Mam 41 lat i jestem żoną mojego męża od 22. roku życia. Dwa miesiące temu zaczęłam mieć myśli, których nigdy wcześniej nie odważyłam się wypowiedzieć na głos: nie jestem pewna, czy…

Mam czterdzieści jeden lat i od dziewiętnastu lat jestem żoną mojego męża. Wszystko zaczęło się, gdy miałam dwadzieścia dwa lata. Od dwóch miesięcy jakaś dziwna myśl krąży mi po głowie, której nigdy wcześniej nie ośmieliłam się wypowiedzieć na głos: być może nigdy nie byłam w nim zakochana tak, jak ludzie o tym mówią. To było zwykłe popołudnie siedziałam na kanapie, telewizor migał jak stare latarnie na ulicach Warszawy, a ja nagle poczułam się pusta. Zapadła cisza i zapytałam siebie: dlaczego nigdy nie poczułam tych motyli w brzuchu, tego słodkiego niepokoju, o którym mówią inne kobiety? Nieprzemożnej ochoty, by rzucić się w czyjeś ramiona?
Rozmyślania układały się we wzory na suficie, zaczęłam rozumieć, iż wszystko zawsze musiało być trochę inaczej. Wyrastałam w świecie, gdzie ojciec przynosił do domu więcej wódki niż radości. Trzaskały drzwi, matka Zdzisława myła podłogi cudzych mieszkań, by starczyło nam na chleb i mleko. Sypiałam w pokoju pełnym krzyków i rozżalonych spojrzeń. Chciałam tylko, by rano nie budziły mnie kłótnie, żeby ściany nie pulsowały zmęczeniem. Miłość była dla mnie jakimś niedostępnym słowem, odległym echem ja marzyłam tylko o ucieczce.
Wtedy spotkałam Grzegorza. Miałam dwadzieścia dwa lata, on był starszy o dziesięć. Ledwie zaczęliśmy się spotykać, już mówił o wspólnym przyszłości, pomocnej dłoni, poważnych zamiarach. Nie zapytałam siebie, czy kocham. Wiedziałam tylko, iż pojawiło się okno do innego świata. Spakowałam walizkę pachniała kurzem i nadzieją. Wyszłam z mieszkania i nie oglądałam się za siebie. Pamiętam tylko cichy gwar miasta i ulgę, nic więcej.
Nie powiem, żebym miała złe życie. Grzegorz jest porządnym mężem odpowiedzialny, pracowity. Nigdy nie brakowało nam jedzenia, czynsz płaciliśmy w terminie, potem kupiliśmy starą kamienicę na obrzeżach Łodzi. Ma dwie lewe ręce do żelazka, ale dla dzieci oddałby ostatnią złotówkę i zawsze dbał, by miały ciepło. Nie było zdrad, kłótni z zewnątrz wyglądamy jak podręcznikowa rodzina. I to mnie dziwi najbardziej, bo w środku czuję, iż coś jest nie tak. Że między słowami leży jakaś wielka pustka.
Kocham go, szanuję. Jestem mu wdzięczna za wiele rzeczy. Dał mi bezpieczeństwo i spokój. Tylko gdy patrzę wstecz, widzę, iż nigdy nie czułam tego ognia tej wielkiej, żarliwej miłości, o której mówią inne Polki przy ciastku i kawie zbożowej. Nigdy nie drżałam z zazdrości, nie bałam się, iż go stracę, nie czekałam z niecierpliwością na jego powrót z pracy. Moja miłość była bardziej codziennością, przyzwyczajeniem, serdecznością ale nie żarem.
Nie myślę o rozstaniu. Nie szukam innego mężczyzny. Nie chcę burzyć tego, co razem zbudowaliśmy przez tyle lat. Po prostu wyciągam na światło coś, czego nie dopuszczałam do siebie: iż może przez te wszystkie lata pragnęłam bardziej poczucia bezpieczeństwa i ucieczki od dawnego domu niż prawdziwej miłości. I teraz, gdy dzieci są już duże, mieszkanie pachnie świeżo parzoną kawą, a ja mam w szafie swoje miejsce, zaczynam to rozumieć.
Bywa, iż mam wyrzuty sumienia, iż to wszystko myślę. W głowie brzęczy mi: Jak możesz kwestionować coś, co daje ci tyle spokoju?. Ale czuję, iż zasługuję na szczerość ze sobą. Może po prostu kocham po swojemu. Może życie nauczyło mnie najpierw przetrwać, a dopiero potem czuć. Nie wiem. Wiem tylko, iż ta myśl poruszyła we mnie dawno zapomniane rzeczy przypomniała czasy, gdy byłam małą dziewczynką z ogromnym pragnieniem ucieczki gdziekolwiek.
Co byście zrobili na moim miejscu? Proszę o radę.