Moja synowa, Jagoda, wybuchła gniewem, gdy powiedziałam jej, iż w naszej rodzinie istnieje zwyczaj nadawania chłopcom imienia po dziadku.
Miałam z Jagodą dobre relacje żyliśmy w zgodzie, nie obrażaliśmy się, a kiedy pojawiały się nieporozumienia, gwałtownie znajdowaliśmy kompromis i nie trzymaliśmy urazy.
Gdy dowiedziałam się, iż Jagoda jest w ciąży, serce mi zabiło z radości. Niedługo w naszym domu pojawi się mały wnuczek. Fakt, iż to będzie chłopiec, napełnił mojego syna, Piotra, szczęściem; od dawna marzył o synu i zaraz po usłyszeniu płci dziecka od razu oznajmił, iż nazwie je po swoim ojcu, Stanisławie. W naszej rodzinie tradycja nakazuje nadawanie chłopcom imienia po dziadkach. Gdy Jagoda usłyszała, iż imię malucha już jest ustalone, wystrzeliła z płotu kłótnię i twierdziła, iż sama wybierze imię i nie weźmie pod uwagę naszego zdania.
Chciałam spokojnie porozmawiać z synową, ale ona stanowczo stwierdziła, iż decyzja jest już podjęta. Piotr próbował mnie wesprzeć, ale jego żona nie chciała słuchać, mówiąc, iż jej rodzice wyciągną ją z sali porodowej i dziecko zamieszka z nimi.
Piotr traktuje Jagodę dobrze, okazuje jej miłość i troskę, ale ona tego nie docenia. To egoistyczna dziewczyna, która nie potrafi zachować ciszy choćby dla dobra męża. Gdy próbowałam wytłumaczyć jej rodzinne zwyczaje, przerwała mi natychmiast. Ku mojemu zdumieniu dowiedziałam się, iż syn i synowa już wymyślili nazwisko dla dziecka i zapewnili mnie, iż wszystkie sprawy rodzinne będą rozstrzygane samodzielnie, a moja opinia nie ma dla nich znaczenia. Dla mnie sytuacja wygląda inaczej to dziecko będzie moim wnukiem i będzie kontynuacją naszej rodziny.
Kiedy ostatnio znów padło pytanie o imię dziecka, Jagoda odezwała się nieuprzejmie, iż to nie jej sprawa. Byłam w szoku. Włożyłam całe serce i energię w Piotra, a nagle stałam się zbędna w jego życiu. Nie rozumiem tego. Jak mam iść dalej, jak mam rozmawiać z synową i własnym dzieckiem?
Wszystko to wydawało się snem, w którym krzywe drogi Warszawy zamieniały się w rzeki złota, a płot, przy którym wybuchła kłótnia, rozciągał się w nieskończoność, szepcząc: Tradycje nie umierają, ale płyną w strumieniach czasu.
