Mój syn ma fenomenalną pamięć. W przedszkolu znał na pamięć wszystkie teksty przedstawień, więc do ostatniej chwili nie było wiadomo, w jakim będzie stroju – dzieci często chorowały, więc mógł wskoczyć w każdą rolę, bo znał na wylot wszystkie kwestie. Na przedszkolne jasełka dla pięciolatków przypadła mu rola ogórka. Gdy dowiedziałam się o tym dzień przed moim dyżurem, kupiłam zieloną koszulkę, kolorowy karton i przez całą noc z zapałem szyłam zielone spodenki do kompletu, a z kartonu kleiłam limonkową czapeczkę z fantazyjnym ogonkiem z drucika owiniętego zielonym materiałem. Na jasełka miał iść tata, co nie wzbudzało zbyt wielkiego zaufania, więc instrukcję jak ubrać dziecko i zamocować czapeczkę czytałam mu rano przed wyjściem do pracy. W trakcie dyżuru zadzwoniła Pani z przedszkola i drżącym głosem oznajmiła, iż rozchorował się główny aktor i nasz syn jutro zostaje… bohaterem Koloboka* (czytaj: polskim Reksiem na noworocznym przedstawieniu). Nerwowo zapytałam, czy Kolobok może wystąpić w stroju ogórka? – w słuchawce zabrzmiała wieloznaczna cisza. Zadzwoniłam do męża do pracy z informacją o sytuacji. Głos miał absolutnie szczęśliwy (już wtedy powinnam się była przerazić). Stwierdził, iż nie ma problemu – zabierze dwóch kolegów chirurgów i jako trio superfachowców poradzą sobie z każdym zadaniem! Ci chirurdzy to bardzo sprytni faceci, pojadą do nas i wszystko ogarną (intuicja chyba wtedy u mnie szwankowała!). Zabiegana na dyżurze zadzwoniłam o dziewiątej wieczorem do domu. Odebrał syn i oznajmił, iż kupili białą koszulkę, tata klei żółty karton, wujek Wojtek gotuje obiad, a wujek Władek się śmieje. Godzinę później synek powiedział, iż idzie spać, wujek Władek z żółtego kartonu wyciął już koło i maluje na nim oczka, wujek Wojtek otwiera ogórki, a tata aż się zanosi od śmiechu. O dwunastej w nocy zadzwoniłam znowu – mąż poinformował, iż wujek Wojtek i wujek Władek bardzo się zmęczyli przy Koloboku i już śpią. Są drobne „niuansiki”. Kolobok został przypadkiem przyklejony przez Wojtka super klejem na białą koszulkę, ale bardzo krzywo. Gdy Władek próbował odkleić to dzieło, koszulka się podarła. Więc przyszyli ją chirurgicznym jedwabiem do… zielonej koszulki ogórka. Ale wyszło przepięknie, aż nie mogłam tego sobie wyobrazić. A jeszcze… dorobili Kolobokowi trzydzieści zębów, więc uśmiechał się od ucha do ucha, choć zabrakło białego kartonu na dwa zęby. (Nic nie szkodzi – powiedziałam – przy trzydziestu nikt nie zauważy braku dwóch). Więc nie ma powodu się denerwować, spokojnie mogę pracować – mój synek będzie miał najpiękniejszy kostium w przedszkolu. A kto tam chrapie? To wujek Władek – tak się napracował z zębami, iż zasnął na fotelu. Całą noc coś przeczuwałam. Rano, po dyżurze, zrobiłam awanturę ordynatorowi, żeby mnie puścił choć na godzinę na przedszkolne jasełka. Przyszłam troszkę spóźniona… Z sali dochodził ryk śmiechu przerywany skowytami. Uchyliłam drzwi… Przy noworocznej choince próbował podskakiwać Kolobok. Wielka, żółta jak księżyc twarz, od brody po kolana, znajdowała się z przodu na piersi. Oczy tego potwora patrzyły w zupełnie różne strony. Trzy szerokie poziome szwy z jedwabiu nad oczami przypominały bruzdy czoła bardzo doświadczonego przez życie Koloboka. Największe wrażenie robił brak dwóch zębów w szeroko otwartych ustach… bo były to… dwa górne jedynki! Wyglądał więc na bardzo starego, poturbowanego przez życie Koloboka, który chyba wrócił niedawno z poprawczaka i walczy z nałogiem… A całe to dzieło sztuki dopełniała zielona kartonowa czapeczka ogórka, z ogonkiem z wygiętego drutu w zielonym materiale. W tym momencie synek zaczął recytować wierszyk: „Gdzie jeszcze takiego, jak ja, zobaczycie?…” (w dalszej części było, iż tylko w bajce i na noworocznym przedstawieniu – ale nikt już wtedy tego nie słyszał, bo opiekunka opadła na krzesło, a sala płakała ze śmiechu…) — *Kolobok – bajkowy bohater ze Wschodu, zbliżony charakterem do polskiego Reksia i Bolka i Lolka, często występujący w imprezach przedszkolnych.