– Mamo, chcesz zapisać nasze mieszkanie synowi brata? A potem zamieszkać u mnie?
– Nie wpuszczę cię, zapamiętaj to sobie!
– Zofio, czy ty rozumiesz, co mówisz? On cię wyrzuci na drugi dzień.
– Nie sprzeczaj się ze mną. Tak postanowiłam.
Matka chciała być twarda. Chciała brzmieć pewnie.
Ale gwałtownie się rozpłakała. W głębi serca wiedziała, iż krzywdzi córkę.
Chodziło o Mateusza, młodszego brata Zofii. Zawsze był ulubieńcem matki.
Helena Szymańska urodziła go po trzydziestce. Zofię miała dużo wcześniej, z młodzieńczej miłości.
Do córki podchodziła inaczej. Wychowywała ją głównie babcia.
Helena wtedy kończyła studia. Nie miała czasu w macierzyństwo.
Mateusza planowała świadomie. Wyszła ponownie za mąż i cieszyła się każdą chwilą z nim.
Zofia widziała to wszystko. Nie rozumiała tylko jednego.
Czemu matka tak otwarcie dzieliła dzieci? Zwykle rodzice to skrywają.
Tu nie było żadnej dyskrecji. Mateusz był po prostu bliższy.
A potem matka się dziwiła. Czemu rodzeństwo nie ma ciepłych relacji?
Dziwne, prawda? Może były powody.
Mateusz od dziecka dostawał najlepsze rzeczy. Zofia musiała się zadowalać resztkami.
Nie śmiała choćby narzekać. Pieniędzy też dostawała mniej.
– Przecież on jest mężczyzną, tak powinno być – mawiała matka.
A różnica wieku? Bez znaczenia.
– Zapamiętaj! Mateusz dorośnie i sam będzie zarabiał. Teraz muszę mu pomóc.
– Mamo, a co ze mną?
– A z tobą? Masz dobrze wyjść za mąż i trzymać się męża.
Matka powiedziała to, nakrywając do stołu. Zofia zaprotestowała.
– Nie chcę zależeć od mężczyzny. Chcę się rozwijać, także zawodowo.
– Co ty opowiadasz, na litość boską? Czy to nie jest śmieszne?
– A co w tym śmiesznego?
– To, iż nikt u nas tak nie myślał.
– Więc będę pierwsza.
Zofia nie rozumiała logiki matki. Nie chciała się jej podporządkować.
Wkrótce wyprowadziła się do wynajętego mieszkania. Dla niej był to łyk świeżego powietrza.
Życie z bratem i matką stało się nie do zniesienia. Z wiekiem było jej coraz trudniej.
Oni też nie płakali za nią. W domu zrobiło się więcej miejsca.
Minęło pięć lat. Zofia wzięła kredyt i go spłaciła.
Mateusz wciąż mieszkał z matką. Przyprowadził tam żonę.
Kilka miesięcy później urodziło im się dziecko. Helena umiała się zadowalać tym, co ma.
Ale ta cierpliwość miała granice.
– Wyobraź sobie, córko, sąsiadka kupiła zmywarkę. Dzieci jej podarowały.
– To dobrze, mamo.
– Żebym i ja taką miała, ale boję się choćby wspomnieć.
– Czemu?
– Mateusz ma problemy w pracy. Lada dzień go zwolnią.
– A Ala jest na macierzyńskim i dostaje grosze.
Mateusz nie lubił dzielić się pieniędzmi. W pełni akceptował życie na koszt matki.
Jakby jedzenie w lodówce brało się z powietrza. Zofia spotkała go raz w markecie.
Kupował piwo i chipsy przed meczem.
– Mateuszu, kiedy obudzi się w tobie sumienie?
– O co ci chodzi?
– Pomagaj matce finansowo! Jej emerytura nie jest z gumy.
– Wiesz, iż sama kupuje wszystkie produkty?
Mateusz odwrócił wzrok. Wiedział, iż siostra mówi prawdę.
– A tobie co do tego? Nie mieszkasz z nami.
– Szkoda mi matki.
– To sobie współczuj. Nie masz rodziny, nie masz męża. Umiesz tylko żałować innych.
Odwrócił się i odszedł. Zofia stała długo w osłupieniu.
Mateusz wiedział, jak zranić siostrę. I świetnie to wykorzystał.
Nie wiedziała jeszcze, co matka szykuje. Ale niedługo się dowiedziała.













