Moje dzieci mają się dobrze, mam trochę złotówek odłożonych, zaraz będę emerytem.
Kilka miesięcy temu pożegnaliśmy naszego sąsiada, Jana. Znaliśmy się z nim od kilkunastu lat; mieszkaliśmy drzwi w drzwi, przez grube i chude lata. To nie były takie przypadkowe znajomości byliśmy prawdziwymi sąsiadami z krwi i kości. Rodziny trzymały się razem, dzieciaki biegały po podwórku, a Jan z Zofią dorobili się aż piątki pociech. Oczywiście, domy kupione, wszystko na tip-top, pracowali jak woły, zwłaszcza Jan był legendą w całych Katowicach! Mechanik nad mechanikami, na warsztat u niego lista rezerwacji zaczynała się z miesięcznym wyprzedzeniem, a właściciel nowoczesnej stacji obsługi palił świece w każdym kościele, byle Jan się zgodził przyjść. No, majster pierwsza klasa wystarczyło mu posłuchać silnika i już wiedział, co mu dolega.
Tuż przed śmiercią, po ślubie najmłodszej córki, Jan jeździł rowerem po osiedlu i coraz częściej przesiadywał na ławce. Ten jego sprężysty chód zmienił się w powolne dreptanie taki typowy chód emeryta. A przecież ledwie, ledwie skończył 59 lat! Wziął urlop, bo szef go prosił Janek, może za dziesięć dni, klienci czekają! ale Jan miał inny pomysł. Dzień przed tym wyjazdem podszedł do szefa i poprosił o spokojne odejście, obiecując, iż raz na kiedyś wpadnie na ratunek, jak będzie kryzys jak z TVP Info.
Jakoś tamtego dnia nic nie powiedział Zofii, a rano, gdy szykowała kanapki, zamiast szykować się do pracy, Jan przewrócił się na bok i poszedł spać dalej. Zosia wbiegła z kuchni, cała w nerwach:
Ty śpisz jeszcze? Dla kogo ja szykowałam śniadanie? Zaraz wszystko wystygnie!
Zjem zimne, nie idę dziś do roboty
Jak to NIE idziesz do pracy?! Przecież wszyscy cię tam potrzebują!
Już nie idą, wczoraj złożyłem wypowiedzenie
Przestań wygłupiać się, wstawaj!
Zosia zdarła z niego kołdrę, ale Jan choćby się nie poruszył, tylko zasłonił oczy i zwinął poduszkę.
Jestem zmęczony, Zośka. Siły już nie te, jak silnik po trzecim remoncie Dzieci poukładane, złotówki uzbierane, idę na emeryturę
Na jaką emeryturę? Dzieci mają remonty, plany, wymieniają meble, Kasia chce kupić auto Kto im pomoże?
Niech spróbują poradzić sobie sami, przecież całe życie pomagaliśmy i nie narzekali.
Zosia, roztrzęsiona, przyszła do mnie opowiedzieć o tym porannym cyrku. Pytała, co zrobić, a ja jak typowa sąsiadka dorzuciłam kilka złotych rad:
On naprawdę jest zmęczony. Nie poganiaj go do pracy, niech porządnie odpocznie. W końcu nie młodzieniaszek, żeby latał pod samochodami na kanałach. Wieczorem go spotkałam chodzi jak dziadek, garbi się, nogami szura. Podszedł, a ja nie poznałam go! On sam to przyznał Zmęczony jestem
Ale Zosia zupełnie nie chciała słuchać:
Eee tam, mazgai się, udaje zmęczonego! Ja ściągnę całą rodzinę, dzieci mu powiedzą, ile jest do zrobienia!
Zosia, ile twój najstarszy ma lat? 45? Jeszcze chwilę i wnuki będą chodzić do liceum, a ty chcesz dalej mu pomagać? Niech dzieci w końcu pomogą wam, starość już zapukała do drzwi!
Trochę się na mnie obraziła i wyszła.
Tydzień później u Jana i Zofii zgromadziła się cała rodzina. Duży stół, hałas taki, iż sąsiedzi myśleli, iż znowu ślub w rodzinie. Ale atmosfera była napięta wszyscy wiedzieli, po co się spotkali, tylko nikt nie chciał głośno powiedzieć dlaczego.
Zofia odpaliła rodzinny sejmik:
Ojciec chce iść na emeryturę. No to co, naradzamy się! Pomocy od nas już nie będzie, sami musicie się ogarnąć
Jan próbował coś wtrącić:
No spójrzcie, pięcioro dzieci, wszyscy pracują, nie możecie nas, dwóch staruszków, utrzymać? My daliśmy radę z waszą piątką i nie tylko was wykarmiliśmy, ale i na ludzi wyprowadziliśmy. Nie wyrzucam wam nic, tak po prostu jest, iż rodzice pomagają dzieciom. Teraz my potrzebujemy pomocy, bo coraz trudniej mi pracować, czasem się boję, iż wpadnę pod kanał w warsztacie
Najstarszy syn, Andrzej, zaczął jako pierwszy. Oczywiście, nie od pytania, jak się czuje ojciec, tylko od listy własnych spraw kredyt hipoteczny, wymiana drzwi, dzieci w przedszkolu Podsumowanie? Przepraszam, nie mam teraz pieniędzy, może kiedyś
Reszta poszła jak za ciosem. Każdy coś chciał nowe mieszkanie, samochód, urlop w Kołobrzegu i każdy liczył, iż rodzice, jak zawsze, coś dorzucą do tej układanki. Nikomu choćby nie przyszło do głowy, skąd rodzice biorą te wkłady.
W końcu Jan, jak to Jan, wstał od stołu i z przykrością rzucił:
No to dobrze, skoro wszyscy chcecie, żebym chodził do pracy, będę chodził aż padnę.
Następnego dnia Zofia znów wpadła do mnie, cała rozgoryczona:
I co, mówiłaś dzieci przyjdą, porozmawiają z ojcem i rozdzwonią się do pracy, a potem narzekają, iż zmęczenie! Ja się też zmęczyłam i co z tego?
Jan popracował na stacji jeszcze trzy dni. Potem z garażu odebrała go już karetka. Jego serca nie dało rady wypracowało się na dobre. Dzieci znów zebrały się na pogrzeb, na stypie, przy stole pełnym wspomnień. Wszyscy opowiadali, jaki był dobry dla nich, dla wnuków. A ja miałam ochotę zapytać: To dlaczego go nie oszczędziliście, przecież was prosił!
Taką smutną historię przeżyła nasza sąsiadka. Zofia została sama, liczy każdą złotówkę, bo dzieci mają własne sprawy, kredyty, remonty No cóż, taka nasza polska codzienność dla dzieci wszystko, a dla siebie czasem już nic.
