Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć coś, co nie daje mi spokoju. Aż nie wiem od czego zacząć.
Poznałam Roberta na weselu wspólnych znajomych. Przeprowadziłam się wtedy do Krakowa, zaczęłam pracę i byłam niesamowicie szczęśliwa serio, czułam się jak w siódmym niebie, bo w końcu wyrwałam się ze wsi. Związek z Robertem gwałtownie się rozwinął po roku urodziła się nasza córeczka.
I wtedy wszystko się zwaliło.
Jak to możliwe, iż nasza Ola jest blondynką z niebieskimi oczami, skoro oboje jesteśmy brunetami? zapytał, którymś razem Robert.
Kochany, przecież jest wykapanym dziadkiem z twojej strony! Patrz, identyczni są!
Nie wciskaj mi bajek. Dziecko powinno być podobne do rodziców, nie do kogoś z rodziny. Moja mama uważa, iż Ola nie jest moja.
Szczerze? Matka Roberta, pani Monika, od zawsze była przeciwko mnie. Uważała, iż jej syna nie kocham, tylko chciałam się wyrwać na dobre do miasta. Ale teść, pan Andrzej, to zupełnie inna osoba naprawdę fajny człowiek. Jest rozwiedziony z teściową, ma nową rodzinę, ale o Robercie nigdy nie zapomniał.
Wyobraź sobie, iż Robert przyprowadził do naszego mieszkania inną kobietę. Kazał mi się gwałtownie spakować i wyjść. Nie miałam wyboru.
Nie wiedziałam, gdzie uciec. Moi rodzice nie chcieli mnie przyjąć z dzieckiem. Dobrze, iż miałam przyjaciółkę, Martę, u której mogłam przenocować kilka dni. Potem znalazłam skromny pokój do wynajęcia, taki w mieszkaniu pracowniczym i tam się przeprowadziłam z Olą. Niestety nie miałam już wtedy praktycznie żadnych pieniędzy.
Któregoś dnia, będąc w Żabce, słyszę za plecami:
Dziewczyny! Gdzie wy się podziałyście? choćby do waszej wsi jeździłem was szukać! to był teść.
Dzień dobry, panie Andrzeju, miło pana widzieć szepnęłam, bo głupio mi było.
Wiem, co odwalił Robert, żadnej wymówki nie znajdę dla niego. On i jego matka są siebie warci… Gdzie wy teraz mieszkacie?
Wynajmujemy pokój.
Dobrze, ja muszę już lecieć, ale jak tylko wrócę, załatwimy wasz problem mieszkaniowy. Trzymaj, powinno starczyć na dwa tygodnie i podaje mi kopertę.
Byłam prze-szczęśliwa, bo przynajmniej mogłam kupić Olce mleko i jedzenie.
Po kilku dniach teść przyszedł do nas do tego wynajętego pokoiku. Zatkało go, jak zobaczył, w jakich warunkach żyjemy. Jego nowa żona była przeciwna, by nas przyjął, więc nie miał jak nas do siebie zabrać. Znalazł jednak inne wyjście za wszystkie swoje oszczędności kupił nam mieszkanie i przepisał je na Olę. Kompletnie nie chciałam przyjąć takiego prezentu, ale był uparty. Powiedział też jasno, iż robi to nie dla mnie, tylko dla wnuczki.
Po miesiącu już z Olą urządzałyśmy się w nowym mieszkaniu. Teść przywiózł choćby meble i najpotrzebniejsze sprzęty.
Nie spiesz się z przedszkolem dla Oli, jeszcze jest za mała. Ma mamę to najważniejsze. Pomogę wam, nie martw się. choćby moja obecna żona już się uspokoiła, chce poznać Olę.
Dziękuję, panie Andrzeju!
Głowa do góry! Zawsze możesz na mnie liczyć. Z czasem wszystko się ułoży, zobaczysz.
Cieszę się, iż Ola ma wspaniałego dziadka, chociaż niestety nie trafiła na najlepszego ojca. Pan Andrzej zrobił wszystko, co było w jego mocy, żeby jakoś nam pomóc.
Minęło już kilka lat. Znów wyszłam za mąż, ale o teściu nigdy nie zapomniałam. Zawsze jest u nas mile widziany, a my z Olą często go odwiedzamy.
