Marianna przez dwa lata robiła za domową pielęgniarkę, opiekując się teściową, którą znała głównie z narzekań na aurę i zupy w stołówce.
Udało się jej wyjść za mąż za Janusza poważnego biznesmena, którym zachwycały się wszystkie sąsiadki z bloku. Janusz prowadził własną działalność gospodarczą, miał pokaźną willę pod Warszawą, trzy wypasione auta i hektar gruntu w Beskidach z domkiem, gdzie można się schować przed światem. Wszystko to Janusz ogarnął przed trzydziestką; w sumie chłopak wymiata.
Marianna dopiero co obroniła magisterkę na polonistyce i przez rok próbowała okiełznać młodzież w liceum. Potem latem była szybka ceremonia ślubna. Po niej Janusz stwierdził, iż jego zona nie będzie tyrać za najniższą krajową, więc w imię nowoczesnej tradycji usadził Mariannę w domu niech się relaksuje i szykuje na dzieciaka, skoro taka już rola przypada w udanym życiu.
Początek był jak z serialu TVN: podróże, masa selfie i zakupów w Złotych Tarasach. Tyle iż Marianna nie miała gdzie paradować w nowych sukienkach jej koleżanki z uczelni tyrały do nocy, w weekendy odpoczywały przy sprzątaniu i doglądaniu pociech. Janusz ciągle bywał na spotkaniach biznesowych, u znajomych, ale żonę omijał szerokim łukiem przy tych okazjach.
Marianna zaczęła się nudzić. Dziecko nie chciało się pojawić, a do Janusza coraz mniej miała serca. Kiedy już ogarnęła dom (pranie, podłogi, rosół na niedzielę), chodziła po pokojach, drapiąc się po głowie co dalej? Mijał następny rok. Mąż w domu? Tylko na chwilę. Wróci wieczorem, jęczy: Interesy zawalają się szybciej niż polska kadra na mistrzostwach.
Najpierw Janusz podkręcił Mariannę, żeby mniej wydawała. Potem rozpoczął domową księgowość jakby prowadził własne biuro rachunkowe każdy rachunek pod lupą, rozczulające wyliczenia i połową tej kwoty żyłoby nam się równie dobrze! Marianna zmartwiona, chciała wrócić do szkoły, ale nikt nie szukał polonistki, choćby na zastępstwo.
Zapisała się na kurs, ale wtedy teściowa zapadła na zdrowiu. Janusz przewiózł ją do ich willi w Konstancinie. I odtąd Marianna robiła za domowy ZUS: opieka, lekarstwa, papka, termofor. Janusz? Coraz rzadziej w domu. Już nie tylko praca go trzymała chyba uciekał przed wszystkim.
Kiedy teściowa odeszła, Janusz zupełnie odciął się od żony. Czasem rzucił dzień dobry, patrzył przez nią jak przez szybę w PKP, jeszcze więcej godzin spędzał na telefonie i w biurze.
Marianna próbowała zrozumieć, co się dzieje, aż kiedyś ruszyła do dawnego mieszkania teściowej, gdzie nie zaglądała od miesięcy. Na klatce usłyszała niemowlęcy płacz. Była pewna, iż przecież tam nikt nie mieszka. Zadzwoniła do drzwi.
Otworzyła jej młoda dziewczyna, z dzieckiem na ręku i miną jak po całonocnym oglądaniu telenowel. Okazało się, iż Janusz już dużo wcześniej założył drugą rodzinę, a kochankę z bobasem wygodnie ulokował w mieszkaniu po matce.
Marianna doznała szoku wiedziała już, iż nie da się posklejać tej ruiny. Spakowała niewielką torbę i wyjechała na drugi koniec Polski, do cioci w Gdyni. Nic ze sobą nie zabrała, bo nie chciała mieć pamiątek po serii życiowych wtop. choćby kubek z napisem Super Żona zostawiła w szafce, bo jak sama stwierdziła czasem życie pisze scenariusz bardziej kręty niż nasze seriale.
