– Mamo, chcesz oddać nasze mieszkanie synowi brata?
– A potem przyjdziesz do mnie mieszkać?
– Nie wpuszczę!
– choćby o tym nie myśl.
– Mamo, ogarniasz się?
– Słyszysz, co mówisz?
– On cię od razu wyrzuci, naprawdę tego nie rozumiesz?
– Zosiu, nie sprzeczaj się ze mną.
– Tak postanowiłam!
Na początku matka próbowała być twarda.
Udawała niezależną i pewną swoich słów.
Ale zaraz się rozpłakała.
W głębi duszy wiedziała, iż krzywdzi córkę.
Chodziło o Mateusza, młodszego brata Zofii.
Zawsze był ulubieńcem matki.
Helena Stanisławówna urodziła go po trzydziestce.
Zosię miała wcześniej, z młodzieńczego zauroczenia.
Córkę traktowała jak dodatek.
Wychowywała ją głównie babcia.
Mateusza zaplanowała już świadomie, w drugim małżeństwie.
Rozkoszowała się jego dzieciństwem.
Zofia widziała to wszystko wyraźnie.
Nie rozumiała tylko, czemu matka tak otwarcie dzieli dzieci.
Inni rodzice to maskują.
Tu nie było żadnej maski.
A potem matka się dziwiła, czemu rodzeństwo się nie kocha.
Powody były oczywiste.
Mateusz od dziecka miał wszystko najlepsze.
Zofia musiała się zadowalać resztą.
Pieniędzy też dostawał więcej.
– Bo to mężczyzna, tak musi być – mawiała matka.
Różnica wieku nie miała znaczenia.
– Zapamiętaj, Mateusz sam będzie zarabiał, jak dorośnie. Teraz muszę mu pomóc!
– A ja, mamo?
– A ty masz dobrze wyjść za mąż i trzymać się męża.
Zofia zaprotestowała.
Powiedziała, iż chce się rozwijać sama.
– Co za bzdury, na litość boską!
– A co w tym śmiesznego?
– To, iż nikt w naszej rodzinie tak nie myślał.
– No to będę pierwsza.
Zofia nie zamierzała się dostosować.
Szybko wyniosła się na wynajem.
To było jak łyk świeżego powietrza.
Życie z bratem i matką stało się nieznośne.
Oni też nie płakali za nią.
W mieszkaniu zrobiło się więcej miejsca.
Minęło pięć lat.
Zofia wzięła kredyt i go spłaciła.
Mateusz wciąż mieszkał z matką.
Sprowadził tam żonę.
Po kilku miesiącach urodziło im się dziecko.
Helena Stanisławówna umiała się zadowalać.
Ale tylko do pewnego momentu.
– Sąsiadka kupiła zmywarkę, dzieci jej podarowały.
– To dobrze.
– Żebym i ja taką miała, ale boję się choćby zająknąć.
– Dlaczego?
– Mateusz ma ciężko z pracą. Lada dzień go zwolnią, a Ala siedzi na macierzyńskim.
Mateusz nie lubił dzielić się pieniędzmi.
Życie na koszt matki mu odpowiadało.
Jedzenie w lodówce jakby pojawiało się samo.
– Mateuszu, kiedy obudzisz sumienie? – zapytała Zofia w sklepie.
Kupował piwo i chipsy na mecz.
– O co ci chodzi?
– Pomagaj matce finansowo! Ona ma tylko emeryturę, nie gumowe pieniądze.
Mateusz odwrócił wzrok.
Wiedział, iż siostra ma rację.
– A tobie co do tego? Nie mieszkasz z nami.
– Szkoda mi matki.
– To sobie współczuj. Ani rodziny, ani męża. Innych tu żałujesz!
Odwrócił się i odszedł.
Zofia stała długo w osłupieniu.
Mateusz wiedział, gdzie uderzyć najbardziej.
Zofia miała trzydzieści pięć lat i nigdy nie była zamężna.
Jej były chłopak zdradził ją po kilku latach.
Od tamtej pory trzymała się na uboczu.
Pracowała, spłacała kredyt, żyła sama.
Matka nazywała to porażką.
Mateusz nazywał to wygodnym życiem dla siebie.
Zofia nazywała to swoją wolnością.
Teraz matka chciała oddać mieszkanie synowi brata.
Zofia nie mogła na to pozwolić.
– Mamo, pomyśl, co robisz.
– Ja już pomyślałam, Zosiu.
– To twoje jedyne mieszkanie.
– Wnuk musi mieć gdzie żyć.
– A ty, mamo? Gdzie będziesz żyć?
– Zamieszkam u ciebie, jeżeli trzeba.
– Nie wpuszczę, mamo. Powiedziałam już.
Zofia wypowiedziała to spokojnie, bez krzyku.
Matka spojrzała na nią z niedowierzaniem.
– Jak możesz tak mówić do własnej matki?
– A jak ty mogłaś tak dzielić własne dzieci?
Cisza w pokoju zrobiła się ciężka.
Helena Stanisławówna nie znalazła odpowiedzi.
Zofia pierwszy raz nie czuła się winna.
Drzwi zamknęły się za nią spokojnie.
Nie wszystko da się naprawić słowami.
