Kiedy przywieźliśmy córeczkę ze szpitala, rozpłakałam się. Nie ze szczęścia, ale dlatego, iż wydawało mi się, iż mamy tak kilka do zaoferowania.

Kiedy przywieźliśmy córeczkę ze szpitala, rozpłakałam się. Nie ze szczęścia, ale dlatego, iż wydawało mi się, iż mamy tak kilka do zaoferowania.

W rogu wynajmowanego mieszkania była plama na ścianie. Łóżeczko kupiliśmy używane, a szuflada komody zamykała się tylko wtedy, gdy lekko się ją podniosło.

Od miesięcy oglądałam w internecie piękne pokoje dziecięce. My nie mieliśmy choćby porządnych zasłon.

— Przepraszam — powiedziałam do męża, zdejmując małej czapeczkę.

— Za co?

— Myślałam, iż zanim się urodzi, będziemy mogli dać jej więcej.

Nie odpowiedział od razu. Wyjął z torby pieluszki i położył je obok łóżeczka.

Pierwszej nocy prawie nie spaliśmy. Nad ranem byłam tak zmęczona, iż zaczęłam płakać razem z nią.

— Daj mi ją na chwilę — powiedział.

Chodził z nią po pokoju i cicho nucił wciąż te same dwa wersy. Reszty piosenki nie znał. Córeczka powoli się uspokoiła.

Kilka tygodni później, w tym samym pokoju, pierwszy raz naprawdę się do nas uśmiechnęła. Mąż siedział na dywanie, jeszcze w roboczym ubraniu, i robił do niej śmieszne miny.

— Spójrz — szepnął, jakby głośniejsze słowo mogło zepsuć tę chwilę.

Plama przez cały czas była na ścianie. Szuflada wciąż się zacinała. Ale już na nie nie patrzyłam.

Wieczorem usunęłam z telefonu zdjęcia drogich mebli dziecięcych. Zamiast nich zapisałam jedną lekko poruszoną fotografię: mąż trzyma naszą córeczkę na rękach, a ona się do niego uśmiecha.

Do dziś to moje ulubione zdjęcie.