Moja rodzina już czeka, aż opuszczę ten świat. Liczą na przejęcie mojego mieszkania, ale ja zadbałem o wszystko wcześniej.

Mam 60 lat i mieszkam sama w Warszawie. Nie mam dzieci ani męża, choć kiedyś byłam zamężna. Gdy miałam 25 lat, wyszłam za mąż z miłości.

Małżeństwo rozpadło się przez zdradę mojego męża. Wprowadził kochankę do naszego mieszkania. Nie mogłam tego znieść, więc spakowałam się i wróciłam do rodziców. Dwa miesiące po rozwodzie dowiedziałam się, iż jestem w ciąży.

Szczerze mówiąc, nie chciałam kontaktować się z byłym mężem. Postanowiłam, iż sama wychowam dziecko. Kiedy urodziłam syna, lekarze przekazali mi bardzo smutną wiadomość. Pani dziecko jest słabe, ale to nie wszystko. Ma nieuleczalną chorobę. jeżeli dożyje 11 czy 12 lat, będzie to ogromne szczęście.

Byłam zagubiona. Wychowywałam syna, codziennie go karmiłam, ale cały czas żyłam w strachu, iż odejdzie zbyt wcześnie.

Syn przetrwał aż do 15. roku życia. Niestety, zmarł, a tydzień później odszedł także mój tata. Straciłam dwie najbliższe osoby.

Tata zostawił mi w spadku swoje mieszkanie, duże i położone w centrum Warszawy. Przez te wszystkie lata żyłam samotnie, nie nawiązywałam nowych relacji. Pragnęłam dzieci, ale bałam się, iż historia się powtórzy, więc nie zdecydowałam się na kolejne dziecko. Gdy skończyłam 45 lat, kupiłam sobie laptop, żeby mieć kontakt z rodziną i czytać wiadomości.

Rodzina dowiedziała się, iż mieszkam sama, więc zaczęli mnie odwiedzać, przynosząc prezenty i drobne podarki. Często pytali, czy sporządziłam testament, a gdy słyszeli, iż nie, zaczynali narzekać na swoje trudności finansowe. Niektórzy próbowali poprawiać relacje z innymi członkami rodziny, żeby wyglądać lepiej w moich oczach. W rzeczywistości wiem, komu przekazać mieszkanie. Mam przyjaciółkę, której córka zawsze pomaga mi bezinteresownie.

Moja rodzina natomiast chce tylko to mieszkanie. Przestałam się z nimi kontaktować, ale to nie powstrzymało ich.

Pewnego dnia zadzwonił kuzyn i bezczelnie spytał, czy jeszcze żyję i komu dam mieszkanie. Poczułam się tak bardzo urażona, iż zablokowałam wszystkich krewnych. Teraz nie mogą do mnie pisać ani dzwonić.