Według dziennikarza New York Times „albo już kochasz książki Andrei Camileriego, albo jeszcze ich nie czytałeś”. W tym prowokacyjnym stwierdzeniu kryje się trochę prawdy. Camilleri to jeden z tych autorów, którzy potrafili uczynić z kryminału coś znacznie więcej niż tylko zagadkę do rozwiązania. Jego książki o komisarzu Montalbano łączą klasyczne śledztwo z niezwykłym klimatem Sycylii, ironią, humorem, opisami włoskiej kuchni oraz uważną obserwacją ludzi i ich słabości. Cykl, którego „Ostatnie cięcie” jest dwudziestym czwartym tomem, od lat przyciąga czytelników przede wszystkim wyrazistym bohaterem i charakterystycznym światem Vigàty — fikcyjnego sycylijskiego miasta, w którym pod pozornie senną codziennością kryją się namiętności, konflikty i tajemnice
„Ostatnie cięcie” pokazuje jednak Montalbana z nieco innej perspektywy. Komisarz coraz wyraźniej odczuwa upływ czasu, walczy ze zmęczeniem i problemami osobistymi, a jednocześnie jego komisariat zostaje mocno zaangażowany w obsługę kryzysu migracyjnego na Sycylii. W tym wszystkim pojawia się sprawa brutalnego zabójstwa Eleny Biasini, właścicielki atelier krawieckiego. Kobieta zostaje zamordowana nożycami, a wszystko wskazuje na zbrodnię popełnioną w afekcie. Montalbano nie wierzy jednak w tak proste wyjaśnienie i zaczyna szukać odpowiedzi w przeszłości ofiary. Camilleri nie spieszy się jednak z rozwiązaniem zagadki — stopniowo dokłada kolejne elementy układanki, pozwalając czytelnikowi powoli odkrywać prawdę.
Największą siłą książki pozostaje główny bohater. Camilleri pokazuje człowieka coraz bardziej świadomego własnego wieku i przemijania, ale jednocześnie nie pozbawia go charakterystycznej inteligencji, intuicji i poczucia humoru. Dzięki temu „Ostatnie cięcie” jest nie tylko kryminałem, ale także opowieścią o starzeniu się, samotności, pamięci i świecie, który nieustannie się zmienia.
