Kropelek

I wcale ona nie jest straszna! Tylko piękna! Maksymilian, powiedz im!

Saszka tuliła do siebie wychudzoną, obdrapaną jak zapałka kotkę i płakała tak głośno, iż sąsiedzi stojący wokół zatykali uszy.

Głos Saszki, donośny jak na dziewczynkę z wielodzietnej rodziny, potrafił poruszyć szyby w oknach. W wieku pięciu lat nie miała sobie równych na podwórku, jeżeli chodzi o hałas.

Wszyscy już dawno przywykli do Saszki i jej licznego rodzeństwa. Nikt nie zwracał uwagi na ich figle, bo dobrze wiedzieli, iż Antonina, ich matka, nie zawsze dawała radę okiełznać taką gromadkę. Pracowała na zmiany, a inna kobieta już dawno by się poddała.

Ten płot, piękny, żelazny, oddzielający stary dom dawniej willę, teraz dom wielorodzinny od ulicy był dumą mieszkańców. Antonina, razem z sąsiadami, co roku wiosną go malowała i dlatego miała pełne prawo powiesić się na nim, ile zechciała.

Ale od tej przyjemności jeszcze się powstrzymywała, wciąż z uśmiechem powtarzając:

Wszyscy jesteśmy jak konie. Piękne, silne konie pociągowe. Nikt twoich spraw za ciebie nie załatwi. Wszystko sama. A ja to już taki nieśmiertelny kucyk biegam w kółko, nie wiedząc do końca dokąd. Po co to już wiem od dawna. Ale dokąd? Pchają cię z tyłu, a ty lecisz za tym, co przed tobą, marząc tylko, żeby nastał wieczór, żeby dzieci były wykąpane, najedzone, szczęśliwe. Żeby w zlewie nie było brudnych naczyń bo już ktoś je pozmywał. I dziwne to trochę, ale ta pustka nazywa się szczęściem…

Antonina była kobietą nie tylko zaradną i pracowitą, ale i urodziwą. Ale kto miałby patrzeć na matkę szóstki dzieci bez większej pomocy czy wsparcia? O swoim prywatnym życiu już dawno zapomniała. I bez miłosnych historii miała co robić.

Być matką szóstce dzieci to nie bułka z masłem!

Nikt jej za to nie oceniał, bo dobrze znano historię rodziny Antoniny.

Saszka, tak jak troje innych dzieci Antoniny, była przybraną córką.

Nie, Antonina nie adoptowała jej z domu dziecka ani nie planowała heroicznego ratowania kogoś i zapewnienia świetlanej przyszłości. Może byłaby zdolna na taki czyn, ale wtedy raczej nie i na pewno nie samotnie. Miała swoje plany na życie, a samotne macierzyństwo z taką gromadą dzieci nie śniło się jej choćby w koszmarach.

Ale życie to niezła pleciuga przynosi próby charakteru, serca i rozumu bez zaproszenia.

Trzymaj! Masz! Myśl! Decyduj, kim jesteś!

I Antonina musiała myśleć i decydować. Jednak od początku było jasne, jaką decyzję podejmie.

Wszystkie dzieci, które wychowywała, były jej spadkiem.

A spadek jak wiadomo albo się bierze, albo nie. Antonina uznała, iż w jej przypadku odmowa jest nie do pomyślenia. Przecież jej samej nikt nie porzucił? Więc czemu ona miałaby zostawić tych, których los skrzywdził? Tym bardziej, iż to najbliżsi.

Powodów jej rozważań było wiele. Ważnych czy nie to miało już mniejsze znaczenie. Istniały.

Antonina była dzieckiem lat dziewięćdziesiątych.

Jej mama Królowa Piękności małego miasteczka pod Warszawą. Jeszcze nie skończyła osiemnastu lat, a już ślub, suknia jak ze snu, a mąż zaradny aż strach myśleć o tym, czym się zajmował.

Antonina nie pamiętała rodziców.

Razem z babcią chodziła na cmentarz i tam przy pomniku z fotografiami głaskała ich portrety. Po cichu, by babcia nie usłyszała, opowiadała, jak jej się w szkole powiodło, pokazywała rysunek pochwalony przez nauczycielkę albo szalik w czerwono-białe paski, który wydziergała babcia.

