Na urlop niech jedzie Igor, a ty wracaj do pracy — powiedziała teściowa.

twojacena.pl 4 godzin temu

Katarzyna usłyszała klucz w zamku.

Serce zamarło jej w piersi.

Ten stukot obcasów znała lepiej niż własny oddech.

Ósmy miesiąc ciąży zmieniał każdy ruch w mękę.

A teraz musiała stanąć przed kimś, kogo bała się bardziej niż porodu.

Drzwi otworzyły się gwałtownie.

Do mieszkania wtargnęła Bogumiła Stanisławska, jej teściowa.

— Co to ma być! — krzyknęła zamiast powitania. — Dlaczego moja synowa ma taką ponurą minę?

Katarzyna nie miała siły na jej wizytę.

Po obiedzie planowała odpocząć.

Brzuch wymagał ciągłych przerw.

Nawet drobne obowiązki stawały się trudne.

Urlop macierzyński miał przynieść ulgę.

Plany legły w gruzach w jednej chwili.

— Witaj, Bogumiu Stanisławska — powiedziała cicho, ustępując miejsca.

— A gdzie mój Igorek? — teściowa rozglądała się za synem.

— Zarabia na nas — odparła spokojnie Katarzyna. — Pracuje dla rodziny i dziecka.

— Czy sama nie potrafisz o siebie zadbać? — Bogumiła postawiła ciężkie torby i wkroczyła do środka.

Niemal przewróciła przy tym ciężarną synową.

— Dorosła kobieta, niedługo matka! Czas się ogarnąć!

Teściowa lustrowała każdy kąt mieszkania.

Katarzyna poczuła niepokój.

— Przyjechałaś z jakiejś okazji? — zapytała ostrożnie. — Chciałaś coś zabrać?

— Co? — Bogumiła odwróciła się zdziwiona. — Teraz tu zamieszkam.

Katarzynie zadrżały kolana.

— Ale jak… — wyszeptała.

— Znudził mi się ten gbur, z którym wynajmowałam pokój — powiedziała teściowa z irytacją. — Wyprowadziłam się od razu. Mieszkanie jest syna, więc zostanę u was.

To tylko pogorszyło nastrój Katarzyny.

Mieli duże mieszkanie, to prawda.

Ale czy to dawało prawo do takiego wtargnięcia?

Chciała zaprotestować, ale ciąża wyczerpała ją do cna.

Bez słowa weszła do sypialni, czekać na męża.

Powrót Igora kilka zmienił.

Żal mu było matki.

Choć trudna, to go wychowała.

Nie mógł jej odesłać.

Katarzyna zrozumiała jego uczucia.

Może teściowa pomoże w domu — pomyślała z nadzieją.

Nadzieja gwałtownie się rozwiała.

Po dwóch dniach Bogumiła przejęła cały dom.

Igor pracował bez przerwy.

Katarzyna musiała się dostosować do jego matki.

Było to piekielnie trudne.

Teściowa krytykowała każdy ruch synowej.

Niemyte podłogi, okruszki, jedna szklanka na stole — wszystko było powodem do wyrzutów.

— Bogumiu Stanisławska — powiedziała Katarzyna zmęczonym głosem — rozumiesz, iż brzuch mi przeszkadza? Bolą mnie plecy i nogi.

— Co za bzdury! — Bogumiła skrzyżowała ręce. — Ciąża to nic wyjątkowego. Ja wychowałam syna. Ty dopiero się uczysz.

Katarzyna nie miała siły się sprzeciwiać.

Nerwy mogły zaszkodzić dziecku.

Unikała więc kłótni.

Pewnego dnia zabrakło zapasów.

Trzeba było iść na zakupy.

— Dobrze, pójdę z tobą — zgodziła się teściowa z wyższością. — Żebyś czegoś nie pomyliła.

— Dziękuję — odpowiedziała Katarzyna, choć wolałaby iść sama.

Droga na targ minęła spokojnie.

Zakupy też, choć nie bez narzekania.

— No co się tak guzdrasz? — warknęła Bogumiła. — Bierz torby i w drogę.

Katarzyna zdziwiła się.

Miała sama nieść wszystko?

— Bogumiu Stanisławska — szepnęła — pomożesz mi? Nie powinnam dźwigać.

— Ach, ta ciągła przesada! — teściowa przedrzeźniła ją. — To tylko kilka rzeczy. Dasz radę.

Katarzyna wzięła torby bez słowa.

Ciężar ciążył jej na rękach i na sercu.

Każdy krok bolał.

Bogumiła szła przodem, nie patrząc za siebie.

Katarzyna milczała, choć łzy cisnęły się do oczu.

W domu czekało więcej obowiązków.

Teściowa od razu kazała jej gotować obiad.

— A ty co, odpoczywać będziesz cały dzień? — rzuciła z ironią.

Katarzyna westchnęła cicho.

Wiedziała, iż to się nie skończy.

Wieczorem przyszedł Igor.

Zobaczył zmęczenie w oczach żony.

— Co się stało? — zapytał z troską.

— Twoja matka każe mi nosić zakupy — powiedziała tylko.

Igor spojrzał w stronę kuchni, gdzie Bogumiła krzątała się przy garnkach.

Nie powiedział nic.

Katarzyna poczuła, jak coś w niej gaśnie.

Zrozumiała, iż sama musi o siebie zadbać.

Idź do oryginalnego materiału