Kasia szorowała wannę, kiedy Roman wpadł do domu jak oszalały.
Twarz miał wykrzywioną, wściekłą i przerażoną.
— Co ty narobiłaś?! — wrzasnął, zatrzaskując drzwi.
Kasia odłożyła szmatkę i wyszła do przedpokoju.
— Co się stało? — spytała zdziwiona.
Nie rozumiała, o co mu idzie.
— Po co do niej poszłaś?! — ryknął Roman.
— Do kogo? — otworzyła szeroko oczy.
— Do Tamary! Ostrzegałem cię! Prosiłem, żebyś się nie wtrącała!
— Rom, wyjaśnij mi wreszcie, o co chodzi.
— Powiedziałaś jej? O nas? — dyszał, ocierając pot z czoła.
— Tak, powiedziałam.
— I wiesz co? Zrozumiała. Powiedziała, iż nie będzie nam stawać na drodze.
— A ja już wybieram suknię ślubną. Zobacz, jaka piękna.
— Suknia? Ślub?! — Roman zaśmiał się nerwowo. — Ty w ogóle myślisz?
— Myślałam, iż mi podziękujesz — odpowiedziała szczerze.
— Zrobiłam to, na co ty nie miałeś odwagi.
— Mówiłeś, iż jest słaba, iż się załamie.
— A ona okazała się silna. Sama cię puściła.
Roman opadł na fotel, potem wstał i popatrzył na nią jak na nieznajomą.
— Nie rozumiesz… — urwał.
Chwycił torbę i wyszedł, nie zamykając drzwi.
Nie mógł odejść od Tamary. Ani teraz, ani nigdy.
To ona wyciągnęła go z dna, gdy w portfelu miał pięćset złotych.
Dała mu pracę, dach nad głową, samochód, status.
Wszystko, o czym marzył w kawalerce z kolegą.
Kiedyś był zwykłym sprzedawcą, żył od wypłaty do wypłaty.
Oszczędzał na jedzeniu, by raz w miesiącu wypić kawę w kawiarni.
Dziewczyny patrzyły na niego, ale nic z tego nie wychodziło.
Chciał czegoś więcej — dostatku, luksusu, sukcesu.
Trafił na siłownię dzięki darmowemu karnetowi.
Tam zobaczył Tamarę — elegancką, pewną siebie, starszą o dekadę.
Miała charyzmę i własną firmę.
Zaczął „przypadkiem” wpadać na nią coraz częściej.
Pewnego dnia Tamara zaproponowała mu pracę za podwójną pensję.
Potem dała mieszkanie, potem auto.
Budził się w jej apartamencie, jeździł jej samochodem.
Wszystko było już za niego zdecydowane.
Przyzwyczajenie do luksusu zrodziło w nim niewdzięczność.
Uznał, iż zasługuje na więcej.
Tak poznał Kasię — młodą, żywiołową, niezależną.
Spotykali się w tajemnicy.
Kasia wiedziała o Tamarze i chciała, żeby odszedł.
On zwlekał.
Gdy powiedziała, iż jest w ciąży, po prostu zniknął.
Poszła więc do Tamary.
Tamara nie płakała, nie robiła scen.
— jeżeli będziecie mieli dziecko, powinno być z wami — powiedziała spokojnie.
— Nie będę przeszkadzać. Ani chwili.
Gdy Roman wrócił, walizki stały już w przedpokoju.
Tamara oddała mu klucze i życzyła szczęścia.
Tłumaczył, iż to prowokacja Kasi.
Nikt go nie słuchał.
Wyszedł bez pracy, bez auta, bez domu.
Roman wylądował na bruku, Kasię zablokował.


