Trzy lata później żałowała wszystkiego…
Małgorzata wrzasnęła na swoją synową: Weź dziecko i wyjdź. To nie jest nasze dziecko! A Bartek miał do ciebie takie zaufanie! Jedyne, co zrobiła Iga, to przytuliła synka mocno do siebie i zaczęła płakać. A Małgorzata… Całą ciążę posądzała synową, iż to nie jest dziecko Bartka. Bartek zawsze był pod pantoflem matki, taka maminsynek, przez całe życie podporządkowany jej woli. choćby małżeństwo niczego nie zmieniło. A Iga przy każdej okazji, rozczarowana, tylko patrzyła na męża z mokrymi od łez oczami.
Bartek, dlaczego pozwalasz mamie wciąż mnie się czepiać? Czym ja zawiniłam? Musisz być cierpliwa, kochanie. To tylko mama! Ale czarę goryczy przelały słowa teściowej, kiedy powiedziała, iż nowo narodzone dziecko na pewno nie jest dzieckiem Bartka… Dalej już nie wytrzymała. Spakowała wszystko, rzeczy malucha, i zamieszkała u rodziców. Jednak to nie wyjazd najbardziej ją bolał; wszystko się skończyło w momencie, gdy Bartek choćby nie próbował jej zatrzymać.
Teściowa czuła, jakby wygrała swoje. Myślała, iż w końcu wróci do swojego normalnego życia: przypominała sobie tamte wieczory, kiedy Bartek wracał po pracy, siadali wspólnie do kolacji, pili herbatę, rozmawiali o codzienności.
Ale pewnego dnia wydarzyło się coś, czego Małgorzata się nie spodziewała. Bartek wracał późnym wieczorem do domu, gdy nagle zaczepił go jakiś typ spod ciemnej gwiazdy, ogłuszył, okradł Bartek nie odzyskał przytomności, zmarł Małgorzata niemal postradała zmysły. Każdego dnia wchodziła do jego pokoju, dotykała jego rzeczy i płakała…
Iga poradziła sobie świetnie. Była szczęśliwa, codziennie biegała po małego do przedszkola, dostała awans w pracy, no i jej nowy partner codziennie czekał z obiadem. Synek zachwycał ją swoimi osiągnięciami, mimo iż był jeszcze taki mały. Pewnego dnia Iga spotkała kiedyś swoją byłą teściową. Bała się jej aż nie do poznania. Wyglądała jak cień samej siebie, jakby nic z niej nie zostało.
O, to Bartek Tak, Bartek wyszeptała przez łzy. Wybacz mi. Zniszczyłam twoją rodzinę i swoją. Jestem najgorszą osobą na świecie Iga po prostu zrobiło się żal Małgorzaty. Pozwalała więc czasem babci zobaczyć się z wnukiem, żeby choć w taki sposób nie była już zupełnie sama.