„Mama żyje za moje pieniądze” — te słowa zmroziły mnie ze strachu

Mama żyje za moje pieniądze te słowa zmroziły mnie ze strachu. Mama żyje na mój koszt do dziś nie zapomnę dnia, kiedy przeczytałam tę wiadomość od syna. Krew ścięła mi się w żyłach. Moje spokojne życie w mieszkaniu w Poznaniu wywróciło się do góry nogami, a ból po tych słowach wciąż dźwięczy mi w sercu.

Kilka lat temu mój syn Marek i jego żona Kasia wprowadzili się do mnie zaraz po ślubie. Razem świętowaliśmy narodziny ich dzieci, przechodziliśmy przez choroby i pierwsze kroki. Kasia była na urlopie macierzyńskim najpierw z pierwszym, potem z drugim i trzecim dzieckiem. Gdy nie mogła, ja brałam zwolnienie, żeby zajmować się wnukami. Dom zamienił się w wir obowiązków: gotowanie, sprzątanie, śmiech i płacz dzieci. Nie miałam chwili spokoju, ale przywykłam do tego chaosu.

Czekałam na emeryturę jak na zbawienie. Odliczałam dni w kalendarzu, marząc o odpoczynku. Ale ten spokój trwał tylko pół roku. Codziennie rano odwoziłam Marka i Kasię do pracy, przygotowywałam wnukom śniadanie, karmiłam ich, odprowadzałam do przedszkola i szkoły. Z najmłodszą wnuczką chodziłyśmy na spacery do parku, potem wracałyśmy, gotowałam obiad, prałam, sprzątałam. Wieczorami zawoziłam je do szkoły muzycznej.

Moje dni były zaplanowane co do minuty. Ale znajdowałam chwile na moją pasję czytanie i haftowanie. To była moja ucieczka, mój kawałek spokoju w tym wszystkim. Aż pewnego dnia dostałam wiadomość od Marka. Gdy ją przeczytałam, stanęłam jak wryta, nie wierząc własnym oczom.

Na początku myślałam, iż to okrutny żart. Później Marek przyznał, iż wysłał tę wiadomość przez pomyłkę, nie do mnie. Ale było już za późno jego słowa wypaliły mi duszę: Mama żyje na mój koszt, a my jeszcze wydajemy pieniądze na jej leki. Powiedziałam, iż mu wybaczyłam, ale nie mogłam już mieszkać pod tym samym dachem.

Jak on mógł coś takiego napisać? Wydawałam każdą złotówkę z emerytury na potrzeby domu. Większość leków dostawałam za darmo jako emerytka. Ale jego słowa pokazały, co naprawdę czuje. Nie robiłam awantury. Po cichu wynajęłam małe mieszkanie i wyprowadziłam się, mówiąc, iż będzie mi lepiej samej.

Czynsz zjadał prawie całą moją emeryturę. Zostało mi niewiele, ale nie zamierzałam prosić syna o pomoc. Przed przejściem na emeryturę kupiłam laptopa, mimo komentarzy Kasi, iż sobie nie poradzę. Ale poradziłam sobie. Córka znajomej nauczyła mnie go obsługiwać.

Zaczęłam fotografować swoje hafty i wrzucać je do mediów społecznościowych. Poprosiłam dawnych kolegów, żeby mnie polecali. Po tygodniu moja pasja przyniosła pierwsze pieniądze. Niewiele, ale dało mi to wiarę, iż nie zginę i nie upokorzę się przed synem.

Po miesiącu sąsiadka przyszła i poprosiła, żebym nauczyła jej wnuczkę szyć i haftować za opłatą. Dziewczynka była moją pierwszą uczennicą. Później dołączyły jeszcze dwie. Rodzice płacili hojnie za lekcje, a moje życie powoli zaczęło się prostować.

Ale rana w sercu nie zagoiła się. Praktycznie przestałam rozmawiać z rodziną Marka. Widujemy się tylko na rodzinnych spotkaniach.