Zawsze miałam poczucie, iż rodzice nie traktowali mnie sprawiedliwie. Kiedy dziś wracam myślami do mojego dzieciństwa, widzę jak większość czasu spędziłam u babci, ponieważ rodzice musieli ciężko pracować, by nas utrzymać. Doskonale pamiętam, jak zostawiali mnie pod opieką babci, kiedy szli do pracy. Szczerze mówiąc, to właśnie ona mnie wychowała i do dziś jestem jej za to ogromnie wdzięczna.
Dziś sama mam dwie córki, Jadwigę i Malwinę. Razem z mężem pracujemy na dwa etaty, żeby odłożyć pieniądze na własne mieszkanie. Początki były trudne i nie wiedzieliśmy, czy sobie poradzimy, ale z pomocą przyszli moi rodzice. To oni odprowadzali dziewczynki do przedszkola, odbierali je po południu, zabierali na zajęcia i poświęcali im swój czas.
Mówiąc krótko, wspierali nas w wychowaniu dzieci, kiedy my poświęcaliśmy się pracy. Rozumieli naszą sytuację i zawsze byli gotowi pomóc. Aż któregoś razu przyszła do mnie mama i oznajmiła, iż zamierzają wynająć swoje mieszkanie i przeprowadzić się na wieś, pod Kraków. To było daleko od naszego domu i bardzo mnie zabolało. Błagałam ją: Mamo, proszę cię, poczekaj jeszcze kilka miesięcy ze swoją przeprowadzką! Jesteśmy już blisko uzbierania pieniędzy na własne mieszkanie. jeżeli wyjedziecie teraz, będę musiała zrezygnować z pracy i nie kupimy mieszkania w tym roku.”
Odpowiedziała mi słowami, których się nie spodziewałam: Nie zostajemy tu dla ciebie. Chcemy wyjechać i tak zrobimy. Ale musisz sama zająć się swoimi dziećmi. Ciągle liczysz na innych. My nie musimy was wspierać. Te słowa bardzo mnie poruszyły i poczułam się zraniona, jednak nie dałam po sobie poznać emocji. Uznałam, iż kilka miesięcy nie zmieni życia moich rodziców, nie prosiłam ich więc więcej.
Zrozumiałam wtedy, iż nie chcą już spędzać czasu z moimi córkami i iż nie mam prawa tego od nich oczekiwać. Ja i mój mąż nauczyliśmy się, iż musimy stawiać czoła trudnościom sami i polegać wyłącznie na sobie.