O tym, co się stało z rodzicami, dowiedziała się w wieku szesnastu lat.

Ojciec twój, dziecko, był bandyta. Sam odszedł, zabierając moją córkę. Wiesz, nie powinnam źle mówić, ale wybaczyć mu nie mogę. I chyba nigdy nie wybaczę. Jak płakałam! Jak prosiłam, żeby się z nim nie wiązała! Ale nie słuchała. Kochała, a i on ją kochał, diabelstwo. Koledzy mówili, iż jak po niego przyszli, to własnym ciałem ją zasłonił. Chciał uratować… Może naprawdę kochał? Kto teraz powie… Ale ciebie sobie wykochał. Jedyne, co mam po córce swojej…

Dopiero wtedy Antonina zrozumiała, dlaczego czasem przychodzili dziwni ludzie, stali milcząco w korytarzu albo siedzieli w kuchni przy herbacie, słuchając, jak babcia opowiada o Antoninie, a potem zostawiali kopertę z pieniędzmi i znikali bez słowa.

Babcia pieniędzy nie odrzucała. Ale i nie wydawała. Odkładała. A gdy Antonia kończyła liceum, kupiła jej duże mieszkanie.

Masz, kochana, tu twój spadek. Od mamy… I od ojca…

Antonina nie chciała mieszkać w tym mieszkaniu. Została z babcią.

Czemu, Antoninko? Przecież taki piękny dom! I w centrum, do liceum blisko, do pracy nie trzeba jeździć. Wychodzisz i za chwilę jesteś!

Nigdzie nie pójdę bez ciebie! Albo ty ze mną, albo zostajemy tutaj!

Babcia długo nie chciała zostawiać swego kącika, gdzie wszystko przypominało jej o córce. Zgodziła się dopiero, gdy pojawiła się jej siostrzenica Elżbieta.

Antoninka, pozwól nam zamieszkać w twoim mieszkaniu. Proszę! Przecież ty tam nie mieszkasz, stoi puste, a ja zapłacę. Przynajmniej będzie wam z babcią łatwiej. I jeszcze zameldować nas pomóż, dzieci trzeba zapisać do przedszkola, bez meldunku nie przyjmą!

Elżbieta była zaradna, przebojowa, i babcia Antoniny szczerze uważała, iż należy do tych, co potrafią zdobyć wszystko.

Nie słuchaj jej, Antoninka! Chociaż to moja siostrzenica, ale spryciula jak mało kto! Wyganiaj ją!

Babciu, przecież ma dzieci…

I co z tego? Matka jest, nie ciotka! Niech sama się martwi! A ja o tobie myśleć muszę!

Antonina słuchała babci, ale małych, wówczas jeszcze, Maksa i Lenkę do siebie zniechęcić nie potrafiła. Dzieci garnęły się do niej, jakby czuły, iż je kocha, i krzywiły się, gdy matka zabierała je z pokoju:

No! Dość tych czułości! Antoninka to wam nie niańka!

Antonina tuliła dzieci, myśląc, iż to niesprawiedliwe mieć duże, puste mieszkanie, gdy innym trudno o dach nad głową. Tym bardziej, iż Elżbieta wciąż powtarzała o rodzinie i iż niegodnie jest porzucać najbliższych.

To przeświadczenie ciągnęło się za Antoniną od dzieciństwa. Wiecznie słyszała od babci, iż gdyby jej ojciec żył jak należy, matka też by żyła.

To ją bolało, więc robiła wszystko, by usłyszeć od babci proste:

No to dobrze, Antoninka! Ludzkie to jest, jak to dawniej mówili. Jest się z czego cieszyć. Człowiekiem jesteś!

Dla Antoniny to była najlepsza nagroda. I wydawało jej się, iż i z Elżbietą winna postąpić po ludzku, a jednak babcia zaskoczyła ją raz jeszcze.

To nie to, Antoninka! Zupełnie nie!

Czemu? Przecież lepiej, żeby Ela z dziećmi nie tułała się po wynajmowanych, a ja będę miała puste mieszkanie?

