Kobieta wybiegła z mieszkania, pozostawiając męża i dzieci, a dopiero po dwóch dniach otrzymała list
Po powrocie z pracy ojciec zapragnął spokojnie obejrzeć mecz piłki nożnej, bez domowych czy rodzicielskich obowiązków. Nie miał ochoty uspokajać skrzeczących dzieci.
Ale tamtego wieczoru wszystko miało się odmienić z hukiem trzasnęły drzwi, żona opuściła dom, gdy straciła resztki cierpliwości. Dzieci zostały z tatą. Cicha codzienność mężczyzny, który sączył Żywca na kanapie, została nagle wywrócona do góry nogami. Oto co napisał mąż do żony po kilku dniach:
Moja Kochana Zuziu,
Kilka dni temu pokłóciliśmy się. Wróciłem do domu, rozbity zmęczeniem. Była dwudziesta, marzyłem tylko o rozłożeniu się na kanapie i obejrzeniu meczu.
Byłaś w kiepskim humorze i wyczerpana do granic. Dzieci darły się i kłóciły, gdy próbowałaś je położyć do łóżka.
Podgłośniłem telewizor, by ich nie słyszeć.
Świat by się nie zawalił, gdybyś trochę pomógł i zajął się dziećmi, prawda? powiedziałaś, ściszając mecz.
Wycedziłem przez zęby: Pracowałem cały dzień, żebyś mogła siedzieć w domu i bawić się domkiem dla lalek.
Kłótnia wybuchła jak szklanka tłuczona z hukiem. Słowa rozpadały się na kawałki, płakałaś, bo byłaś wykończona i wściekła. Powiedziałem ci dużo przykrych rzeczy. Wrzasnęłaś, iż dłużej nie wytrzymasz. Wybiegłaś, zostawiając mnie z dzieciakami.
Musiałem sam je nakarmić i położyć spać. Następnego dnia nie wróciłaś. Wziąłem wolne w robocie i zostałem z dziećmi.
Przeszedłem przez góry płaczu i morze marudzenia.
Cały dzień latałem po mieszkaniu bez chwili na szybki prysznic.
Przez cały dzień nie miałem kontaktu z nikim powyżej dziesięciu lat.
Nie było okazji, by usiąść do obiadu i zjeść w spokoju non stop trzeba opiekować się dziećmi.
Czułem się tak zmęczony, jakbym mógł przespać dwie doby, ale to nierealne, bo co chwila jedno dziecko budzi się z krzykiem.
Żyłem bez ciebie dwa dni i jedną noc. Wtedy dotarło do mnie wszystko.
Zrozumiałem, jak bardzo jesteś zmęczona.
Pojąłem: bycie matką to niekończące się poświęcenie.
Wiem: to stokroć cięższe niż siedzieć 10 godzin w biurze i decydować o finansach firmy.
Uświadomiłem sobie, iż poświęciłaś karierę i niezależność finansową, by być z dziećmi.
Zobaczyłem, jak trudno jest, gdy domowy budżet zależy głównie od drugiej osoby.
Zrozumiałem, co to znaczy, kiedy odmawiasz wyjścia na imieniny koleżanek czy siłownię. Nie możesz robić tego, co kochasz, choćby porządnie się wyspać.
Wiem już, jak się czujesz, gdy tkwisz z dziećmi, a świat ucieka gdzieś za oknem.
Wiem, jak boli, gdy moja mama krytykuje twoje metody wychowania. Nikt nie rozumie dzieci lepiej niż ich mama.
Uświadomiłem sobie, iż matki niosą na barkach ogromną odpowiedzialność dla całego społeczeństwa. Niestety, nikt ich za to nie docenia ani nie chwali.
Piszę ten list nie tylko, by powiedzieć, jak bardzo mi cię brakuje. Chciałbym, by od dziś nie minął żaden dzień bez tych słów:
Jesteś niesamowicie odważna, robisz kawał świetnej roboty i podziwiam cię!
Rola żony, matki i pani domu jest w Polsce choć najważniejsza najmniej doceniana. Podziel się tym listem ze swoimi przyjaciółkami, byśmy wreszcie zaczęli wszyscy chwalić najważniejszy zawód świata Zawód Mamy.Zuza czytała te słowa z drżącymi dłońmi i łzami błyszczącymi w oczach. Po raz pierwszy od dawna czuła, iż ktoś widzi ją naprawdę nie tylko jako matkę, żonę, gospodynię. Była zmęczona, ale w jej sercu powoli rozlewało się ciepło i spokój. Przez dwa dni miała czas posłuchać własnych myśli, spojrzeć na siebie łagodniej.
List schowała do kieszeni i wróciła do domu. Dzieci rzuciły się jej na szyję, a mąż z rozczochranymi włosami i podkrążonymi oczami stał nieporadnie w progu, trzymając dziecięcy kubek z kakao. Spojrzeli sobie w oczy. Nie trzeba było słów.
Od tamtego dnia spojrzeli na siebie inaczej: jak na partnerów, którzy razem budują rodzinę. I obiecali sobie, iż codziennie będą dziękować za drobne gesty, za wspólny śmiech, za to, iż się mają. Bo czasem, by odnaleźć siebie nawzajem, wystarczy zrozumieć, jak trudno jest być w czyichś butach.
Cicha codzienność już nigdy nie była taka sama była bogatsza o nową uważność, szacunek i wdzięczność. Tak powstała niezwykła siła ich domu.
