Zawsze miałem poczucie, iż moi rodzice traktowali mnie niesprawiedliwie. Zacznę od dzieciństwa, kiedy praktycznie wychowywała mnie babcia, ponieważ rodzice musieli ciężko pracować, żeby nas utrzymać. Pamiętam, jak zostawiali mnie pod opieką babci, gdy szli do pracy i załatwiali różne sprawy. Szczerze mówiąc, to właśnie babcia mnie wychowała i jestem jej za to niesamowicie wdzięczny.
Teraz mam własne dzieci dwie córki, Wanda i Jagoda. Razem z żoną pracujemy na dwóch etatach, żeby zaoszczędzić na własne mieszkanie. Na początku było ciężko pogodzić wszystko, ale moi rodzice zaproponowali pomoc. Odprowadzali dzieci do przedszkola, odbierali je, zabierali na różne zajęcia oraz spędzali z nimi dużo czasu.
Krótko mówiąc, opiekowali się wnuczkami, kiedy my z żoną ciężko pracowaliśmy. Rozumieli naszą sytuację i byli gotowi nas wspierać. Jednak pewnego dnia mama przyszła do mnie i powiedziała, iż planują wynająć swoje mieszkanie i przenieść się na wieś. To było dość daleko od naszego mieszkania i bardzo mnie to zdenerwowało. Mamo, proszę, czy mogłabyś poczekać jeszcze kilka miesięcy z przeprowadzką? Jesteśmy już prawie u celu, brakuje nam kilka do odłożenia pełnej kwoty na mieszkanie. jeżeli teraz wyjedziecie, będę musiał rzucić pracę i w tym roku nie kupimy mieszkania prosiłem ją.
Jej odpowiedź całkowicie mnie zaskoczyła. Nie zostajemy tu przez ciebie. Chcemy się stąd wyprowadzić i to zrobimy. Sama musisz zająć się swoimi dziećmi. Wiecznie na kimś polegasz. Nie musimy cię ciągle wspierać odpowiedziała mama. Byłem w szoku, poczułem się dotknięty, ale starałem się opanować emocje. Nie sądziłem, iż kilka miesięcy mogłoby zrobić dla moich rodziców jakąś wielką różnicę, więc nie próbowałem ich już przekonywać.
Zrozumiałem, iż nie chcą spędzać czasu z moimi dziećmi i nie mogę ich do tego zmusić. Z żoną nauczyliśmy się, iż w życiu trzeba samemu stawiać czoła problemom i radzić sobie we własnym zakresie.
