Mama żyje za moje pieniądze te słowa zamroziły mnie ze zgrozy. Mama żyje na moim garnuszku to zdanie ścisnęło mi serce lodowatym uściskiem. Do dziś pamiętam tamten dzień, gdy przeczytałam wiadomość od syna, która ścięła krew w moich żyłach. Moje spokojne życie w krakowskim mieszkaniu wywróciło się do góry nogami, a ból po tych słowach wciąż dudni w mojej piersi.
Dawno temu, mój syn Marek i jego żona Kinga wprowadzili się do mnie tuż po ślubie. Razem świętowaliśmy narodziny ich dzieci, przeżywaliśmy choroby i pierwsze kroki. Kinga była na urlopie macierzyńskim najpierw z pierwszym dzieckiem, potem z drugim i trzecim. Gdy nie mogła, ja brałam zwolnienia, by opiekować się wnukami. Dom zamienił się w wir obowiązków: gotowanie, sprzątanie, śmiech i płacz dzieci. Nie miałam chwili wytchnienia, ale przywykłam do tego chaosu.
Czekałam na emeryturę jak na zbawienie. Odliczałam dni w kalendarzu, marząc o spokoju. ale sielanka trwała tylko pół roku. Codziennie rano odprowadzałam Marka i Kingę do pracy, szykowałam wnukom śniadanie, karmiłam ich, prowadziłam do przedszkola i szkoły. Z najmłodszą wnuczką chodziłyśmy na spacery do parku, potem wracałyśmy, gotowałyśmy obiad, prałyśmy, sprzątałyśmy. Wieczorami odprowadzałam je do szkoły muzycznej.
Moje dni były zaplanowane co do minuty. Ale znajdowałam chwile dla swojej pasji czytania i haftowania. To była moja ucieczka, oaza spokoju w tym wirze. Pewnego dnia dostałam wiadomość od Marka. Gdy ją przeczytałam, stanęłam jak wryta, nie wierząc własnym oczom.
Najpierw myślałam, iż to okrutny żart. Później Marek przyznał, iż wysłał wiadomość przez pomyłkę, nie dla mnie. Ale było za późno jego słowa wypaliły się w mojej duszy: Mama żyje na moim garnuszku, a jeszcze wydajemy pieniądze na jej leki. Powiedziałam, iż wybaczyłam, ale nie mogłam już mieszkać pod jednym dachem z nimi.
Jak mógł napisać coś takiego? Wydawałam każdą złotówkę z emerytury na potrzeby domu. Większość leków dostawałam za darmo jako rencistka. ale jego słowa pokazały prawdę. Milczałam, nie robiłam awantur. Zamiast tego wynajęłam małe mieszkanie i wyprowadziłam się, tłumacząc, iż będę miała lepiej sama.
Czynsz pochłaniał prawie całą emeryturę. Zostało mi niewiele, ale nie zamierzałam prosić syna o pomoc. Przed przejściem na emeryturę kupiłam laptop, mimo komentarzy Kingi, iż się nie odnajdę. Ale znalazłam sposób. Córka przyjaciółki nauczyła mnie go obsługiwać.
Zaczęłam fotografować swoje hafty i wrzucać je do sieci. Poprosiłam dawnych kolegów, by mnie polecali. Po tygodniu moja pasja przyniosła pierwsze pieniądze. Były to skromne sumy, ale dały mi wiarę, iż nie zniknę i nie upokorzę się przed synem.
Po miesiącu sąsiadka przyszła do mnie z prośbą, bym nauczyła jej córkę szyć i haftować za pieniądze. Dziewczynka była moją pierwszą uczennicą. Później dołączyły jeszcze dwie. Rodzice płacili hojnie za lekcje, a moje życie powoli się prostowało.
Lecz rana w sercu nie zagoiła się. Praktycznie przestałam rozmawiać z rodziną Marka. W
