
Misje kosmiczne, programowanie rakiet, rozmowy z astronautami i inżynierami NASA oraz wyzwania sięgające gwiazd. W U.S. Space&Rocket Center w Huntsville w Alabamie spotkało się 200 młodych ludzi z różnych zakątków świata, uczestników programu stypendialnego Honeywell Leadership Challenge Academy. Wśród nich znalazło się zaledwie 6 osób z Polski, w tym Julia Kister, uczennica IV klasy II Liceum Ogólnokształcącego im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Świdniku.
– Jak dowiedziałaś się o programie i co sprawiło, iż chciałaś w nim uczestniczyć?
Julia Kister: – Opowiedział mi o nim tata, który pracuje w firmie Honeywell. Próbowałam dostać się rok temu, ale nie udało się. Postanowiłam spróbować ponownie. Zawsze interesowałam się kosmosem i wszystkim, co z nim związane, a program w dużej mierze dotyczy tego zagadnienia. Poza tym chciałam rozwinąć umiejętności liderskie, nauczyć się lepiej pracować w grupie i pod presją oraz doskonalić znajomość angielskiego. Zależało mi na codziennym posługiwaniu się językiem, ale też poznaniu ludzi z różnych kultur.
– Rekrutacja na pewno była bardzo wymagająca, bo przecież wybrano tylko 200 osób z całego świata. Co trzeba było zrobić, żeby znaleźć się w tym gronie?
J.K.: – Należało wypełnić ankietę i napisać trzy eseje. Pierwszy dotyczył tego, czym jest dla mnie STEM, czyli nauka, technologia, inżynieria i matematyka. W drugim musiałam opisać, jak zamierzam wykorzystać doświadczenia zdobyte podczas wyjazdu w przyszłej pracy lub na studiach, w trzecim jak wykorzystuję STEM w codziennym życiu, jakie mam zainteresowania i dodatkowe umiejętności. Opisałam tu, między innymi, swój wolontariat i działalność w organizacjach młodzieżowych – byłam radną Młodzieżowej Rady Miasta VIII kadencji, należę do Stowarzyszenia Lotna Młodzież. Trzeba było również przedstawić plany dotyczące studiów.
– O planach porozmawiamy za chwilę. Opowiedz, jaka była Twoja pierwsza reakcja, kiedy dowiedziałaś się, iż zostałaś zakwalifikowana do wyjazdu?
J.K.: – Byłam w Lublinie na spotkaniu wolontariuszy przed Nocą Kultury, kiedy zadzwonił tata. Powiedział, iż chyba się dostałam, ale żebym jeszcze sprawdziła swoją pocztę elektroniczną. Otworzyłam skrzynkę i rzeczywiście – zostałam zakwalifikowana. To był szok i niedowierzanie. Od razu napisałam do wszystkich, którzy trzymali za mnie kciuki. Poczułam też wielkie szczęście, bo włożyłam wiele pracy w napisanie esejów. Bardzo pomogła mi pani Iza Biała, która dodatkowo uczy mnie angielskiego. Przez cały czas wspierali mnie rodzice. Tata też czytał eseje i w ogóle motywował mnie do ponownego spróbowania po nieudanej rekrutacji. Przed podróżą opowiadał, jak zachowywać się na lotnisku i na co zwracać uwagę. Dodawał mi pewności siebie i powtarzał, iż na pewno sobie poradzę. Każdego roku do programu zgłasza się kilkanaście tysięcy osób, a zakwalifikowanych zostaje 200 – po 100 na każdy turnus. Z Polski wyjeżdża zaledwie sześć. Z Lubelszczyzny nie było jeszcze nikogo. Naprawdę doceniam, iż znalazłam się w tym gronie.
– Jak wyglądał dzień w U.S. Space&Rocket Center?
J.K.: – Do Stanów przyleciałam w sobotę. Program rozpoczynał się w niedzielę, więc miałam jeszcze trochę czasu, żeby zobaczyć kilka miejsc i oswoić się z nowym otoczeniem. Po zakwaterowaniu – chłopcy mieszkali na jednym piętrze, dziewczęta na innym, nie mogliśmy opuszczać budynku Space Camp. Zabrano nam telefony i pozwalano korzystać z nich tylko pół godziny dziennie, aby zadzwonić do rodziców. Wstawaliśmy o godzinie 6.00, a każdy dzień był bardzo intensywny. Chodziliśmy na zajęcia naukowe, aktywności fizyczne i spotkania z ciekawymi ludźmi. W muzeum zobaczyliśmy prawdziwą rakietę Saturn V. Oprowadzali nas byli pracownicy NASA, opowiadając o początkach budowy samolotów czy rakiet kosmicznych. Z zajęć wracaliśmy około godz. 21.00, a o godz. 22.00 wyłączano światła.
