Na 65. urodziny dostałam 66 żółtych balonów. Sześć z nich zdradziło sekret mojego męża
Na rachunku widniało wyraźnie: 66 żółtych balonów. Kończyłam 65 lat, więc przez chwilę sądziłam, iż ktoś pomylił się przy zamówieniu. Potem zauważyłam czarne kropki przy sześciu węzłach. Pod każdym była litera. Razem układały się w imię pierwszej żony mojego męża. Robert miał być na konferencji, prawie 1300 kilometrów od domu. Nie odbierał telefonu. Zadzwoniłam na policję, a kiedy tłumaczyłam dyspozytorce, co znalazłam, na podjeździe zatrzymał się samochód Roberta. Za kierownicą siedziała kobieta, którą znałam z jednego starego zdjęcia. Czy odważylibyście się otworzyć jej drzwi?
Kobieta z brązową kopertą
Balony dostarczono tuż po południu. Nie było życzeń ani podpisu, a na etykiecie ktoś wydrukował tylko moje imię. Pomyślałam, iż Robert chciał mi wynagrodzić swoją nieobecność. Tyle iż po 27 latach małżeństwa doskonale wiedział, jak bardzo nie lubię żółtego. Na urodziny wybierał dla mnie białe albo różowe kwiaty.
Dopiero kiedy spróbowałam odwiązać wstążki od balustrady, zobaczyłam sześć oznaczonych balonów. Ktoś związał je osobno, w samym środku wiązki. Litery ułożyły się w imię MARIAN.
Robert mówił, iż ich małżeństwo skończyło się, zanim się poznaliśmy. Przez wszystkie lata, które spędziliśmy razem, ani razu nie przyszło mi do głowy, żeby zapytać, czy przez cały czas się widują.
Zadzwoniłam do niego. Potem wysłałam wiadomość. Gdy i na nią nie odpowiedział, wybrałam numer policji. Nie umiałam powiedzieć dyspozytorce, czego adekwatnie się boję. Wiedziałam tylko, iż ktoś zna moje imię, adres i szczegół z przeszłości Roberta. Poradziła mi, żebym zamknęła drzwi.
Wtedy zobaczyłam jego samochód.
Marian wysiadła z brązową kopertą w ręku. Miała srebrne włosy, ale rozpoznałam ją, zanim zdążyła podejść do ganku.
— Helen? Robertowi nic się nie stało — powiedziała.
Dyspozytorka upewniła się, iż nic mi bezpośrednio nie grozi. Po zakończeniu rozmowy uchyliłam drzwi, zostawiając między nami zamkniętą moskitierę.
— Gdzie jest mój mąż?
— Od początku tygodnia mieszka u mnie.
— Jest na konferencji. Dzwonił do mnie z lotniska.
Marian popatrzyła na mnie tak, jakby właśnie tego zdania najbardziej się obawiała. Wyjęła z koperty zdjęcie i przyłożyła je do siatki. Robert siedział przy stole obok niej. Przed nimi stał tort, za nimi uśmiechała się dwójka dorosłych ludzi. Miał na sobie granatowy sweter, który cztery dni wcześniej sama włożyłam do jego walizki.
— To było we wtorek, na urodzinach naszego syna — powiedziała.
We wtorek Robert skarżył się przez telefon na opóźniony lot. Pamiętam, iż radziłam mu kupić sobie coś ciepłego do jedzenia, skoro miał jeszcze długo czekać.
Otworzyłam moskitierę.
Daty zaznaczone na niebiesko
Marian usiadła na kanapie i położyła kopertę na kolanach. Ja zostałam na stojąco.
— Rozwiedliśmy się 31 lat temu — powiedziała. — Do siebie wróciliśmy mniej więcej 24 lata temu.
Policzyłam w myślach. Robert i ja byliśmy małżeństwem od 27 lat. Kiedy wrócił do Marian, od naszego ślubu minęły zaledwie trzy lata.
— Jak często do ciebie jeździł?
— Zwykle co dwa tygodnie. Czasem zostawał dłużej.
Na początku małżeństwa Robert rzeczywiście dużo podróżował służbowo. Przywykłam do walizki stojącej przy drzwiach i telefonów z hoteli. choćby gdy zmienił stanowisko, przyjmowałam jego wyjaśnienia bez zastanowienia.
Otworzyłam kalendarz w telefonie. Wyjazdy Roberta zaznaczałam na niebiesko.
— Czternasty marca zeszłego roku?
— Urodziny naszej córki.
