– Mamo, to my, twoje dzieci… Mamo… – Spojrzała na nich. Anna i Robert przez całe życie zmagali się …

Mamo, to my Twoje dzieci Mamo Spojrzała na nas.

Zofia i Andrzej całe życie zmagali się z biedą. Zofia dawno już straciła nadzieję na szczęśliwe i dostatnie życie. Kiedyś była młoda, zakochana i marzyła o świetlanej przyszłości dla nich obojga. Rzeczywistość jednak okazała się zupełnie inna. Andrzej ciężko pracował, zarabiając niewiele. niedługo okazało się też, iż Zofia jest w ciąży. Jeden po drugim przyszli na świat trzej synowie. Zofia od dawna już nie pracowała pensja męża nie wystarczała prawie na nic. Dzieci rosły, potrzebowały ubrań i butów.

Cała wypłata szła na jedzenie. Do tego rachunki i inne podstawowe wydatki. Dwanaście lat takiej egzystencji odcisnęło piętno na ich rodzinie. Andrzej zaczął pić. przez cały czas oddawał całą pensję na dom, ale niemal każdego wieczoru wracał pijany. Zofia traciła do niego serce, miała coraz bardziej dość tej szarej codzienności. Pewnego dnia Andrzej przyszedł do domu pijany, w ręku trzymał niedopitą butelkę wódki. Zofię ogarnęła bezsilność. Wyrwała mu butelkę i sama zaczęła pić. Od tego momentu wszystko się zmieniło.

Po alkoholu czuła się lepiej. Przez chwilę wydawało się jej, iż nie ma żadnych problemów. Z czasem choćby zaczęła się z tego cieszyć. Od tej pory czekała każdego dnia, aż mąż przyniesie kolejną flaszkę. Tak zaczęli pić wspólnie.

Zofia zupełnie zapomniała o swoich synach. Ludzie na wsi łamali sobie głowy, jak to możliwe, iż wódka tak zmieniła człowieka. W końcu chłopcy zaczęli chodzić po sąsiadach i błagali o kawałek chleba. Pewnego dnia sąsiadka nie wytrzymała i powiedziała:

Zosiu, lepiej oddaj dzieci do domu dziecka, niż masz patrzeć, jak głodują. Ile jeszcze będziesz pić i nie myśleć o swoich dzieciach?

Długo nie mogłam zapomnieć tych słów. Myślałam o tym nocami. Czasem chciałam, żeby dzieci nie przeszkadzały nam już w niczym. W końcu, wspólnie z Andrzejem, zdecydowaliśmy się oddać synów do domu dziecka. Tak też się stało. Chłopcy płakali i czekali, aż ich ktoś zabierze do domu, ale nikt nie przychodził. A ja i Andrzej przestaliśmy w ogóle o nich myśleć.

Minęły lata. Synowie po kolei opuszczali dom dziecka. Każdy z nich dostał maleńką kawalerkę z przydziału przynajmniej mieli gdzie mieszkać. Wszyscy zaczęli pracować. Zawsze trzymali się razem i pomagali sobie nawzajem. Nigdy nie rozmawiali o rodzicach, nie potrafili o tym mówić, ale w głębi serca pragnęli znów ich zobaczyć i zapytać: dlaczego nam to zrobiliście?

Pewnego dnia postanowili pojechać razem do rodzinnej wioski. Po drodze spotkali swoją mamę; ledwo trzymała się na nogach, wracając do domu. Przeszła obok nich, nie poznając własnych synów.

Mamo, to my Twoje dzieci Mamo

Spojrzała na nas pustym wzrokiem. Po chwili jednak nas rozpoznała.

Zaczęła płakać i prosić o przebaczenie. Ale czy można było jej wybaczyć? Stałem razem z braćmi i żaden z nas nie wiedział, co powiedzieć. W końcu zrozumieliśmy, iż cokolwiek się stało to była nasza mama. I wybaczyliśmy jejPodtrzymałem ją, gdy nogi się pod nią ugięły. Objąłem ramieniem, choć przez lata marzyłem o tym inaczej żeby nas przytuliła pierwsza, żeby poczuć w niej matkę, jakiej brakowało nam przez całe dzieciństwo. Czułem drżenie jej dłoni, gdy szeptała pomiędzy łzami: Synku, przepraszam

Bracia milczeli, walcząc ze wzruszeniem. Nikt nie miał już siły wypominać dawnych krzywd. Powoli zaczęliśmy wracać razem w stronę jej domu tego samego, z którego nas wypędziła bieda, strach i alkohol. Droga była wyboista, nogi plątały się matce, ale żaden z nas nie zostawiłby jej już nigdy samej na tej drodze.

W milczeniu rozjaśnionym jedynie powoli gasnącym zachodem słońca szliśmy obok siebie. W naszej kruchości i bólu była jednak siła bo mimo wszystkiego, co nas kiedyś rozdzieliło, dzisiaj przyszliśmy tu razem. Mama szlochała cicho, a my pozwoliliśmy sobie na łzy, których przez lata nie wypłakaliśmy ani razu.

Może nie można naprawić wszystkiego. Może tęsknota i żal już nigdy całkiem nie znikną. Ale tego wieczoru byliśmy znów rodziną. Nieidealną, naszpikowaną ranami i wspomnieniami, ale rodziną, która po latach znów spróbowała siebie odnaleźć i choćby na jeden wspólny krok po tej długiej drodze przebaczenia i powrotu do domu.