– Opowiedz więcej o zajęciach.
J.K.: – Mieliśmy symulację misji kosmicznej. Dostaliśmy scenariusze i wcielaliśmy się w różne role. Ja najpierw zostałam pilotem. Musiałam wykonywać określone czynności w konkretnych momentach i reagować na komunikaty. To było fajne i ekscytujące, ale też stresujące, bo nie zawsze udawało się zrobić zadania na czas. Były też zajęcia z budowania i kodowania rakiet. Pracowaliśmy z urządzeniami Raspberry Pi i programowaliśmy parametry lotu. Konstrukcja mojego czteroosobowego zespołu miała około 50 centymetrów. Poleciała na wysokość około 40 metrów, więc byliśmy bardzo zadowoleni. Jedne z ciekawszych zajęć nosiły nazwę Incident Command. Trenerzy przedstawili nam scenariusz trzęsienia ziemi i pożaru w Huntsville, a naszym zadaniem było zorganizowanie pomocy osobom uwięzionym w centrum handlowym. Byłam w grupie, która musiała zdobyć potrzebne wyposażenie, między innymi koce i latarki. Komunikowaliśmy się z innymi zespołami dzięki wiadomości zapisanych na kartkach. Kiedy udało się wszystko zgromadzić, rozpoczęliśmy ratowanie osób ze sklepów. Mimo iż była to tylko symulacja, naprawdę odczuwaliśmy stres. Czasu było niewiele, a każdy chciał jak najlepiej wykonać swoje zadanie.
– Miałaś okazję poznać osoby, które pracowały w NASA. Czy któreś ze spotkań szczególnie zapadło Ci w pamięć?
J.K.: – Szczególnie zapamiętałam prezentację Roberta „Hoot” Gibsona. Spędził w kosmosie około 40 dni. Opowiadał o swojej drodze zawodowej – od bycia pilotem wojskowym aż do udziału w misji kosmicznej. Pokazywał zdjęcia, które ukazywały się na pierwszych stronach „National Geographic”. Poruszyła mnie również jego opowieść o żonie, także astronautce. Spędziła w przestrzeni kosmicznej więcej czasu niż on. Podkreślał jej osiągnięcia i umiejętności. To spotkanie skłoniło mnie również do refleksji. Pomyślałam, iż chciałabym kiedyś zrobić coś wartościowego, co zostawi po sobie ślad. Nie planuję zostać astronautką, ale chciałabym pomagać innym. Podziwiam zaangażowanie Roberta Gibsona we wspieranie młodych ludzi. Stara się poszerzać ich horyzonty, ale też finansuje ich edukację.
– Co było najtrudniejsze podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych?
J.K.: – Chyba całodzienne zajęcia bez przerw na odpoczynek i różnica czasu. Trudne było też to, iż nie wiedzieliśmy, co dzieje się na świecie, bo, jak wcześniej wspomniałam, ograniczyli nam dostęp do telefonów. Jedzenie różniło się od polskiego, było bardziej tłuste i kaloryczne, więc po kilku dniach zaczęłam tęsknić za pierogami, rosołem i schabowym. To jednak takie drobnostki. Tydzień zleciał bardzo gwałtownie i tak naprawdę liczy się tylko wielka przygoda oraz dobre towarzystwo. Wspomnienia na pewno zostaną ze mną na długo. Na pamiątkę mam też kombinezon, w którym chodziłam na zajęcia. Chociaż przyznam, iż nie czułam się komfortowo, bo przy 25 stopniach Celsjusza było w nim po prostu za gorąco.
– Wspomniałaś o dobrym towarzystwie. Rozumiem, iż kooperacja z uczestnikami z innym państw układała się doskonale?
