Jak Ania przyszła odebrać syna z przedszkola, Mały Tomek rzucił się jej na szyję i gorączkowo wyszeptał do ucha:
Mamo, mamo, a może zabierzemy babcię Kuby do siebie?
Co? Jaką babcię? O czym ty mówisz? Ania nie zrozumiała syna. Ubieraj się szybciutko, tata czeka na nas w samochodzie.
Tamtą babcię! Tomek pokazał palcem na starszą panią, która wolnym krokiem prowadziła jakiegoś chłopca do wyjścia z przedszkola. Kuby! No mówię ci!
Nie gadaj głupot, to nie nasza babcia.
No i co z tego? zaczynał już marudzić Tomek. Poproś ją, niech będzie też moją babcią. Proszę
Przecież masz swoje babcie. I to aż dwie! Po co ci kolejna? Wystarczy już tych fantazji. Zakładaj gwałtownie spodenki.
Ale mamo Tomek zrobił minę zbitego psa i zaczął się wciskać w ciepłe spodnie. Moje babcie są jakieś nieprawdziwe. A Kuba ma taką babcię prawdziwą. Taką naprawdę babciowatą.
Dlaczego uważasz, iż twoje babcie są nieprawdziwe? Ania uśmiechnęła się niepewnie. Są jak najbardziej prawdziwe! Przecież nas z tatą urodziły, a nie ta Kuba.
No i co z tego? Syn spojrzał na mamę z rezygnacją. No niby urodziły, ale babciami to one chyba nie zostały
Jak to nie zostały? Przecież jak jesteś naszym synem, to nasze mamy są twoimi babciami, to chyba oczywiste.
Ale ja nie chcę, żeby były takie automatyczne. Chcę, żeby były PRAWDZIWE uparcie ciągnął Tomek.
To znaczy jakie? Jak sobie wyobrażasz prawdziwą babcię?
Taką jak babcia Kuby.
A czym ta babcia różni się od twoich?
Bo babcia Kuby pozwala wołać na siebie głośno babciu zaczął tłumaczyć syn. A mojej jednej babci muszę mówić Jadwiga, a druga od razu mi mówi, żebym nie krzyczał babciu przez balkon, bo ona jeszcze młoda i wstydzi się przed sąsiadami.
Serio tak mówi?
Serio. Mówi, iż nie jest żadną babcią, iż nie ma co ją postarzać. A już najbardziej się wkurza, jak coś jej powiem przy ludziach. A babcia Kuby zawsze mówi, iż Kuba to jej największy skarb. Też bym chciał być czyimś największym skarbem
Niemożliwe, iż to moja mama tak ci powiedziała Ania spojrzała zasmucona na Tomka i już mniej szorstko zachęciła: Ubieraj się szybciej, synku, bo tata się niecierpliwi. A babcia Jadzia ona cię też gani, jak wołasz na nią babciu?
Nie, ona po prostu nie reaguje. A jak powiem Jadwiga, to się uśmiecha i chwali mnie, iż taki grzeczny jestem. I jeszcze, mamo, dlaczego moje babcie nie potrafią gotować takich fajnych rzeczy?
He? Ania spojrzała na syna niewierzącym wzrokiem. Że niby jesteś głodny u babć?
No troszeczkę tak
Przecież zawsze mają dla ciebie najlepsze rzeczy sama widziałam!
No jasne… skrzywił się syn. Kiełbasa, pierogi z torebki, sałatki… Czy to jest najlepsze?
A co byś chciał jeść?
Racuszki.
Racuszki? dopytała zaskoczona mama.
Albo naleśniki! Babcia Kuby dzisiaj mówiła, iż jak wrócą do domu, to usmaży dla niego świeżutkie racuchy z serem, ze śmietaną i z domowym dżemem. I przypomniała mu, jak latem razem robili dżem A my z moimi babciami nigdy dżemu nie robiliśmy.
O rany, Tomku mama spojrzała z żalem na syna. A chcesz, żebym dzisiaj kupiła dżem i zrobimy sobie herbatkę z dżemem wieczorem?
Eee tam. Ze sklepu to nie to samo.
Skąd wiesz?
Bo już próbowałem, babcie kupiły, ale smakowało zwyczajnie
A prosiłeś żeby upiekły racuchy?
Prosiłem Tomek smutno wciągał kurtkę. Mówią, iż nie mają czasu albo iż kupimy w kawiarni. Ale tam zawsze zimne i dżem sztuczny. Babcia Kuby mówi, iż racuchy prosto z patelni to najlepsze na świecie.
No jasne rozmarzyła się Ania, biorąc syna za rękę i prowadząc go na parking. Też pamiętam, jak moja babcia takie smażyła
Gdy doszli do samochodu, gdzie już czekał tata Tomka, Ania wzięła telefon i zadzwoniła do swojej przyjaciółki.
Cześć, Sylwia, jesteś w domu? zapytała trochę nieśmiało.
Jestem odpowiedziała Sylwia.
Mam prośbę, tylko się nie śmiej… Kiedyś mówiłaś, iż twoje racuszki to hit, a twój synek zjada każdą ilość. Mogłabyś mi podać przepis?
Lepiej przyjedź do mnie, to pokażę ci wszystko od ręki! I przyprowadź całą rodzinę, mój Kuba się ucieszy. No to co, czekam na was powiedziała Sylwia i się rozłączyła.
Następnego dnia Ania specjalnie wzięła wolne z pracy, pojechała do mamy i nauczyła ją smażyć racuchy. Mama trochę się boczyła, burczała coś pod nosem o nowoczesnym życiu babć, ale Ania stanowczo powiedziała:
Mamo, jeżeli ci przeszkadzamy, to już nigdy nie przyprowadzę Tomka! Wiesz, czym się różni prawdziwa babcia od tej nieprawdziwej? I czemu nigdy nie robisz z nim dżemu latem? Przecież masz już wnuka!
Babcia już chciała coś odpowiedzieć ostro, ale jak zobaczyła zdecydowaną minę Ani, wolała już się nie odzywać. Tak na wszelki wypadekZamieszały razem ciasto, a Tomek z wypiekami na policzkach obserwował babcię, która pierwszy raz od dawna dała się namówić na takie zamieszanie w kuchni. Pachniało wanilią i smażonym jabłkiem, a kiedy pierwszy racuch wylądował na talerzu, babcia spojrzała zaskoczona na wnuka.
No i jak, Tomku? zapytała nieśmiało.
Chłopiec ugryzł racucha i aż zamknął oczy z zachwytu.
To jest NAJLEPSZY racuch na świecie! wykrzyknął radośnie.
Babcia uśmiechnęła się ciepło, pierwszy raz odkrywając, iż może być kimś więcej, niż tylko nowoczesną Jadwigą czy zapracowaną panią. Przy następnym naleśniku puściła oczko do Tomka:
Wiesz co? Latem zrobimy razem dżem. Tak jak to robiły babcie mojej babci. I będziesz moim największym skarbem, tylko niech to zostanie naszą tajemnicą.
Tego wieczoru, kiedy Ania odbierała Tomka od babci, zobaczyła na stole pusty talerzyk po racuchach i słoiczek ze śladami dżemu sprzed lat. Tomek tulił się do babci, szepcząc jej do ucha coś zupełnie szeptem, jakby zaklinał magiczny świat.
Ania patrzyła na nich i zrozumiała, iż każda babcia może być prawdziwa wystarczy pozwolić jej poczuć się potrzebną i kochaną. A czasem wystarczy jeden ciepły racuch, by otworzyć serce na nowo.
__wm.jpg)