Właśnie tak! Bo nie oddaje się wszystkiego, co masz, za darmo. Przypomnij sobie bajkę o chytrej lisicy i lodowym domku. Ja ją dobrze pamiętam!

Babciu…

Zamilcz! I nie upieraj się! Elżbieta nie będzie mieszkała w twoim mieszkaniu! I kropka! Tam zamieszkamy my dwie.

A przecież nie chciałaś się przeprowadzać!

Teraz już trzeba. W czymś masz rację. Najbliższych nie należy zostawiać bez pomocy. Ale spełniać każde żądanie, to bez sensu! Ela zaradna, poradzi sobie. Potrzeba jej czasu i wędki, nie ryby! Pamiętaj, iż hojność nie zawsze wychodzi ludziom na dobre.

Dlaczego?

Bo wtedy człowiek nie zazna walki. Po co, skoro wszystko podane na tacy? Jak wpuścisz Elę do swojego mieszkania, nie wyrzucisz jej potem. I sama poczujesz się zobowiązana. Bo przecież będziesz miała wrażenie, iż to twoja wola… To wszystko prowadzi tylko do kłopotów. Lepiej nie dawać powodu. Z czasem i tak się znajdzie. Życie jest długie. Ty się w to nie mieszaj, rozumiesz? O to cię proszę, dla dzieci Eli niech mają ciocię, która je lubi. To bardzo ważne! Żeby ktoś cię kochał, komukolwiek na tobie zależało.

Babciu, Ela kocha swoje dzieci!

Pewnie, iż kocha! Ale nie szkodzi, jeżeli pokocha je jeszcze ktoś. Każda kropelka miłości jest cenna. Zapamiętaj to, Antoninko!

I czas pokazał, iż babcia miała rację. Elżbieta, słysząc babcine stanowisko, tylko westchnęła.

Wiedziałam, iż nie dacie Antoninki skrzywdzić.

A ty chciałaś ją skrzywdzić?

Oczywiście, iż nie! Nikogo nie mam poza wami.

To się trzymaj nas, dziewczyno! Pomożemy, wesprzemy, przecież wiesz.

Wiem…

Ela, rozumiem. I dzieci, i twoje potrzeby. Ale Antoninka to sierota. I nie wybaczono by mi, gdybym jej nie obroniła. Tam na mnie czeka córka… Co jej powiem? Jak się wytłumaczę z opieki nad jej dzieckiem? Nie mogę inaczej i koniec! Teraz nie ma złości, ale potem byłby żal. Prezent za darmo szczęścia nie da. Mieszkanie moje niech ci służy, jest małe, ale dobre. Szkoła, przedszkole blisko, dzieciom nic nie braknie.

Dziękuję. I za szczerość, i za dach dla moich dzieci.

No to pamiętaj, Ela, iż rodzina to rzecz święta!

Przeprowadzka doszła do skutku, a Antonina z babcią zaczęły urządzać się w nowym miejscu.

Tyle iż czas nie znosi bezruchu, biegnie naprzód niezależnie od ludzkich planów.

Antoninie marzyło się, by babcia wreszcie pożyła spokojnie, ale los chciał inaczej.

Babcia chodziła regularnie do przychodni za rogiem.

Jak do pracy! żartowała, przeglądając recepty.

Zdrowie już nie domagało.

Antonina się przejmowała, chciała odprowadzać babcię, ale ta protestowała.

Co, jestem już inwalidka? Dwa kroki po prostej, zajmij się swoimi sprawami!

Jak potem żałowała, iż nie nalegała.

Zima. Cóż, nie uciekniesz. Trochę śniegu, lekki mróz, czasami pod śniegiem lód. Jedna chwila nieuwagi…

Babcia Antoniny przewróciła się pod przychodnią, uderzyła głową i straciła przytomność. Ludzie mijali ją, spiesząc do swoich spraw. Nikt nie zwrócił uwagi na starszą panią leżącą przy krawężniku.

