Zosia wychowała się w zamożnej rodzinie. Ojciec spełniał każdą jej zachciankę, kupując wszystko, co tylko chciała. Mimo to poświęcał jej bardzo mało czasu. Prowadził własną firmę w Warszawie i pracował od świtu do nocy. Gdy wracał do domu, robił to głównie po to, żeby spotkać się z kochankami. Plotki głosiły, iż miał kobietę, która była o kilka lat starsza niż Zosia.
Zosia wybrała studia pedagogiczne, chociaż ojciec bardzo chciał, żeby została stomatologiem. Ale ona była uparta i postawiła na swoim.
Dorastając, Zosia nie chciała brać pieniędzy od ojca. Utrzymywała się z własnej stypendii. Latem, zamiast wyjechać na zagraniczne wakacje, które ojciec jej proponował, pojechała na praktyki do kolonii dla dzieci. Odmówiła wyjazdu, bo po prostu kochała dzieci.
Pewnego wieczoru przyjechał autokar z dziećmi z domu dziecka. Zaraz po wejściu do domu wszyscy rozbiegli się po pokojach, tylko jedna dziewczynka schodziła powoli, ostatnia. Była bardzo chuda, cała w sobie, jej spojrzenie zupełnie nie przypominało dziecięcego.
Po jakimś czasie dzieci zaczęły się skarżyć, iż w domu czuć nieprzyjemny zapach.
Winna była ta dziewczynka. Zosia poszła sprawdzić, co się dzieje. Okazało się, iż dziewczynka chowała pod poduszką kotlety z kolacji, które zdążyły już całkiem się zepsuć.
Spojrzała na Zosię ze wstydem i powiedziała:
To dla brata.
A gdzie jest twój brat?
W domu dziecka, ale w innym.
Po tych słowach Zosia natychmiast zadzwoniła do ojca i poprosiła o pieniądze.
Nareszcie córka poprosiła mnie o pomoc, a już myślałem, iż jest na mnie obrażona pomyślał ojciec.
Zosiu, po co ci takie pieniądze? Chcesz kupić samochód?
Nie, tato. Chcę kupić jak najwięcej jedzenia dla dzieci z domu dziecka.
Masz naprawdę wielkie serce, Zosiu odpowiedział ojciec z uśmiechem.
