Kasia, zabierz ją ode mnie! Już dłużej nie wytrzymam! choćby dotykanie jej jest dla mnie obrzydliwe!

Anka, zabierz ją! Ja już nie daję rady! choćby dotykać jej nie mogę, aż mnie odtrąca!
Lidkę całą trzęsło. Dziecko na jej rękach zanosiło się od płaczu.
Anka ostrożnie wzięła siostrzenicę na ręce i skinęła głową.
Dobrze. Ale to twoja decyzja, nie będziesz miała do mnie pretensji później?
Jakie pretensje?! Zabierz ją, ja jej nie potrzebuję!
Mała przyszła na świat zaledwie miesiąc temu. Już od początku ciąży z Lidką działo się coś niedobrego. Anka przypisywała jej rozchwianie nastrojów późnej ciąży. Lidka była wdową od ponad siedmiu lat, starsze dzieci już dawno się usamodzielniły. To był zwykły urlop nad Bałtykiem, przelotna znajomość i… zaskakująca ciąża. Lidka nigdy nie bywała impulsywna. Najpierw wydawało się, iż nowa ciąża jest dla niej szczęściem. Ale z biegiem czasu Anka zauważyła, iż siostra raz rzuca się w wir kupowania ubranek, wybiera wózek, by po chwili milczeć przez cale tygodnie, jakby zamknęła się w sobie.
Tuż przed porodem Lidka nagle odizolowała się od rodziny. Przestała dzwonić do mamy, siostry, dzieci. Zaniepokojona Anka odnalazła ją w szpitalu w Gdańsku, gdzie Lidka zamierzała podpisać zgodę na oddanie dziecka.
Lidka, co z tobą? Dlaczego to robisz?
Sama już nie wiem. Nic nie czuję. Ona jest obca.
Jak to obca?! Przecież to twoja córeczka!
Już nie moja! Lidka odwróciła się twarzą do ściany.
Anka sięgnęła po ciężką artylerię przywiozła do szpitala mamę. Lidka w końcu zgodziła się zabrać dziecko do domu. Mama przekonała ją, by na początku zamieszkała z nią pod pretekstem pomocy. W rzeczywistości, cała rodzina obserwowała i wspierała Lidkę. Ona zaś opiekowała się córeczką jakby automatycznie, nie zatrzymywała się przy niej choćby na chwilę dłużej, niż było trzeba. Imię dla niej wybrała babcia, nosiła ją na rękach ciotka.
Lidka, wezmę ją do siebie. Wychowam ją. Zastanów się: gdy minie trochę czasu, kogo będzie nazywać mamą?
Wszystko mi jedno. Byle nie mnie.
Po tygodniu podpisano dokumenty i Anka została oficjalnie opiekunką siostrzenicy. Lidka wyjechała do Poznania.
Mała Aniela rosła żywa i rezolutna, wcześnie zaczęła chodzić i mówić. Nazywała Ankę mamą.
Minęło dwanaście lat.
Mamusiu, dziś mam trzy piątki, a jutro idziemy z klasą do kina! radosny głos dziewczynki rozbrzmiał po całym mieszkaniu.
To ona?
Tak, Lidka, to ona. Proszę, tylko
Dzień dobry! Jestem Aniela. A pani to?
W progu kuchni stała wysoka dziewczynka z wielkimi oczami i zaskoczeniem patrzyła na kobietę przy stole i na mamę, która pobladła, stojąc przy oknie.
A ja Lidka. Jestem twoją matką, Anielo.
Ostrzegałam cię! Anka spojrzała gniewnie na siostrę i podeszła do córki. Aniela! Zaraz ci wszystko wyjaśnię!
Nie trzeba, mamo. Posłuchajmy chwili. No dobrze, mówicie, iż jest pani moją matką. I?
Przyjechałam po ciebie. Chciałabym, byś ze mną zamieszkała.
Po co?
Bo jesteś moją córką.
Nie, nie jestem. Mam jedną mamę, stoi tutaj obok mnie. Innej nie potrzebuję. A panią widzę pierwszy, i mam nadzieję, ostatni raz. Aniela odwróciła się i wyszła z kuchni.
Anka opadła na krzesło.
I co ci to dało?
Na razie nic. Ale zobaczysz, osiągnę swoje. W razie czego pójdę choćby do sądu.
Po co ci to wszystko? Sama ją oddałaś, nie chciałaś jej widzieć. Tyle lat ciszy i nagle chcesz, żeby rzuciła ci się w ramiona? Przepraszam cię, Lidko, wróć do mamy, pogadamy innym razem, muszę być z córką.
Z siostrzenicą! Lidka podniosła głos.
Anka westchnęła. Zamknęła za nią drzwi i weszła do pokoju Anieli.
Anielciu
Mamo, zanim zaczniesz cokolwiek tłumaczyć, chcę coś powiedzieć. Ja wszystko wiem. Rok temu, gdy robiłyśmy porządki u babci, znalazłam dokumenty o twojej opiece nade mną. Najpierw byłam zła, iż nic nie powiedziałaś. Później chciałam ją zobaczyć i zapytać dlaczego?. Ale zrozumiałam, iż nie muszę znać powodów. Ty jesteś moją mamą! I nikogo więcej nie chcę!
Anielo, kochana moja! Nigdy cię nikomu nie oddam.
I sama się sobie nie oddam śmiała się Aniela. Pamiętasz mojego kolegę z klasy, Kacpra? Jego mama jest prawniczką, specjalizuje się w prawie rodzinnym. Zadzwoń do niej.
Wiesz, córko, nie musisz tak gwałtownie dorastać. Wszystko już postanowiła! Ale pamiętaj, iż wciąż tu jestem twoja mama, chociażby przez chwilę. Anka rozpromieniła się i przytuliła dziewczynkę. Zadzwonimy, wszystko załatwimy.
Potem było dużo nerwów, sprawy sądowe, ale sąd pozostawił wszystko tak, jak było. Wziął pod uwagę opinię Anieli, która stanowczo odmówiła zamieszkania z biologiczną matką i uznania jej.
Siostry stały przed gdańskim sądem.
Nareszcie to koniec tego koszmaru westchnęła z ulgą Anka. I co teraz zamierzasz?
Wyjadę, Anka. Nie będę przeszkadzać. Pomogę, jak będzie trzeba nie odmawiaj. Dla Anieli od dawna odkładam pieniądze jest założone konto, dokumenty zostawiłam u mamy.
Po co to wszystko, Lidka? Dlaczego ją wtedy zostawiłaś?
Nie było romansu, Anka. Niczego takiego nie było. Był tylko ciemny park, późny wieczór.
Anka aż oniemiała.
I ty tyle lat milczałaś?!
Nie można już było nic naprawić. Dlatego milczałam. choćby nie zorientowałam się od razu, iż jestem w ciąży myślałam, iż to już menopauza. W końcu było za późno. Anieli nie mów. Niech nie wie. To moja historia, nie jej. Może kiedyś mi wybaczy.
Anka tuliła siostrę, patrząc na stojącą z babcią Anielę.
Czasem coś najstraszniejszego może okazać się najpiękniejsze. Popatrz, jaka jest śliczna! Lidka wycierała łzy, a Anka po raz pierwszy od lat zobaczyła uśmiech na twarzy siostry.