Taksówkarz, który znalazł babcię, wezwał karetkę i dzwonił do Antoniny, znajdując jej numer w notatniku. Ale już było za późno…

Babcia Antoniny zmarła po dobie. Cały ten czas Antonina spędziła na szpitalnym korytarzu, w objęciach Elżbiety, która zaraz przyjechała, oddając swoje dzieci pod opiekę sąsiadce.

Jak ja sobie bez niej poradzę, Ela?

Nie mów tak! choćby nie myśl! Musisz być silna, ona by tego chciała.

Lekarze unikali kontaktu wzrokowego, a Ela wiedziała już, iż nie ma nadziei.

Nie spodobałoby jej się to…

Co?

Twoje użalanie się! Była silna i ciebie tak wychowała.

Po śmierci babci Antonina zrozumiała, iż teraz to ona jest za wszystko odpowiedzialna.

A działo się dużo.

W jej życiu pojawił się Olek, z którym spędziła prawie pięć lat, rozstała się spokojnie, została z dwójką dzieci, ale przynajmniej bez żalu. Olek był prostolinijny, i kiedy znalazł nową miłość, powiedział jej otwarcie, iż odchodzi, ale zawsze będzie pomagał.

Przecież jesteśmy przyjaciółmi, Antonko? pakuje walizkę, nie patrząc jej w twarz.

No tak… Słyszysz siebie, Olku? czuła się wtedy jak w dniu, gdy zadzwonili ze szpitala; choćby nie odczuwała gniewu.

No bo i za co? Za szczerość? Za to, iż poszedł do innej? Tak bywa… Najważniejsze, iż dzieci ma nie zamierzał porzucić.

Więcej nie pytała, pomogła mu spakować się i zamknąć drzwi.

Potem zajrzała do dzieci, zadzwoniła do Elżbiety i poprosiła:

Przyjedź…

Ela, mieszkająca z dziećmi w mieszkaniu po babci Antoniny, pracowała jako przełożona pielęgniarek. Właśnie skończyła pomagać córce w przygotowaniu pracy do szkoły, już miała odpyskować, ale spojrzała na zegar, usłyszała powtórzoną prośbę tym razem szeptem i odparła krótko:

Już jadę!

Pół godziny później tuliła szlochającą Antoninę, pomstując na całą rodzinę Olka pod nosem.

Nie płacz! Po co się nad nim rozczulać? Rzuciłby cię tak czy tak! Przynajmniej nie od dzieci się odwraca! To się rzadko zdarza!

Dlaczego? Co ja zrobiłam nie tak?

Och, Antoninko! To nie twoja wina! Tacy już są niektórzy faceci psy na baby! Przepraszam, iż tak brzydko, ale prawda! Nową sobie znajdzie, od niej też odejdzie. Dzieci są najważniejsze.

Antonina przez jakiś czas nie mogła się pozbierać, ale z czasem uspokoiła się. Stracić przecież nie miała kiedy.

Olek widywał się z dziećmi, zabierał je na weekendy, starał się, by nie czuły się gorsze.

Więc gdy powiedział Antoninie, iż będzie miał kolejne dziecko, przyjęła to już z dystansem.

To dobrze…

Antonina, dziękuję ci!

Za co?

Za reakcję! Jesteś niesamowitą kobietą!

Wiem to doskonale! Uśmiechnęła się.

Wkrótce Antonina dowiedziała się, iż i Elżbieta spodziewa się dziecka.

Ela, jak to?!

No, jak to? Chyba wiesz, jak to się dzieje! Sama masz dwójkę! Opowiadać ci szczegóły?! żartowała, choć oczy miała pełne strachu.

A kto jest ojcem?

To nieważne! Jak tylko się dowiedział, zniknął. I dobrze, mniej kłopotu! Ale ja… Jak sobie poradzę z dwójką kolejnych? I jeszcze Maks i Lenka…

Ela odeszła do łazienki, a Antonina patrzyła na dzieci krzątające się w kuchni.

No już, dzieciaki! dowodził Maks. Każdemu po równo, nie żałujcie innym! Ciociu Antosia, a czemu jesteś taka smutna? Masz, czekoladka! Pomaga!

Patrząc w te bystre oczy, Antonina podjęła decyzję, którą wielu uznałoby za nierozsądną.

