Kazałem mojemu synowi zbierać śmieci z pobocza drogi, wszystko przez papierek po lodach!

Kiedy mój syn miał około siedmiu lat, nasza mała rodzina wybrała się na wycieczkę za miasto, gdzieś w okolice lasów Mazur. Ciepło letniego dnia rozgrzewało wszystko wokół, cieszyliśmy się lodami z pobliskiego sklepu i rozmowami o rzeczach błahych. Wszystko wyglądało sielsko aż do chwili, gdy mój syn nieuważnie otworzył okno samochodu i wyrzucił papierek po lodzie. W tej samej chwili zatrzymałem samochód na poboczu, wiedząc, iż muszę zareagować natychmiast.

Wysiadłem spokojnie, wyciągnąłem z bagażnika worki na śmieci, które zawsze miałem pod ręką, po czym zawołałem syna, by przyłączył się do mnie na zewnątrz. Wytłumaczyłem mu, iż nie tylko musi znaleźć swoje opakowanie i je posprzątać, ale również zebrać inne śmieci, jakie napotka przy drodze. Moja żona, Małgorzata, chciała się wtrącić, ale poprosiłem ją, by została w aucie i posłuchała radia, zostawiając mnie z tą sytuacją. Dałem synowi jasno do zrozumienia, iż nie ruszymy z miejsca, dopóki nie wypełni swojego obowiązku wobec środowiska, a o słodyczach i przyjemnościach, które obiecałem, nie ma już mowy. To go zasmuciło, rozpłakał się, ale pozostałem nieugięty.

Zdecydowanym wzrokiem dał mi znać, iż rozumie zaczął zbierać śmieci. Wziąłem drugi worek i wspólnie sprzątaliśmy pobocze, krok po kroku usuwając ślady ludzkiej obecności. Zajęło nam to nie więcej niż pół godziny, ale czas ten stał się istotną lekcją dla mojego syna i także dla mnie. Wracając do auta, wykorzystałem okazję, by tłumaczyć synowi, dlaczego troska o przyrodę jest tak ważna. Używałem prostych przykładów i obrazowych porównań, by łatwiej mu było pojąć sens tej odpowiedzialności.

Zapytał mnie, dlaczego sprzątam razem z nim. Odpowiedziałem, iż zawiodłem jako jego ojciec w kwestii wychowania, skoro mógł wyrzucić papierek przez okno. jeżeli taki błąd przydarzył się mojemu dziecku, to i ja muszę wziąć na siebie część tej odpowiedzialności. Dlatego ponosimy konsekwencje razem.

Minęły lata, syn niedawno skończył trzynaście. W naszym domu słychać teraz śmiech jego młodszych sióstr. Patrzę z dumą, jak uczy je tego samego: porządku i szacunku do natury, jakiego kiedyś próbowałem nauczyć jego. Czuję wdzięczność do mojego ojca, Jana, za mądrość, którą mi przekazał. Ona prowadzi mnie przez życie i pomaga zaszczepiać moim dzieciom adekwatne wartości. Wiem, jak wielką wagę mają takie proste lekcje one zostają na całe życie.