Mirek siedział na parapecie, patrząc przez okno na rozmazane kamienice Warszawy. Czekał na tatę, jakby ten miał wrócić z dalekiego świata, a przecież minęły już dwa lata odkąd mama zniknęła z ich życia. Tata powiedział kiedyś smutnym głosem, iż ona założyła nową rodzinę. Czemu zostawiła syna? Tego nikt nie wiedział, nie było to jasne dla Mireka. On sam zaczynał już o niej zapominać, jakby była tylko mglistym obrazem we śnie.
Ojciec starał się dla niego, bo Mirek miał już dziesięć lat, jakby był prawie dorosły. Nie było sensu przed nim nic ukrywać. Nauczył się zmywać talerze i układać ubrania na półkach. Zabawek już nie potrzebował. Tylko samotność nie dawała mu spokoju. Tęsknił za swoim psem, ale tata odrzucał prośby.
Kto będzie się nim opiekował? Pracuję całymi dniami, ty się uczysz, jesteś jeszcze młody tłumaczył tata, jakby to było jakieś prawo natury.
Zamiast psa, ojciec któregoś dnia przywiózł do domu kobietę. Miała na imię Jadwiga. Zamieszkała z nimi jakby była tam od zawsze, a Mirek postanowił do niej się nie odzywać. Uznawał ją za niepotrzebną. Ojciec mówił o niej żona, chciał, żeby Mirek miał matkę.
Nie potrzebuję jej! odpowiedział raz stanowczo Mirek i wrócił na swoje miejsce przy oknie. Tak żyli. Widział, jak tata jest zadowolony przy Jadwidze grzeczni byli, śmiali się, czasem przytulali. Mirek jednak czuł w sercu złość, która była jak jesienny chłód.
Tata, chcę, żeby ona odeszła. Nie możesz tak, Mirku. Ciężko bez kobiety w domu żony i matki mówił ojciec jakby poetycko.
Nadeszły ciepłe dni, podwórko rozbrzmiewało głosami, Mirek biegał z chłopakami. Nowi znajomi szeptali mu, iż tata z nową mamą mogą go oddać do domu dziecka.
Mirek się przestraszył. Czemu nie mieliby go oddać? Przecież mogą mieć swoje dziecko, a on będzie tylko przeszkadzać. Postanowił więc być gotowy na ten moment, zanim się wydarzy.
Kiedyś usłyszał rozmowę, kątem ucha: Dobrze mu będzie tam, trzeba go tam posłać…
To była granica, Mirek zdecydował. Całą noc nie spał, w dzień chciał się pozbyć Jadwigi. Robił małe psikusy przesolił jej herbatę, zostawił pustą patelnię na gazie, wiercił się. Jadwiga zorientowała się, kto za tym stoi i zawołała go do rozmowy.
Mireczku, musimy pogadać. Jesteś zły. Nic mi nie jest, próbował się wymigać. Ja nie chcę cię skrzywdzić, kochanie… powiedziała cicho. Nie jestem twoim kochaniem! wyrzucił z siebie złość.
Na lato wynajęliśmy działkę. Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę, ale chyba czas być szczerym. Tata znalazł dla ciebie psa, dziś jedziemy go odebrać. Możesz z nami pojechać. Naprawdę? Mirek nie dowierzał, a potem objął Jadwigę, mocno jakby bali się obudzić z tego snu.
Jadwiga prawie się rozpłakała: No, ciesz się, wszystko będzie dobrze, nie ma co płakać pogłaskała go po głowie, jakby zagarniała wszystkie zmartwienia.
Kiedy tata wrócił z pracy, wyszli razem po szczeniaka. Złość Mireka zamieniła się w łaskę, a Jadwiga przestała być wrogiem. Pogodzili się. Pies drzemał w ramionach chłopca, a wszyscy byli szczęśliwi jak we śnie, gdzie wszystko kończy się dobrze, choćby jeżeli nic nie było jasne.