Mam siostrę, z którą nie chcę już mieć nic wspólnego.
Nasza relacja od dawna przypomina pęknięty wazon.
Niby można go skleić, ale po co.
I tak będzie wyglądał jak bubel.
Nazywa się Alicja.
Mieszka w willi na przedmieściach Poznania.
Ma stajnię dla koni, basen i fontannę w kształcie amorka.
Wszystko osiągnęła sama.
Najpierw zarabiała krocie w Londynie.
Potem założyła w Polsce kancelarię adwokacką.
Trzeba przyznać, świetnie jej idzie.
Tyle iż sukces nie zrobił z niej lepszego człowieka.
Ja jestem Kinga, młodsza o siedem lat.
Wychowałyśmy się razem pod Bydgoszczą.
W miasteczku, gdzie każdy znał każdego.
Mama uczyła w szkole, tata jeździł tirem.
W dzieciństwie byłyśmy nierozłączne.
Szeptałyśmy sekrety pod kołdrą.
Dzieliłyśmy jeden rogalik na dwie.
Z wiekiem Alicja zmieniła się nie do poznania.
Miała rozbuchane ambicje od zawsze.
Po liceum wyjechała do Warszawy, potem dalej.
Cieszyłam się jej marzeniami.
Wierzyłam, iż zachowa serce.
Wiara czyni cuda, ale nie tym razem.
Kiedy wróciła, wyglądała jak manekin z butiku.
Gładka, zimna, nienaturalna.
Mówiła do mnie jak do przypadkowej znajomej z kolejki.
Jej ulubione pytanie brzmiało: „Kiedy zaczniesz żyć na poziomie?”
Dla niej poziom to metry kwadratowe.
A ja pracuję w miejskiej bibliotece.
Mam męża Darka i bliźniaków.
Nie latamy na Malediwy, mamy swoje rytuały.
Niedzielne pierogi, spacery nad Brdą.
Spory o to, kto wyniesie śmieci.
Alicja nazywa to „wegetowaniem”.
Próbowałam jeszcze raz.
Zaprosiłam ją na urodziny córki.
Liczyłam, iż przy torcie się odmrozi.
Przyniosła złoty łańcuszek z zawieszką „Carpe Diem”.
Byłoby ładnie, gdyby nie jedno zdanie.
„Żebyś nie skończyła jak twoja matka” — powiedziała.
Darek próbował opowiedzieć dowcip o prawniku.
Ona sprawdzała notyfikacje w telefonie.
Wtedy pojęłam prawdę.
Ona nie jest już moją siostrą.
Jest obcą osobą w drogich szpilkach.
Ostatnią kroplą była choroba mamy.
Gdy dostała zapalenie płuc, jeździłam z nią do lekarzy.
Gotowałam rosoły, czytałam na głos „Chatkę Puchatka”.
Alicja przesłała przelew: „Niech pani doktor weźmie najlepsze leki”.
Nie chodziło o pieniądze, tylko o jeden uścisk.
Mama wyzdrowiała, ale wciąz wzdycha nad starymi zdjęciami córki.
Teraz Alicja zaprasza mnie na grill.
„Macie pewnie dziecięcą fantazję na temat szampana” — pisze.
Dziękuję, postoję.
