Słuchaj, muszę ci coś opowiedzieć z mojego dzieciństwa. Moja mama zmarła, gdy miałam tylko osiem lat. Tata kompletnie się pogubił, zaczął pić, a w domu często nie było nic do jedzenia. W szkole żebrałam o jedzenie, uczyłam się słabo, ubrania miałam kiepskie i oczywiście w końcu ktoś to zauważył.
Pracownicy opieki społecznej kilka razy pojawili się w naszym mieszkaniu w Warszawie. Tata dostał całą listę warunków, które musiał spełnić, inaczej groziło mu odebranie praw rodzicielskich. Na szczęście tata się opamiętał, przestał pić, zaczął się bardziej o mnie troszczyć i kolejne wizyty przebiegały już spokojnie.
Po jakimś czasie tata powiedział, iż chciałby, żebym poznała kobietę, którą polubił. Poszliśmy do cioci Marii. Byłam dość sceptyczna, wspomnienia o mojej mamie były ciągle bardzo żywe, nie do końca podobał mi się pomysł taty o nowej partnerce.
Ale kiedy zaczęliśmy rozmawiać, od razu poczułam jej ciepło i życzliwość. gwałtownie zaprzyjaźniłam się z jej synem, który był rok starszy ode mnie. Zaczęliśmy razem chodzić na treningi lekkoatletyczne na pobliskim stadionie. Tata cieszył się, iż dobrze przyjęłam jego znajomą. Po miesiącu zamieszkaliśmy u cioci Marii, a nasze mieszkanie tata wynajął, żeby mieć dodatkowe pieniądze kilka stówek złotych miesięcznie zawsze się przydało.
Tata nie zdążył sformalizować związku z ciocią Marią. Zginął pod kołami samochodu prowadzonego przez pijanego kierowcę. Oficjalnie nie byłam dla cioci nikim, dlatego opiekunowie zdecydowali się przenieść mnie do domu dziecka w Krakowie. Kiedy odjeżdżałam, ciocia Maria obiecała, iż mnie stamtąd wyciągnie.
Dotrzymała słowa po dwóch miesiącach wróciłam do jej domu. Właśnie tyle czasu wystarczyło, żebym poczuła, jak twarde są mury domu dziecka. Byłam jej ogromnie wdzięczna, nie zostawiła mnie, była dla mnie jak druga mama. Kiedy zaczęłam ją nazywać mamą, często widziałam łzy w jej oczach. Ciocia Maria okazała się wspaniałą kobietą, a jej syn jest dla mnie prawdziwym bratem.
Teraz jesteśmy dorośli, każdy z nas ma swoją rodzinę, ale Mama Maria jest przez cały czas najbliższą osobą dla mnie i dla mojego brata. Dwa razy została teściową, nigdy nie pokłóciła się z synowymi, żadna z nich nie nazywała jej teściową. Moja żona i żona brata mówią na nią Mama Maria, bo są wdzięczne za jej dobroć i zrozumienie. I za każdym razem, kiedy słyszę, iż ktoś ją tak nazywa, widzę prawdziwą euforia w oczach Marii.