— Dziewiąty czerwca?
Marian zawahała się.
— Poszliśmy na kolację. przez cały czas obchodziliśmy rocznicę naszego ślubu.
Przypomniałam sobie kwiaty, które dostałam wtedy od Roberta. Napisał, iż przesyła je z konferencji. Odpisałam, iż cieszę się, iż mimo tylu obowiązków o mnie pomyślał.
— A ostatnia Wigilia? — zapytałam.
— Spędził ją z nami.
Tamtego wieczoru nakryłam stół dla dwojga. Kiedy Robert powiedział mi, iż odwołano jego lot, schowałam drugi talerz do szafki. Teraz po raz pierwszy zapytałam na głos, czy w ogóle miał wtedy dokąd lecieć.
— Nie — odpowiedziała Marian.
Skąd wzięło się 66 balonów
Chciałam wiedzieć, dlaczego przyszła właśnie w moje urodziny. Marian wyjaśniła, iż Robert szykował się do przejścia na emeryturę. Mnie obiecywał, iż wreszcie będziemy mogli razem podróżować. Jej zapewniał, iż będzie spędzał więcej czasu w ich domu.
— Od kiedy wiesz, iż wciąż mieszkamy razem? — zapytałam.
— Od sześciu lat wiem, iż coś się nie zgadza. Zobaczyłam w jego telefonie zdjęcie, na którym obejmował cię przy torcie. Powiedział, iż przez cały czas jesteście małżeństwem tylko na papierze. Twierdził też, iż o mnie wiesz.
— I co zrobiłaś, kiedy przestałaś mu wierzyć?
— Groziłam, iż do ciebie zadzwonię. Za każdym razem obiecywał, iż sam wszystko wyjaśni. A ja pozwalałam mu odłożyć tę rozmowę.
Z ganku dobiegł szelest wstążek. Zapytałam ją, skąd wiedziała, iż nie znoszę żółtego. Okazało się, iż Robert opowiedział jej o sprzeczce po tym, jak na naszą siódmą rocznicę kupił mi żółte kwiaty.
— A dlaczego sześćdziesiąt sześć?
— Sześćdziesiąt pięć za twoje lata. Ten dodatkowy miał być za mnie. Chciałam, żebyś przeczytała moje imię, zanim stanę przed tobą. Kilka razy pisałam do ciebie list, ale żadnego nie wysłałam. Myślałam, iż kiedy zobaczysz balony, zapytasz Roberta. Nie przyszło mi do głowy, iż się przestraszysz i wezwiesz policję.
Kiedy przyznała, iż tak długo zwlekała między innymi ze względu na dzieci, otworzyłam drzwi i poprosiłam ją, żeby wyszła. Już brała kopertę ze stołu, gdy powiedziała jeszcze jedno.
— Robert mówił, iż lubisz, kiedy go nie ma. Że masz wtedy święty spokój.
Od lat prosiłam go, żeby ograniczył wyjazdy. Do dziś pamiętam, jak ucieszyłam się, kiedy pierwszy raz powiedział, iż na emeryturze skończą się nasze rozłąki.
Zamknęłam drzwi.
— Zostań jeszcze chwilę. Zrobię kawę.
„Marian siedzi w moim salonie”
Kiedy zadzwoniłam ponownie, Robert odebrał niemal natychmiast. Złożył mi życzenia i powiedział, iż ma kilka minut przerwy między spotkaniami.
— Gdzie jesteś? — zapytałam.
Wymienił miasto, do którego rzekomo poleciał.
— A Marian? Wiesz, gdzie ona jest?
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Skąd ci przyszła do głowy Marian?
— Siedzi w moim salonie.
Usłyszałam, jak nabiera powietrza. Po chwili powiedział, iż cokolwiek usłyszałam, on może mi to wyjaśnić. Potem zażądał, żebym oddała telefon Marian.
— jeżeli chcesz ze mną porozmawiać, przyjedź — powiedziałam.
— Helen, jestem prawie tysiąc trzysta kilometrów od domu.
— W takim razie trochę ci to zajmie.
Rozłączyłam się. Kilka minut później próbował przekonać Marian, żeby przestała ze mną rozmawiać i zaczekała na jego przyjazd.
— Długo czekałam, aż sam to zrobisz — odpowiedziała i odłożyła telefon.
Wieczorem zadzwoniłam do młodszej siostry. Zapytałam, czy mogłabym u niej przenocować, gdybym tego potrzebowała. Potem sprawdziłam stan naszych kont i zebrałam dokumenty dotyczące domu. Pierwszy raz tego dnia zajęłam się tym, czego ja będę potrzebować jutro.