J.K.: – W mojej grupie, liczącej 16 osób, była młodzież ze Stanów Zjednoczonych, Wietnamu, Arabii Saudyjskiej, Indii, Meksyku, Kataru, Argentyny i Niemiec. Każdy z nas miał inne doświadczenia, przyzwyczajenia i spojrzenie na świat. Dużo ze sobą rozmawialiśmy, tłumaczyliśmy sobie różne rzeczy i staraliśmy się poznawać swoje kultury. Najbardziej zapamiętałam pytania Amerykanów, którzy chcieli wiedzieć, czy w Polsce mamy Netflixa albo telewizję kablową. Bardzo mnie to rozbawiło. Zauważyłam też, iż wiedza o innych krajach bywa bardzo różna. W polskiej szkole uczymy się o wielu państwach i kulturach, co nie jest powszechne gdzie indziej. Nie miałam problemów z komunikacją po angielsku. Czasami choćby zaskakiwało mnie, iż mam większy zasób słów niż niektórzy uczestnicy ze Stanów. Zdecydowanie trudniejsze było specjalistyczne słownictwo techniczne, bo przecież nie stosujemy go na lekcjach, ale trenerzy wszystko nam wyjaśniali, korzystaliśmy też ze słowników.
– Czy poza zajęciami naukowymi mieliście czas na integrację i poznawanie się?
J.K.: – Było kilka wolnych chwil. Graliśmy wtedy w piłkę, organizowaliśmy wyścigi. Po ceremonii wręczenia dyplomów i stypendiów, zorganizowano zabawę z DJ-em, tańcami i włoskim cateringiem. Był czas na pogłębienie więzi.
– Utrzymujecie kontakt?
J.K.: – Tak, mam kontakt z całą swoją grupą i pozostałymi uczestnikami z Polski. Różnica czasu trochę utrudnia komunikację, ale staramy się codziennie do siebie pisać. Bardzo chciałabym, żebyśmy jeszcze kiedyś się spotkali. Marzę też o kolejnym wyjeździe do Stanów Zjednoczonych. Na ten konkretny program nie mam już szans, ponieważ jest przeznaczony dla osób do 18. roku życia, a ja niedługo będę pełnoletnia. Mam jednak nadzieję, iż pojawią się inne możliwości.
– Po tym wyjeździe wiesz, że…
J.K.: – Wiem, iż to dopiero początek i iż jeszcze wiele przede mną. Chciałabym dalej się rozwijać, poznawać ludzi, zdobywać nowe doświadczenia, poszerzać swoje horyzonty i zrobić coś, z czego będę naprawdę dumna, a co będzie wartościowe również dla innych. Spotkania z osobami, które uczyły nas podczas tego wyjazdu, pokazały mi, iż warto mieć marzenia i konsekwentnie pracować nad ich realizacją.
– Porozmawiajmy więc o marzeniach.
J.K.: – Moim największym marzeniem są studia w Glasgow, na kierunku prawo międzynarodowe. Rozważam również uczelnie w innych częściach Wielkiej Brytanii, Walii lub Irlandii. W Polsce biorę pod uwagę UMCS i KUL. Chociaż kosmos i prawo międzynarodowe to zupełnie różne dziedziny, myślę, iż wiele umiejętności zdobytych podczas wyjazdu do Stanów Zjednoczonych przyda mi się na w dalszej edukacji i później w pracy. Mam na myśli przede wszystkim komunikację, współpracę z ludźmi z różnych kultur, podejmowanie decyzji i zachowanie spokoju w sytuacjach stresowych. Na razie jednak uczę się do matury. Będę zdawać rozszerzony angielski na poziomie dwujęzycznym, historię i język polski.
– Czym zajmujesz się poza nauką i działalnością społeczną?
J.K.: – Od dwóch lat gram na gitarze i bardzo to lubię. Czytam sporo książek. Uwielbiam Stephena Kinga i Milana Kunderę. Odpoczywam także podczas spacerów z psem. Chętnie próbuję nowych rzeczy, więc kiedy mam trochę wolnego czasu i zaczyna mi się nudzić, szukam kolejnego zajęcia. Ostatnio zaczęłam szydełkować. istotny jest dla mnie wolontariat i działalność w młodzieżowych organizacjach. Dają mi dużo satysfakcji, pozwalają poznawać ludzi i robić coś dobrego dla innych.
Agnieszka Wójcik-Skiba, fot. z arch. prywatnego J. Kister


![Z Łysych do słonecznej Hiszpanii. Uczniowie wrócili ze stażu bogatsi o nowe doświadczenia! [ZDJĘCIA]](https://www.eostroleka.pl/luba/dane/pliki/zdjecia/2026/hiszpania_-_podsumowanie_10.jpeg)




![Strategia ochrony języka śląskiego i wilamowskiego. W Katowicach przedstawiono plany wsparcia [Zdjęcia]](https://www.wkatowicach.eu/assets/pics/aktualnosci/2026-11/%C5%9Bl%C4%85ski_i_wilamowski.jpg)
