Kiedy w rodzinie odbywa się wesele, emocje sięgają zenitu. Ślub to ogromne przeżycie dla wszystkich – pojawia się radość, wzruszenie, czasem choćby łzy szczęścia.
Mam wrażenie, iż ludzie zwykle patrzą na wszystko tylko z jednej strony, choć życie – jak każda moneta – ma dwie strony.
Nie twierdzę, iż małżeństwo to coś złego. Po prostu wiele kobiet przez cały czas sądzi, iż szczęście można znaleźć wyłącznie w zamążpójściu i założeniu rodziny. Często młode dziewczyny nie rozumieją tak naprawdę, czym jest małżeństwo i na czym ono polega.
Ich główny plan to wyjść za mąż, a wtedy wszystko magicznie się ułoży.
Chcę się podzielić własnym doświadczeniem. Przez długi czas myślałem, iż jeżeli ożenię się z kobietą, którą naprawdę kocham i będziemy mieli razem dziecko, nic więcej do szczęścia mi nie będzie potrzeba.
Jak się jednak okazało, ślub przyniósł wiele nowych problemów. choćby nie zdążyliśmy zacząć odkładać pieniędzy na mieszkanie, kiedy dowiedzieliśmy się, iż żona jest w ciąży. W dzisiejszych czasach wychowanie dziecka jest niesamowicie kosztowne.
Byliśmy pełni radości, iż będziemy rodzicami. Prowadziłem własną działalność, a żona poszła na urlop macierzyński, zmagając się z poczuciem ogromnej niepewności finansowej. choćby nie wspomnę już o oszczędzaniu na mieszkanie. Macierzyństwo również okazało się wyjątkowo trudne. Syn był niespokojny, ciągle chorował, żona nie przesypiała nocy, a stres tak ją zżerał, iż ledwo nad sobą panowała. Czasem miała ochotę po prostu uciec. Bo nie każda kobieta nadaje się do roli spoiwa rodziny.
Chciałbym, żebyśmy zdali sobie z tego sprawę dużo wcześniej. Syn miał dwa lata, gdy moja firma upadła. Popadłem w prawdziwą rozpacz. A wiadomo, gdzie pojawia się rozpacz, tam i kieliszek wódki. Wszystko spadło na barki żony – zapisała dziecko do przedszkola i podjęła dwie pełne etaty. Harowała bez wytchnienia, podczas gdy ja spałem w pijackim letargu. To było dla niej ogromne obciążenie. Momentami miała ochotę krzyczeć ze zmęczenia. Gdyby była sama, poradziłaby sobie i ze zmęczeniem, i z pieniędzmi, i ze swoimi nerwami.
Pewnego dnia poprosiła moją mamę, żeby ze mną porozmawiała i postawiła mnie do pionu. Bo to nie przystoi mężczyźnie poddawać się i nie dbać o rodzinę. Jednocześnie otworzyła się przed nią, wyznając jak bardzo jej ciężko, iż nie daje już rady, iż ledwo ciągnie wszystko na swoich barkach.
Spodziewała się wsparcia, może ciepłych słów. Tymczasem moja mama powiedziała jej coś takiego: Wiesz, nie tylko ty masz trudno. Jesteś kobietą – musisz umieć znieść więcej, bo kobiecie nie przystoi być słabą.
Zazwyczaj to kobieta jest tym klejem, który trzyma rodzinę w całości, więc zamknij usta, tłum emocje i nie płacz. Jakiekolwiek by nie było nasze przeznaczenie, trzeba je zaakceptować i iść dalej. Nie marudź!
Szczerze mówiąc, te słowa były jak nóż wbity w serce.
A przecież i ona jest kobietą, wie jak to jest mieć ciężko. Jej mąż to leń, ale zamiast się wzajemnie wspierać, powiedziała tylko, żeby zacisnąć zęby i wytrzymywać. Ale jak długo można znosić takie życie? Mamy je tylko jedno i chcemy je przeżyć w miarę spokojnie i szczęśliwie. Przeszkody będą zawsze, ale nie tak powinno wyglądać kobiece przeznaczenie. Każda kobieta powinna czuć się kochana i radosna.
Dziś wiem jedno – szczęście rodzinne zależy od wspólnego wysiłku i rozmowy, a nie od cichego cierpienia. Moja lekcja? Trzeba mieć odwagę prosić o wsparcie i nie zapominać, iż kobieta też ma prawo do szczęścia.