Marian wciąż pomagała mi porównywać daty, kiedy natrafiłam na fotografię z plaży. Robert trzymał ją za rękę. Z tyłu zdjęcia zapisano datę. Zrobiono je w tygodniu moich sześćdziesiątych urodzin, kiedy rzekomo musiał wyjechać za granicę do ważnego klienta.
Po powrocie wręczył mi bransoletkę. Nosiłam ją prawie codziennie.
Rozpięłam zapięcie i położyłam ją obok zdjęcia.
Rozmowa przy stole
Robert przyjechał następnego popołudnia wynajętym samochodem. Marian i ja siedziałyśmy przy stole, przy którym jeszcze kilka dni wcześniej planowaliśmy z nim, dokąd pojedziemy po jego przejściu na emeryturę.
— Helen, możemy porozmawiać na osobności? — zapytał.
— Chcę, żeby Marian została. Przy niej zapytam cię tylko raz. Od kiedy znów jesteście razem?
Postawił torbę na podłodze. Spojrzał na Marian, jakby czekał, aż odpowie za niego.
— Mniej więcej od dwudziestu czterech lat — powiedział w końcu.
Spytałam, co planował zrobić po przejściu na emeryturę. Wyjazdy służbowe miały się przecież skończyć. Jak wyobrażał sobie znikanie z domu co drugi tydzień?
— Myślałem, iż jakoś się dogadamy.
— Kiedy zamierzałeś zapytać nas o zdanie? — odezwała się Marian.
Robert popatrzył na każdą z nas po kolei.
— Kocham was obie. Bałem się, iż którąś z was stracę.
Od poprzedniego popołudnia układałam sobie w głowie odpowiedzi, które mogłabym przyjąć. Chciałam usłyszeć, dlaczego przez tyle lat pozwalał mi czekać na człowieka, który w tym samym czasie wracał do innego domu. Siedząc naprzeciwko niego, zrozumiałam, iż wciąż liczył, iż obie zgodzimy się na życie, które urządził sobie bez naszej wiedzy.
Przesunęłam bransoletkę w jego stronę.
— W moje sześćdziesiąte urodziny byłeś z Marian?
Spojrzał na zdjęcie i skinął głową.
— Chciałem ci to jakoś wynagrodzić — powiedział.
— Kiedy mi ją dałeś, pomyślałam, iż też ci przykro, iż nie mogliśmy spędzić tego dnia razem.
Sięgnął po moją rękę. Cofnęłam ją.
— Chcę, żebyś wyszedł, Robercie.
— Daj sobie czas. Jesteś zdenerwowana.
— Miałeś 24 lata, żeby mi powiedzieć. Teraz proszę cię tylko o to, żebyś wziął torbę.
Marian wstała od stołu.
— Do mnie też nie wracaj — powiedziała.
Robert czekał jeszcze chwilę. Chyba spodziewał się, iż jedna z nas powie coś, co pozwoli mu zostać. W końcu podniósł torbę i wyszedł.
Ostatni balon
Przed odjazdem Marian zatrzymała się w drzwiach.
— Powinnam była przyjść do ciebie wiele lat temu — powiedziała. — Przepraszam, Helen.
Wciąż byłam na nią zła za te sześć lat milczenia. Pamiętałam też, iż to ona przyjechała, usiadła przede mną i odpowiedziała na każde pytanie, choćby gdy mogłam ją za to znienawidzić.
— Cieszę się, iż w końcu przyszłaś — powiedziałam.
Życzyła mi wszystkiego najlepszego i odjechała.
Na ganku niektóre balony zdążyły już opaść. Zdejmowałam je po kolei, aż na samym dole znalazłam jeden z oznaczonych. Przy węźle widniała litera M. Przecięłam wstążkę i schowałam balon do kuchennej szuflady.
Jeszcze dzień wcześniej wiedziałam dokładnie, jak ma wyglądać nasza emerytura. Teraz nie miałam pojęcia nawet, co zrobię w następny weekend. Gdy siostra zadzwoniła zapytać, czy przyjechać po mnie, powiedziałam, iż tej nocy chcę zostać u siebie. Rano miałyśmy zjeść razem śniadanie. Tyle na razie wystarczyło.
A wy? Gdyby po latach wyszło na jaw, iż wasz partner prowadził podwójne życie, o co zapytalibyście go w pierwszej kolejności?


