Marta wyszła za mąż za Piotra zaraz po studiach.
Kochali się tak, jakby świat należał tylko do nich.
Rodzice pomogli im kupić mieszkanie we Wrocławiu.
Dwa pokoje, dużo marzeń, pełno planów.
Jeden pokój urządzili od razu dla dziecka.
Dwa łóżeczka, kolorowa pościel, euforia w oczach.
Byli pewni, iż urodzi się syn.
Wybrali imię Jakub, zapasowo Zofia.
Wszystkim mówili tylko o Jakubie.
Babcia Halina patrzyła na to z niepokojem.
— Martuś, nie wolno nazywać dziecka przed czasem — mówiła.
— Babciu, to tylko zabobony — śmiała się Marta.
Minęły trzy lata, a pokój stał pusty.
Marta nie mogła zajść w ciążę.
Lekarze, badania, leki – nic nie pomagało.
Nadzieja gasła jak świeca na wietrze.
Halina namówiła wnuczkę do znachorki, cioci Wiesi.
Marta nie wierzyła, ale poszła z desperacji.
Ciocia Wiesia spojrzała na nią dziwnym wzrokiem.
— Nazwaliście dziecko, zanim się urodziło — powiedziała.
— Imię poszło w świat i kogoś znalazło.
— Teraz wy i to dziecko jesteście nieszczęśliwi.
— Uszczęśliwcie je, a szczęście wróci do was.
— Co mam robić, ciociu? — spytała Marta z drżeniem.
— Sama zrozumiesz, gdy czas nadejdzie.
Minął kolejny rok, dziecka wciąż nie było.
Piotr milczał częściej, smutek rósł w jego oczach.
Pewnego dnia Marta szła koło starego teatru lalek.
Zatrzymał się autobus z napisem „Dom Dziecka”.
Dzieci wysypały się, śmiejąc się głośno.
Nagle wychowawczyni krzyknęła:
— Kuba!
Chłopiec pognał za czapką, prosto na ulicę.
Marta złapała go, przytuliła mocno.
— Jakub — szepnęła, sama nie wiedząc czemu.
— Mamo — odpowiedział malec, obejmując ją.
Podbiegła zaniepokojona opiekunka.
— Dziękuję pani! — powiedziała, próbując odebrać chłopca.
Ale on nie chciał puścić Marty.
— Dlaczego nazwał mnie mamą? — spytała Marta.
— Tak mówi do każdego, kto mu się podoba — odpowiedziała kobieta.
— Nie ma pani dzieci?
— Nie — głos Marty się załamał.
— Jakub to dobry chłopiec. Niech pani przyjdzie do nas.
Wieczorem Marta opowiedziała wszystko Piotrowi, płacząc.
— Zabierzmy go, będzie naszym synem — powiedziała.
Piotr przytulił ją mocno.
— Ile ma lat?
— Trzy, może cztery. Jasny, dobry, ciepły.
— Jutro jedziemy do Domu Dziecka — zdecydował.
Następnego dnia przyjęła ich dyrektorka, Anna Nowak.
Jakub, widząc Martę, krzyknął radośnie:
— Mamo!
Piotr dał mu zabawki, chłopiec się śmiał.
— Już jesteśmy kumplami — powiedział Piotr.
Anna Nowak zaprosiła Martę do gabinetu.
Po chwili wróciła z dokumentami w ręku.
Jakub wreszcie znalazł swój dom.













