Ja i moja była żona dogadywaliśmy się wyłącznie na początku naszej relacji. Przeszliśmy przez etap czekoladek i bukietów róż, przekonani, iż jesteśmy szaleńczo zakochani. Gdy okazało się, iż spodziewamy się dziecka, a nasi rodzice zmusili nas do ślubu, wszystko zaczęło się sypać. Nie na tyle, żeby od razu wnieść pozew o rozwód po roku wspólnego życia i narodzinach syna, ale wystarczająco, by kłócić się kilka razy w tygodniu o nic.
Na szczęście dużo pracowałem, a żona zostawała w domu z dzieckiem, mieliśmy więc okazję odpocząć od siebie nawzajem. Póki nasze drogi zbyt często się nie krzyżowały, a ja rozpieszczałem syna w wolnych chwilach, nie było aż tak źle. Pewnie dlatego zdecydowaliśmy się na kolejne dziecko, kiedy nasz syn skończył cztery lata.
Drugie dziecko przybliżyło nas do siebie, zaczęliśmy wierzyć, iż nasza rodzina jest całkiem w porządku. Nasze dni wypełniły troski o dzieci i tym podobne sprawy.
Po drugim dziecku pojawiło się trzecie. Wziąłem na siebie jeszcze więcej pracy i moja żona nie protestowała. Nie byliśmy przyzwyczajeni do oszczędzania, więc żeby mieć pewność, iż dzieciom nigdy nie zabraknie i nie poczują się gorsze, pracowałem tak dużo, jak tylko mogłem. Rozpieszczałem też żonę, ale widać nie wystarczająco bo kiedy najstarszy miał 11 lat, a najmłodszy 4, załatwiła papiery rozwodowe i oświadczyła, iż ma nowego mężczyznę.
Nie był to dla mnie wielki cios, niespecjalnie zdziwiło mnie, iż znalazła kogoś innego. Między szkołą a przedszkolem miała przecież czas na spotkania. To ja bez przerwy pracowałem i martwiłem się o dom. Najdziwniejsza była jednak jej chęć zostawienia dzieci ze mną.
Była matką, zawsze im poświęcała czas, a nagle zmęczona, zaczęła mnie szantażować. Powiedziała, iż jeżeli będzie musiała ciągnąć za sobą dzieci do nowego małżeństwa, odda je do domu dziecka czy coś takiego. Ona i jej nowy partner mieli w planach własne dziecko, a tamtych już nie chciała. Wszystko wydawało się nierealne, jakbym błądził po warszawskich ulicach we śnie, gubiąc się w mgle pomiędzy jednym domem, a drugim, gdzie dzieci pojawiały się i znikały jak cienie, a dźwięk dzwonów kościelnych mieszał się z szelestem banknotów o nominale stu złotych, porwanych i unoszonych przez wiatr.
