Mój brat, starszy ode mnie o sześć lat, unosił się nad ziemią jak cień wspomnień dawnych lat. Trzy lata temu wziął ślub z Martąkobietą o oczach głębokich jak jezioro Wigryi razem ulokowali się w jej kawalerce na Pradze, bo czynsz na warszawskich ulicach rósł szybciej niż brzozy po majowym deszczu. Wybór był oczywisty choćby w snach nie wrócą do rodzinnego domu w Puławach, choć mama powtarzała, iż u nas zawsze jest miejsce przy stole i zapach pieczonej szarlotki.
Sam miałem już swoje lata i swoją rodzinę. Od sześciu lat jestem mężem Pauliny, która wyrosła tu, gdzie Wisła splata się z dymem kamienic Śródmieścia. Nasz syn, Szymek, skończył niedawno sześć lat, a córeczka, Jagusia, wciąż próbuje dogonić motyle w wieku czterech. Dwójka dzieci w jednym pokoju to nie bajka, to raczej nieustanny sen, gdzie każdy poranek i wieczór splata się w warkocz codzienności. Pracujemy oboje, więc mogliśmy zaciągnąć kredyt na małe mieszkanie na Ursynowie ciasne, ale własne, opłacane co miesiąc cierpliwie w złotówkach.
Pewnego szarego poranka przyszła wiadomość od rodziców z Lubelskiego, przesłana jakby zza mgły: Brat z rodziną przyjeżdża do Warszawy na tydzień. Ugość ich i przenocuj, tak wypada. Pomyślałem wtedy, iż w snach to niemożliwe w czterech kątach, jednym pokoju, zmieścić jeszcze trzy osoby, kiedy i tak ściany nasze pełne są szeptów nocnych rozmów dzieci.
Spotkaliśmy się wszyscy na Dworcu Centralnym pod wielkim zegarem, który zawsze wskazuje inny czas w moich snach. Dzień spędziliśmy na spacerach po Nowym Świecie, ulicach wypełnionych pianinem deszczu i aromatem zapiekanek z Rotundy. Wieczorem, gdy siedzieliśmy przy stole zastawionym pierogami, mama znów zaczęła, iż brat z rodziną powinni zostać u mnie, bo z wynajmem czegokolwiek w Warszawie to jakby szukać bursztynu na Mazurach drogo, trudno, niemal niemożliwe.
Podczas kolacji, gdzie barszcz mienił się jak rubinowe światło w snach, zaproponowałem z nieśmiałością, żebyśmy znaleźli im nocleg w hotelu, może choćby pensjonat pod miastem, gdzie spokój gra na skrzypcach brzóz. Ale brat, z miną jakby połknął całą beczkę octu, stanowczo odmówił, uparcie domagając się noclegu u nas.
Starałem się znaleźć sens, rozwiązać ten sen jak krzyżówkę bez hasła przewodniego. Sugerowałem hostele, miejsca u znajomych, złote pokoje na Airbnb za złotówki mniej bolące niż ich obecność w ciasnocie naszego mieszkania. Żadne rozwiązanie nie znalazło miejsca w ich snach. Ewidentnie liczyli, iż w stolicy będą spać i jeść za darmo, a ja wciąż miałem wrażenie, iż jestem postacią w surrealistycznym teatrze, gdzie logika jest tylko echem.
Jestem jednak pewien: mam prawo odmówić. Komfort mojej rodziny Pauliny, Szymka i Jagusi to mój priorytet, choćby jeżeli w snach wydaje się to niemożliwe. Potrzebujemy przestrzeni do oddechu, miejsca na dziecięcy śmiech i ciche westchnienia wieczorami przy oknie. I tak, na marginesie tego snu nikomu nie jestem winien dachu nad głową, oprócz naszej czwórki.
