Mama została z trójką dzieci bez dachu nad głową! Nasz ojciec zabrał pieniądze ze sprzedaży mieszkania i uciekł.

Do trzydziestego ósmego roku życia mama i tata nie mogli mieć dzieci. Lekarze tylko rozkładali ręce, nikt nie rozumiał, gdzie tkwi powód. W pewnym momencie mama po prostu przestała wierzyć i pogodziła się z losem bez potomstwa. Tata zdawał się niewzruszony, powtarzał: Nie martw się, wszystko dobrze. Jakby dzieci nie były mu do niczego potrzebne.

Mama, pełna beznadziei, jednak jeszcze raz poprosiła Boga o choćby jedno dziecko. I czy to był cud, czy po prostu dziwny zbieg okoliczności, nagle pojawiłam się ja.

Radość mamy była niezmierzona, choć tata z czasem stał się dla niej nieprzyjemny i wpadał w panikę, gdy płakałam w nocy. Rok później urodziły się moje siostry bliźniaczki Zuzanna i Dobrosława. Mama już donośnie dziękowała Bogu, bo uczynił ją najszczęśliwszą osobą: matką. A co z tatą? Dzieci, jak domyślacie się, do niczego nie były mu potrzebne. Zdecydował się na szwindel.

Wyprosił u mamy, by zgodziła się sprzedać mieszkanie. Tłumaczył, iż trzeba większego mieszkania. Miał sprzedać stare, kupić nowe, część opłacić kredytem. Mama mu uwierzyła. Ale gdy tylko tata zobaczył gotówkę, uciekł. Do dziś nie wiadomo, gdzie się schował.

Tak zostawił mamę z trójką dzieci na ulicy. Gdzie miała się podziać? Poszła z nami do swoich rodziców. Zamieszkaliśmy wszyscy my czworo z babcią i dziadkiem w dwóch pokojach. Od tej pory mama utraciła wszelką wiarę w relacje i w mężczyzn. Musiała pracować bardzo ciężko, by nakarmić i ubrać trzy dziewczynki.

Tak to właśnie wyglądało. Po kilku latach babcia umarła, potem dziadek. Miejsca przybyło, smutku także. Pewnego dnia mama zabrała nas do parku. Było lato, plac zabaw, dzieciństwo pachniało malinami. Pewnego dnia obok mamy pojawił się mężczyzna w jej wieku, próbował ją poznać, ale mama ciągle odmawiała. Chodziliśmy tam często, aż w końcu mama złamała się, dała mu swój numer i zaczęli się spotykać.

Dwa miesiące później przeprowadziliśmy się do dużego mieszkania z trzema pokojami, na warszawskim Żoliborzu. Mężczyzna miał na imię Adam i został naszym ojczymem. Od tej chwili dzieciństwo nabrało barw, radosnych jak letnie burze. Adam był dla nas ojcem razem świętowaliśmy sukcesy, płakaliśmy nad porażkami. Teraz jesteśmy dorosłe i mówimy do Adama tato. Historia mamy pokazuje, iż kobieta z dziećmi nie zawsze jest ciężarem. Szansa na szczęście zawsze czeka za rogiem. Nasz ojciec uciekł przed mamą i nami, a Adam, prawdziwy mężczyzna, przyjął nas i uczynił szczęśliwymi.