.
Od tamtej pory rodzice marzyli o wnukach.
Mama często powtarzała mi:
— Musisz już mieć dziecko.
— Inaczej będzie jak…
Nie dokończyła wtedy zdania.
Spojrzała na mnie jakoś inaczej.
Zapytałam:
— Jak co, mamo?
Machnęła ręką.
— Nie teraz, córeczko.
To milczenie mnie niepokoiło.
Coś w jej oczach było nie tak.
Zapytałam męża:
— Czy ja jestem naprawdę ich córką?
Spojrzał na mnie zdziwiony.
— Dlaczego pytasz?
— Mama coś ukrywa.
— Może się mylisz.
— Może nie.
Postanowiłam zapytać ojca.
— Tato, powiedz mi prawdę.
Zamarł na chwilę.
— Jaką prawdę, dziecko?
— Czy jestem wasza?
Spojrzał na matkę.
Ona spojrzała w podłogę.
Wtedy wiedziałam już wszystko.
Czekałam na odpowiedź w milczeniu.
Prawda miała dopiero wyjść na jaw.
