Ja i mój brat mamy między sobą 6 lat różnicy, oczywiście on jest starszy (niestety, nie da się tego odkręcić). Trzy lata temu ożenił się i przeniósł do mieszkania swojej żony, zamiast zostać z naszymi rodzicami co, biorąc pod uwagę ceny wynajmu w dużych miastach, wcale nie było dziwne. To była jedyna możliwa opcja, żeby nie zbankrutować na czynszu. Tymczasem ja jestem żonaty od sześciu lat, razem z żoną rodowitą warszawianką i dwójką dzieci: synem (6 lat) i córką (4 lata), mieszkamy w Warszawie, bo tam się poznaliśmy i tam mam pracę. Udało mi się, po latach uciążliwych kredytów, kupić niewielkie mieszkanie ale to jest tylko kawalerka, więc nie ma tu zbyt wielu miejsc do spania, ani do uciekania przed dziećmi.
Ostatnio dostałem wiadomość od rodziców, iż mój brat z całą rodzinką zamierza wpaść do nas z wizytą na cały tydzień, a oni rozumieją, iż będę ich gościł u siebie. Ucieszyłem się, bo rzadko widuję brata, ale niestety nie mam możliwości, by ich wszystkich pomieścić (bo jak tu upchnąć dwie rodziny w jednym pokoju, choćby jeżeli bardzo się lubią?).
Spotkaliśmy się na dworcu, spędziliśmy przyjemny dzień na zwiedzaniu stolicy brat cały czas pytał, jak to jest mieszkać w Warszawie (wyobraża sobie, iż słońce świeci tu bardziej, a ludzie na ulicach rozdają banknoty głównie złotówki, rzecz jasna). Rodzice, tradycyjnie, ponowili sugestię, żebym ich ugościł, bo wynajem w Warszawie kosztuje tyle, co miesięczna pensja nauczyciela. Powiedziałem grzecznie, ale stanowczo, iż to niemożliwe nasze mieszkanie to nie hotel, a do tego jest już wypełnione po brzegi zabawkami, dziecięcymi ubraniami i krzykiem.
Na kolację zaproponowałem, iż mogę pomóc znaleźć dobry hotel albo hostel, coś przyzwoitego i niedrogiego choćby zadzwoniłem do kilku znajomych, czy nie znają jakiegoś przytulnego apartamentu na wynajem. Niestety, brat zrobił się nagle bardzo oburzony, stwierdził, iż skoro jesteśmy rodziną, powinniśmy go przyjąć pod swój dach, choćby miało się spać pod stołem.
Wyraźnie chodziło o to, żeby wszystko odbyło się na mój koszt. Ale jestem pewien, iż mam prawo sam decydować o swoim mieszkaniu, na które pracowaliśmy ciężko przez kilka lat i które kupiliśmy na kredyt (na ten polski, najlepiej złotowy, który potem zaczyna śnić się po nocach). No cóż gościnność gościnnością, ale niestety nie jestem w stanie zmienić kawalerki w pałac, choć czasem moje dzieci próbują. Dość ironiczne, bo mój brat chyba myśli, iż wygraliśmy w totka, a w szafie trzymamy zapasowe łóżka.
