Moi rodzice mieszkali razem tylko przez krótki czas. Gdy miałam zaledwie cztery lata, mój tata opuścił nasz dom i nigdy już nie wrócił. Zginął w tragicznym wypadku… Zostawił mi jednak kilka wzruszających zdjęć z dzieciństwa oraz pokaźną sumę złotych na moim koncie oszczędnościowym, które rosło przez lata.
Minęło parę lat i mama ponownie wyszła za mąż. Na świat przyszedł mój młodszy brat. Od tej chwili stałam się w ich domu kimś w rodzaju służącej, która opiekowała się ojczymem, matką i zajmowała się bratem tak, jakby była opiekunką.
Za każdym razem, gdy widziałam, jak moja mama obdarza mojego brata czułością, ściskało mnie w gardle. Kochała go, tuliła przed snem, całowała w czoło, czytała mu bajki i co chwilę kupowała nowe zabawki i ubrania.
Ojczym także był zapatrzony tylko w swojego syna. Nie pamiętam, abym była przez kogokolwiek kochana… A potem zaczęło być tylko gorzej. Rodzice zaczęli się kłócić, ojczym sięgał coraz częściej po wódkę, a awantury stały się codziennością. Najbardziej obrywało się mnie, bo nikt nie darzył mnie miłością. Po kilku latach rozwiedli się.
W końcu, gdy tylko dostałam się na studia, wyjechałam do Krakowa, zostawiając brata i matkę w mieszkaniu odziedziczonym po zmarłym ojcu. W rodzinnych stronach pojawiałam się sporadycznie, bo pracowałam też na pół etatu.
Kiedy po długiej nieobecności wróciłam do domu, uderzyła mnie dziwna sytuacja we własnym mieszkaniu zastałam obcych młodych ludzi. Moja mama sypiała na rozkładanej kanapie w kuchni, a nieznajomi okazali się być kolegami mojego brata. Chciałam z nimi spokojnie porozmawiać, niestety sprawa przybrała jeszcze gorszy obrót. Następnego ranka obudzili mnie gwałtownie i zmusili, żebym poszła do banku i wypłaciła wszystkie pieniądze, które zostawił mi tata mój brat przegrał bowiem ogromną kwotę w ruletkę.
Poczułam się jak ta mała dziewczynka, która zawsze musiała robić to, co się jej każe bez prawa do sprzeciwu.
Co jest w tym wszystkim najbardziej ironiczne? Przyjechałam z myślą, aby podzielić się radosną nowiną byłam w ciąży i chciałam odbudować rodzinne więzi Los miał inne plany. Oznajmiłam wszystkim, żeby się pakowali, bo od dziś mają zamieszkać u babci na wsi. Mieszkanie należało do mnie i nie zamierzałam dłużej znosić tej sytuacji.
Mama i brat wybuchnęli śmiechem, co utwierdziło mnie tylko w słuszności tej decyzji. Bez wahania zadzwoniłam po policję, a funkcjonariusze pomogli spakować rzeczy tych, których dotąd uznawałam za rodzinę, po czym opuścili moje mieszkanie na zawsze. Potem wraz z narzeczonym wymieniliśmy zamki i zaczęliśmy planować sprzedaż mieszkania, by kupić nowe dla siebie i naszego dziecka w innym polskim mieście. Zmieniłam także wszystkie konta bankowe, bo mama już próbowała dobrać się do moich pieniędzy.
W głębi serca czuję, iż tata poparłby każdy mój krok zawsze pragnął dla mnie tego, co najlepsze.