Zwariowałaś! Elżbieta trzymała w ręku akt własności i kręciła głową. Nie mogę…

Wszystko możesz! Antonina zerknęła na notariusza i się uśmiechnęła. Tak będzie dobrze, Ela. I babcia by to zrozumiała. Masz świetne dzieci. Niech mają dom. Na razie taki, a potem zobaczymy.

Mieszkanie po babci przeszło na Elżbietę, a cała ta dziwna rodzina czekała na narodziny bliźniaczek.

Saszka i Marysia przyszły na świat planowo. Maleńkie kruszynki od razu pokazały światu, iż będą się liczyć.

Dwie głośne dziewuchy! A jak je pani da imię?

Jedną na cześć mamy Aleksandra, drugą na cześć cioci Marianna.

Musiały być wspaniałe, skoro w ich imię nazywacie dzieci…

Wyjątkowa była ciotka! Gdyby nie ona, nie byłoby tych dzieci…

W szpitalu Elżbietę odbierały dzieci i Antonina.

No proszę! Jest nas jeszcze więcej! szepnęła podnosząc róg koronki na beciku. Jakie piękności!

Byłyby tylko szczęśliwe… Elżbieta tuliła dzieci, skrywając w sobie niepokój.

Może gdyby powiedziała Antoninie o swoich obawach, gdyby trafiła wcześniej do lekarza, życie potoczyłoby się inaczej.

Ale czy matka ma czas myśleć o sobie, gdy dzieci potrzebują opieki?

Poczuła się źle tydzień po wyjściu ze szpitala. Zawołała Maksymiliana szykującego się do szkoły, wskazała kołyski bliźniaczek.

Popilnuj ich chwilę. Pogotowie już wezwałam. Dzwoń do Antoniny. I nie płacz! Nie strasz Lenki, na razie nic nie mów…

Elżbiety nie udało się uratować.

Serce, na które nigdy nie narzekała, nagle odmówiło posłuszeństwa.

I znów Antonina musiała podejmować decyzję. Ale czy mogła być inna?

Jest pani najbliższą krewną, to prawda kiwała głową wyczerpana urzędniczka Ale to ogromna odpowiedzialność… Czwórka! A pani ma już własne dwoje… My musimy się zastanowić.

Antonina nie spierała się.

Co tu tłumaczyć? Nigdy nie stała przed trudniejszym wyborem. Ale oddać Maksa, Lenkę i bliźniaczki do domu dziecka czy obcej rodziny… Nie, to niemożliwe. Myślała o tym, iż za każdą decyzję trzeba być odpowiedzialnym. Tak ją uczyła babcia i sama tak wychowywała dzieci.

A jeżeli coś jest słuszne, nie ma po co dyskutować. Dzieci muszą dorastać razem, i kropka.

Olek pomógł. Znalazł prawnika, zadbał o dokumenty, został z dziećmi, żeby Antonina mogła się wszystkim zająć.

A twoja żona nie ma nic przeciwko?

Nie. Sama jest matką. I wie jedno.

Co?

Że mnie nie przyjmiesz z powrotem. Prawda?

Prawda.

Więc nie musi się martwić. Powiedz, Antonina, jesteś pewna?

Czego?

Przecież szóstka dzieci… To dużo.

Niczego nie jestem pewna, Olku. Boję się! choćby ci powiem, jestem przerażona! Ale nie mogę inaczej. To moje dzieci. Jak można je rozdzielić?

Czego się boisz?

A jak nie dam sobie rady? Sama jestem…

Nie jesteś sama, jak pozwolisz. Będę pomagał. Przypomnij sobie, iż jestem ci coś winien. Nie płacz! Damy radę. Wiesz, co Antonka?

No?

Lepszej kobiety nie widziałem. Takich ludzi po prostu nie ma. Ty dasz radę, wierzę w ciebie.

Obyś miał rację, Olku!

Bóg wszystko słyszy. Zresztą, twoja babcia też tam jest! Jak czegoś nie rozumieją, ona im wytłumaczy!

To prawda! po raz pierwszy od śmierci Eli, Antonina się uśmiechnęła.

