13 marca
Dzisiaj długo rozmyślałam o życiu mojego syna. Przez lata widziałam, jak szuka tej adekwatnej kobiety, której mógłby powierzyć swoje serce. Nigdy nie wtrącałam się w jego wybory, wierzyłam, iż sam najlepiej wie, czego potrzebuje. Kiedy skończył trzydziestkę, w jego życiu pojawiła się Natalia dziewczyna, która wydawała się być ucieleśnieniem wszystkiego, co sobie wymarzył.
Na każdym kroku słyszałam zachwyty o tym, jaka to Natalia jest uprzejma, śliczna, jaką ma ciepłą duszę. Naprawdę widziałam, iż zakochał się w niej bez pamięci. Ja również polubiłam Natalię miała w sobie jakąś lekkość, ciepło i delikatność, która od razu zjednywała ludzi. Syn z pasją opowiadał mi i swoim kolegom o jej zaletach wydawało się, iż wreszcie odnalazł szczęście, więc choćby chwili nie zwlekał i niedługo potem zalegalizował ich związek. Jako matka, bez zastrzeżeń wsparłam jego decyzję.
Samo wesele było wyzwaniem, ale moi przyjaciele okazali się niezastąpieni. Rodzice Natalii byli niezwykle otwarci i życzliwi od razu odnaleźliśmy wspólny język, przekomarzając się przy kawie jeszcze długo po zabawie weselnej. Początkowo wszystko układało się znakomicie, ale wraz z upływem miesięcy coś zaczęło się psuć. Małżeństwo syna zaczęło się walić, pojawiły się spięcia, coraz częściej dochodziło do cichych dni. Tłumaczyłam sobie, iż pierwszy rok to zawsze okres prób i docierania się, ale i tak nie mogłam przestać się niepokoić. Marzyłam, by ich związek był silny i dawał im radość, na jaką zasługują.
Ten jeden wieczór pamiętam szczególnie. Późno, za oknem już była ciemność, syn zapukał do drzwi z pełnymi walizkami, wyraźnie przytłoczony. Usłyszałam, iż nie ma gdzie się podziać Natalia wyrzuciła go z domu. Przez kilka dni mieszkał u mnie, próbując pozbierać myśli. Ani razu nie przyszła, nie spróbowała choćby rozmowy, ani pojednania. Ten schemat powtarzał się kłótnie, rozstania, powroty.
Zaskoczyła mnie wiadomość, iż Natalia spodziewa się dziecka. Pomyślałam, iż warto z nimi szczerze porozmawiać, podsunąć kilka rad, może spróbować naprawić relacje, zanim pojawi się maleństwo. Niestety, okazało się, iż moje dobre intencje tylko pogorszyły sprawę. Kłótni było jeszcze więcej, syn coraz częściej wybierał moje mieszkanie jako azyl. Widziałam, jak cierpi, nie był tym samym pogodnym człowiekiem w jego oczach pojawił się smutek, głębokie rozczarowanie.
Nie mogłam patrzeć, jak się męczy. Doradziłam mu (może zbyt pochopnie?), by zastanowił się, czy dalsze tkwienie w tym małżeństwie ma sens. Przecież mógłby być równie dobrym ojcem, żyjąc na własny rachunek, a nie tkwiąc w relacji pełnej goryczy. Ostatecznie podjął decyzję złożył w sądzie pozew o rozwód.
Kiedy sprawa była już w toku, Natalia pojawiła się w moim domu. Błagała mnie o wsparcie, żebym przemówiła synowi do rozsądku, wycofał pozew i ocalił rodzinę. Wielokrotnie podpowiadałam jej, by bardziej troszczyła się o swoją rodzinę wtedy może wszystko wyglądałoby inaczej. Teraz mam wrażenie, iż wszyscy widzą we mnie wtrącającą się matkę, a ja po prostu chciałam, żeby moje dziecko było szczęśliwe.
Zaczęłam się zastanawiać, czy postąpiłam adekwatnie. Może nie powinnam była naciskać na syna w kwestii rozwodu? Żona mnie nie toleruje, syn też coraz bardziej się ode mnie oddala… Może wciąż się kochają, mimo wszystkich nieporozumień? Życie oddzielnie jest bolesne, ale życie razem również nie dało im szczęścia. Dzisiaj trudno mi jednoznacznie powiedzieć, co było najlepszym rozwiązaniem w głowie kłębi mi się tylko jedno: każda matka chce dla swojego dziecka jak najlepiej, ale czasem nie wszystko można naprawić.