A potem… było ciężko.

Antonina trzymała się, ale czasem w nocy pozwalała sobie płakać. Jak w dzieciństwie, tłukła pięściami w poduszkę, zagryzała jej róg, żeby dzieci nie usłyszały.

Babciu, co mam robić? Jak dalej żyć? Zawsze wszystko wiedziałaś! Podpowiedz mi!

I dziwnym trafem w pamięci Antoniny odnajdowały się wskazówki, choćby niepełne, raczej podpowiedzi niż gotowe rozwiązania, ale zawsze to wystarczało, by zasnąć z myślą, iż jakoś tę drogę znajdzie. I może nie zawsze wybór był najwłaściwszy, ale dzieci rosły. Dla nich nie było nikogo ważniejszego niż Antonina. Wiedziały, iż cokolwiek się zdarzy, mogą do niej przybiec. Ona wysłucha, zrozumie, wybaczy, a bólu im nie sprawi.

Tak samo tego dnia Saszka tuliła znalezioną kotkę i z gniewem pokręciła głową, odpowiadając sąsiadce:

Antonina cię z tą kotką wyrzuci! Popatrz na nią, Saszko, brudna, na pewno ma choroby! Zostaw ją!

Nie! Saszka bezradnie spojrzała na starszego brata, potem na drzwi wejściowe.

Tego dnia Antonina planowała zabrać dzieci do warszawskiego zoo. Wstała wcześniej, zrobiła śniadanie, zebrała całą gromadkę i w godzinę była gotowa do wyjścia. Poprosiła Maksa, by pilnował młodszych na podwórku.

Na huśtawki, Maks! Ja tylko chwilkę! Gdzie ja wciskałam pudełko ze starymi trampkami?

Sprawdź w szafce u Lenki, ona sprzątała! Jesteśmy na podwórku! Maks wypchnął siostry za drzwi. Mamo, popraw jeszcze drugie oko, bo dziwnie wygląda. I nie spiesz się, damy radę!

Antonina krzątała się, znalazła trampki, poprawiła makijaż na co zwykle w weekend sobie nie pozwalała. Ale dziś, patrząc w lustro, pomyślała: mam tyle dzieci i tyle spraw, ale czy nie lepiej zadbać choć trochę o siebie, by nie straszyć zwierząt w zoo, a potem cieszyć się własnym dniem?

Nauczyła się tego niedawno:

Można chodzić za dziećmi, narzekać na każdą poplamioną koszulkę, albo… Kupić sobie watę cukrową, dzieciom lody i powiedzieć:

Idę oglądać słonia! Kto idzie ze mną?

I przypomnieć sobie, jak z babcią łaziła po zoo w dzieciństwie, piła kompot, jadła kanapkę na ławce przy wybiegach. Jak trzymały się za ręce i marzyły, by dzień trwał wiecznie.

Teraz sama gotuje kompot. Przecież zrobiła kanapki dla wszystkich. Jej dzieci i kiedyś ich dzieci. Tak to powinno być.

Raz jeszcze spojrzała w lustro, wzięła plecak i wybiegła z mieszkania.

Po schodach wchodziła sąsiadka uśmiechając się tajemniczo.

Idź, idź, Antoninka! Tam niespodzianka!

Saszka rzuciła się do mamy z kotką.

Mamo! Popatrz! Przecież ona jest piękna!

Co mogła odpowiedzieć Antonina?

Nic.

Wzięła kotkę za kark, obejrzała i westchnęła.

Z zoo nici. Mamy własnego tygrysa. Maks, gdzie jest najbliższa lecznica dla zwierząt? Chodźcie!

I tak miał to być dobry dzień. choćby jeżeli nie dotrą do zoo, i tak nie zabraknie atrakcji.

A ta chuda, zniszczona kotka już po kilku miesiącach zmieni się w pięknego, zadbanego mruczka, który w ich domu przyniesie jeszcze jedną kropelkę euforii a może choćby cały ocean szczęścia.

Nikt się przecież nie zdziwi ani Antonina, ani dzieci. Bo dla nich miłości nigdy za wiele. Tam, gdzie jest miłość, jest wszystko.